มนตราลายหงส์

พัสกรอยู่ในห้องนั่งเล่นได้ยินเสียงเฮฮาจึงเดินลงมาดู พอดีทนายวิโรจน์บอกว่าตนจำได้ว่าคลิปนี้ถ่ายที่หงส์เหิน พัสกรเดินมาดูจำได้ว่า วันนั้นเด็กๆต้องขึ้นประกวดแล้วก็กดดันกันมาก ทนายวิโรจน์เสริมว่า เขาเลยต้องเต้นให้เด็กๆคลายเครียดและสอนเด็กๆว่า

“ไม่ต้องกังวลกับสิ่งที่ยังไม่มา สนใจกับความสุขตรงหน้า จำความสนุกตอนที่เต้นเอาไว้”

“แล้วเวทีนั้นเด็กๆก็คว้ารางวัลที่ 1 เป็นครั้งแรก” พัสกรภูมิใจ

ทุกคนดึงความสนใจของพัสกรมาสู่อดีตด้วยการดูและทายรูปต่อไป พัสกรเห็นรูปก็บอกทันทีว่าเหตุเกิดที่ไหน ทำอะไร พอจะให้ทายกวงก็นับถอยหลัง แต่พอนับถึง 1 ก็มีเสียงกรี๊ดของขวัญกมลแหลมเข้ามา พร้อมกับเสียงแก้วตกแตก พัสกรและทุกคนรีบวิ่งไปดู

ขวัญกมลในสภาพเกร็งทั้งตัว ท่าทางหวาดกลัวมาก ร้องกรี๊ดๆและชัก พอทุกคนช่วยกันนวดจนเธอผ่อนคลาย เธอเล่าว่า

“ขวัญก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไร พอพัสเต้นแล้วได้ยินเสียงนับถอยหลัง อยู่ๆมันก็คิดถึงเรื่องวันนั้น”

ปู่ถามว่าวันไหน กวงบอกว่าวันบึ้มไง ปู่พึมพำว่า “อย่างนี้นี่เอง กลัวจนชักเลย!!”

ทนายวิโรจน์อธิบายว่าเป็นความเครียดที่ตกค้างอยู่ ขวัญกมลรีบบอกว่าไม่ใช่ ถ้าไม่เชื่อก็ลองดู แล้วเดินไปกดโน้ตบุ๊กดูต่อ บอกว่าตนดูได้สบายมากไม่มีอาการตกค้าง ไม่ได้ปรี๊ดไม่ได้เครียดอะไรเลย แต่พอดูถึงท่าตีลังกาของพัสกร เธอตัวสั่นน้ำตาคลอ ปู่ตกใจร้อง

“เฮ้ยๆกำเริบอีกแล้วว่ะ”

พัสกรสั่งไม่ให้ดูและให้ลบคลิปพวกนี้ทิ้งให้หมด แหวนพลอยพุ่งเข้ากอดโน้ตบุ๊กไว้โวยว่า

“ทิ้งได้ไงกันคะ นี่มันความทรงจำของคุณพัสกรทั้งนั้นเลย แหวนพลอยเก็บสะสมมาตั้งนาน”

“งั้นก็อย่ามาเปิดดูกันอีก ทุกคนด้วย ห้ามเปิดรูปเปิดคลิปที่ผมเต้นอีกเด็ดขาด”

แหวนพลอยรับไม่ได้ถามแค่รูป แค่คลิป มันทำร้ายใครไม่ได้หรอก ไม่ได้น่ากลัวอะไร ถามว่าจะปิดหูปิดตาไปทำไม ขวัญกมลถามอย่างหาเรื่องว่า

“เธอหมายความว่าคนที่กลัวของพวกนี้ต้องบ้า ประสาท โรคจิต หรือไม่ก็สำออย เรียกร้องความสนใจใช่ไหมล่ะแหวนพลอย” แหวนพลอยรีบบอกว่าตนไม่ได้หมายความอย่างนั้น “แล้วเธอหมายความว่ายังไง มีแค่คนอ่อนแอเท่านั้นใช่ไหมที่เห็นของพวกนี้แล้วกลัว ดีนะที่ฉันไม่กลัว อย่ามาทำเหมือนฉันอ่อนแอ ทุกคนดูได้ฉันก็ต้องดูได้”

ขวัญกมลจะแย่งโน้ตบุ๊กไป แหวนพลอยกอดโน้ตบุ๊ก เบี่ยงตัวหนีอย่างหวงแหน จนพัสกรบอกขวัญกมลว่าพอได้แล้ว ตวาดแหวนพลอยให้เอาโน้ตบุ๊กไปให้พ้น

แหวนพลอยเสียใจที่ถูกพัสกรตวาด ส่วนขวัญกมลก็ร้องไห้โฮกอดพัสกรไว้แน่นเหมือนทนฝืนตัวเองต่อไปไม่ไหวแล้ว

ทุกคนนิ่งอึ้ง ปู่ไม่รู้จะพูดอะไรเริ่มไม่ค่อยชอบขวัญกมลขึ้นตงิดๆ พัสกรมองปู่กับทนายวิโรจน์เชิงขอโทษแล้วประคองขวัญกมลออกไป ทนายวิโรจน์เลยชวนปู่ออกไป แหวนพลอยจึงเดินกอดโน้ตบุ๊กตามไป พัสกรมองแหวนพลอยอย่างรู้สึกผิดที่ตวาดเธอแต่ก็ทิ้งขวัญกมลไปไม่ได้ ขวัญกมลร้องไห้กระซิกๆบอกพัสกรว่า

“ขวัญไม่อยากเป็นแบบนี้เลย ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับพวกเราด้วย”

“ตำรวจจับตัวคนร้ายได้เมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จะจบนะขวัญ”

พัสกรกอดปลอบและบอกตัวเองในตัวด้วย

ooooooo