มนตร์กาลบันดาลรัก
ตอนที่ 7
“งั้นผมไปเป็นเพื่อนพี่แจ้งความก็แล้วกัน พี่จะแจ้งที่สถานีตำรวจใกล้ๆโรงเรียนใช่ไหม”
“ใช่ เหตุเกิดในท้องที่นั้นนี่ แต่นาย...”
“ให้ผมไปเถอะ ผมอยากแก้ตัว”
“แก้ตัวอะไร”
“เอ่อ...แก้ตัวที่มัวแต่ทำธุระ ไม่ได้รีบมาเยี่ยมพี่ทันทีน่ะสิ”
พยาบาลสองคนเข้ามาขัดจังหวะ เธอมาพร้อมอุปกรณ์เช็ดตัว วิธูจึงขอตัวกลับไป แต่ไม่ทันขึ้นรถ เขาตัดสินใจโทร.หาพจน์อีกครั้ง...แค่เห็นเบอร์วิธู พจน์รับสายก็พูดเย้าทันทีว่า เสาร์นี้หงส์หรือไก่?
“ฉันรู้ว่าแกเป็นคนทำแน่ๆ” วิธูเสียงเครียด แต่พจน์กลับหัวเราะชอบใจ ย้อนถามว่าตนทำอะไร “ตีหัวอาจารย์ทรงกลด”
“ก็บอกว่าเปล่า”
“โกหก”
“งั้นอาจารย์จะให้ทำไง...เอางี้มั้ย อาจารย์ไปแจ้งความเลย”
“อย่านึกว่าฉันไม่กล้า”
“เอาเลย กล้าๆหน่อย ไปเดี๋ยวนี้เลยก็ได้ แล้วทุกคนจะได้รู้ว่าอาจารย์วิธูผู้แสนดี เอาการเอางาน แท้จริงแล้วเป็นคนยังไง”
วิธูพยายามสะกดความรู้สึกพลุ่งพล่าน ย้ำว่าอย่ายุ่งกับอาจารย์ทรงกลด หรืออาจารย์คนอื่นในโรงเรียนอีก
“รวมทั้งครูดาราคนสวยด้วยใช่ไหม”
“ไอ้พจน์!”
“อ้าวๆๆ เป็นครูบาอาจารย์พูดเพราะๆหน่อยสิครับ ปูชนียบุคคลนะเนี่ย จะบอกอะไรให้ อาจารย์ไม่ใช่บิดาผม เพราะฉะนั้นจะมาสั่งให้ผมทำอะไรหรือไม่ทำอะไรไม่ได้” พจน์ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงดุดัน...วิธูถอนใจกลัดกลุ้ม
ooooooo
เดียวอยู่กินข้าวกับเอ๋ยที่โรงพยาบาลอีกมื้อก่อนกลับไปในตอนค่ำด้วยอาการขวยเขินเพราะเอ๋ยเล่นออดอ้อนทำตาวิบวับใส่เธอตลอดเวลา แถมตบท้ายชวนเธอไปหาพ่อของเขาในวันเสาร์ แล้ววันอาทิตย์ค่อยไปตื๊อเขมินทร์กันต่อ
คืนนั้นเดียวฝันว่าได้คุยกับเจ้าแม่ปลาหมึกอีกเหมือนเคย เจ้าแม่เตือนเดียวเรื่องชาลีว่าถึงแม้เป็นสเปกหรือชายในฝันแต่ไม่ใช่เนื้อคู่ที่เหมาะสำหรับชีวิตจริงอย่างเอ๋ย แต่เดียวก็ดึงดันว่าตนกำลังจะย้อนกลับไปเพื่อจะได้เลือกใหม่ ตนไม่ชอบการคลุมถุงชน ต้องมีใครสักคนทำอย่างนั้นกับตนแน่ๆ
“ลูกหมึกคิดเหรอว่าจะมีใครบังอาจบังคับลูกหมึกได้ ลูกหมึกเป็นพวกอิสรชน คนรักอิสระ เชื่อแม่หมึกเถอะ คนคนหนึ่งเกิดมาเพื่อคนคนหนึ่ง และไม่มีใครสามารถจะแยกเขาจากกันได้”
“ข้าพเจ้า...เอ๊ย!...ลูกหมึกจะทำให้ดู ถ้าหากเจ้าแม่ส่งลูกหมึกกลับไปเวลาปัจจุบันของลูกหมึก ลูกหมึกขอท้า”
เดียวท้าทายแล้วสะดุ้งตื่นมองนาฬิกาเห็นเวลาตีห้าก็ลุกขึ้นกระวีกระวาดไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะมารวบรวมเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นของเอ๋ยไปให้เขาที่โรงพยาบาล เสร็จแล้วก็รีบเข้าออฟฟิศเพราะกลัวรถติด แต่ต้องมาเจอยิ้มถามซอกแซกเรื่องเขมินทร์ เดียวเลยตอกหน้าให้ไปถามจักรดู พูดจบก็ชวนแบมออกไปกินข้าว ทิ้งให้ยิ้มกับพุ่มยืนอึ้ง สบตากันไปมาอย่างเจ็บใจ
