มนตร์กาลบันดาลรัก

เมื่อป้ามอลลี่เข้าครัวเจออาม่า สองคนแนะนำตัวต่อกันก่อนที่อาม่าจะบอกว่าตนเพิ่งกลับจากปฏิบัติธรรม แล้วก็แนะนำเมนูอาหารสำหรับคนป่วยให้เอ๋ย ซึ่งป้ามอลลี่กุลีกุจอทำตามอย่างว่าง่าย

ส่วนเดียวที่กลับเข้าออฟฟิศ ตอนจอดรถเธอรีบร้อนมากโดยไม่เห็นทวีกับสาธิตจับตามอง สองคนไม่ปลื้มเดียวอยู่เป็นทุนรีบพากันไปฟ้องบังคมว่าเดียวมาทำงานสายอีกแล้ว ตอนแรกบังคมรู้สึกไม่ดีที่เดียวทำผิดซ้ำซาก แต่พอถามโรสถึงรู้ว่ามีความจำเป็นเพราะสามีโดนทำร้าย จึงออกมาคุยกับเดียว แสดงความห่วงใยเอ๋ยและฝากเยี่ยมด้วย

ฝ่ายพ่อของเอ๋ยที่รู้ข่าวจากโรสก็รีบโทร.หาลูกชาย ตั้งท่าเย็นนี้จะเอาของฝากจากอินเดียไปให้และเยี่ยมอาการป่วยไปพร้อมกันเลย แต่เอ๋ยให้เอาไว้พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ดีกว่า ตอนนี้ตนยังเพลียอยู่

ทางด้านป้ามอลลี่ที่ทำอาหารเสร็จก็ขึ้นไปตามเอ๋ยตามที่อาม่าบอก พอดีเดียวโทร.มากำชับเรื่องหยูกยาเอ๋ยเลยอิดออดไม่ได้ ส่วนป้ามอลลี่บอกเดียวว่าตนเจออาม่าแต่แกสั่งไม่ให้บอกเอ๋ย กลัวจะวุ่นวายเป็นห่วง

ป้าเลยหลบมาคุยโทรศัพท์ที่ห้องรับแขก เดียวขอบคุณป้าและดีใจที่อาม่ากลับมาเสียที พอตกเย็นเธอรีบกลับบ้านและออกไปส่งป้าที่ปากซอยแถมให้เงินตอบแทนน้ำใจแกไปด้วย

เมื่อกลับเข้าบ้าน เดียวโดนเอ๋ยอ้อนให้นอนด้วยคืนนี้ แต่เธอไม่ตกลง อ้างว่าต้องนอนกับอาม่าที่เพิ่งกลับจากปฏิบัติธรรม เอ๋ยจับมือเดียวไว้และพูดแปลกๆจนเดียวเอะใจเกี่ยวกับอาม่า

“เดียว...คนเราจะอยู่ในโลกแห่งความฝันตลอดเวลาไม่ได้ บางครั้งเราก็ต้องยอมรับความจริง”

“เอ๋ยจะพูดเรื่องอะไร”

“มีหลายเรื่อง เอาเรื่องของแม่ก่อน...”

“ถ้าเอ๋ยพูดอีกคำ เดียวจะโกรธ”

เอ๋ยชะงักงัน แล้วก็ยุติสิ่งที่อยากพูดทั้งหมดเพราะกลัวเธอโกรธจริงๆ หลังจากนั้นเดียวไปห้องอาม่า ร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดท่านพร้อมรำพึงรำพันกลัวเพื่อนจะมารับท่านไปอีก อาม่าลูบหลังไหล่ปลอบใจหลานสาวแล้วบอกให้ไปอาบน้ำ แต่ไม่พูดอะไรอย่างอื่นโดยเฉพาะเรื่องที่เดียวกลัว...

ooooooo