มนตร์กาลบันดาลรัก
ตอนที่ 7
เดียวงงๆ แต่ก็พยักหน้าหงึกหงัก พอเขาถามว่าเอาเสื้อผ้ามาหรือเปล่า คืนนี้ต้องอยู่โรงพยาบาลด้วยกัน เดียวบ่นพึมพำว่าจะไปรู้ได้ยังไง แล้วถามเขาว่าอยู่คนเดียวไม่ได้เหรอ
“ไม่ได้ เอ๋ยกลัวผี...เดียวไม่ต้องเปลี่ยนชุดก็ได้ พรุ่งนี้เอ๋ยก็กลับแล้ว”
“แต่ฉันต้องไปทำงาน ตอนนี้ยิ่งถูกจับผิดอยู่ด้วย”
“งั้นเดียวก็กลับเถอะ...เอ๋ยพูดจริงๆ”
“งั้นเดี๋ยวฉันจะกลับไปเอาเสื้อผ้า”
“ไม่ต้อง โรงพยาบาลนี่อยู่ไกลจากออฟฟิศเดียว รถก็ติดด้วย เดียวกลับไปเถอะ”
“งั้นกลับค่ำๆก็แล้วกัน”
“เป็นห่วงเอ๋ยเหรอ”
“เป็นห่วงตัวเอง กลับเย็นรถติด แต่ค่ำๆหน่อยรถไม่ติด”
“ว้า...นึกว่าเป็นห่วงเอ๋ยซะอีก”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่วิธูจะเปิดเข้ามาพร้อมถุงใส่ผลไม้ เขาทักทายเดียวและถามอาการเอ๋ย เดียวเลยถือโอกาสนี้ขอตัวออกไป ปล่อยให้เขาสองคนคุยกันตามสะดวก
ooooooo
เดียวเดินเข้าไปในร้านอาหารของโรงพยาบาลซึ่งภายในร้านมีคนไม่มากนักเพราะเป็นเวลาบ่ายแก่ๆแล้ว เธอสั่งสลัดมากิน ระหว่างนี้ชาลีโทร.มาถามเดียวว่าถึงบ้านนานหรือยัง
“ถึงนานแล้วค่ะ”
“เมื่อกี้ผมลืมหยิบหนังสือที่ซื้อมาให้คุณเดียว มัวแต่คุยเพลิน พอคุณเดียวกลับ...เดินเข้ามาเจอหนังสือเลยนึกได้”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไว้วันหลังก็ได้”
“ผมต้องขอโทษคุณเดียวที่น้องเนยพูดอะไรไม่เหมาะสมออกไป”
“ไม่รู้ถือว่าไม่ผิดค่ะ อีกอย่างน้องเนยยังเด็กมาก”
“ไม่รู้ถือว่าไม่ผิด...แต่ถ้ารู้แล้วก็ยังฝืนทำเป็นไม่รู้ ถือว่าผิดใช่ไหมครับ”
เดียวนิ่งไป สีหน้าแววตาสับสน ชาลีเรียกเธออยู่สองสามครั้งก่อนจะขอโทษที่ทำให้เธอไม่พอใจ
“คือ...เดียวไม่รู้จะอธิบายให้คุณชาลีฟังยังไงดี”
“อธิบาย?”
“ไม่รู้สิคะ เราอาจจะได้พบกันในเวลาและสถานที่ต่างไปจากวันนี้”
“ผมไม่เข้าใจ”
“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับโชคชะตาค่ะ...เลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า”
“ผมจะส่งหนังสือไปให้ที่ออฟฟิศคุณเดียวก็แล้วกัน คุณจะสะดวกไหม”
“สะดวกค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
ทั้งคู่ต่างถือโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น ไม่มีใครพูดอะไรต่อ ในที่สุดเดียวก็วางสายก่อน...ชาลีถอนใจยาวอย่างตัดใจไม่ลง
ส่วนวิธูที่อยู่คุยกับเอ๋ยในห้อง...สีหน้าท่าทางเขากังวลอย่างเห็นได้ชัดเพราะค่อนข้างแน่ใจว่าเป็นฝีมือใคร แต่พอเอ๋ยถามว่าเป็นอะไร วิธูก็รีบปฏิเสธ “เปล่าพี่...แล้ว พี่เอ๋ยจะไปแจ้งความเมื่อไหร่”
“พรุ่งนี้ พอออกจากโรงพยาบาลแวะเข้าบ้านอาบน้ำอาบท่าเสร็จก็จะไปเลย”
“ผมจะมารับ”
“เฮ้ย...ไม่ต้อง พรุ่งนี้โรงเรียนเปิด”
“เช้าผมไม่มีสอน”
“ไม่ต้องๆ ฉันไม่ได้เป็นอะไร”
