มนตร์กาลบันดาลรัก

แบมนิ่งไปอีก นึกย้อนถึงอดีตวันที่อ๋อมาส่งในสภาพเมาแอ๋ด้วยกันทั้งคู่ แล้วก็ได้เสียกันจนมีลูก แต่พ่อแม่แบมไม่ชอบอ๋อเอามากๆ หาว่าเป็นจิ๊กโก๋ไม่เอาถ่าน...แบมเล่าให้เดียวฟังทั้งน้ำตาที่รื้นขึ้นมาหลังนึกย้อนอดีตไป

“พี่กลุ้มใจเป็นบ้าเพราะวางแผนวาดอนาคตไว้สารพัด แต่พอท้องปุ๊บ แผนการทุกอย่างเป็นอันต้องพับเก็บ เพราะพี่ต้องใช้เงินมาดูแลอีกชีวิต ซึ่งบอกตามตรงเวลานั้นพี่ไม่เคยคิดพึ่งอ๋อเลย เพราะอย่างที่เดียวรู้ เมื่อก่อนอ๋อเหยาะแหยะจะตาย แถมยังเด็กกว่าพี่ตั้งหลายปี แต่โชคดีที่เขามีความรับผิดชอบ ทำพี่ท้องก็ยอมรับ และมากราบขอขมาพ่อกับแม่เสียงสั่นทีเดียว”

“แล้วทุกอย่างก็ดีขึ้น”

“อืม...ตอนแรกพี่คิดว่าตัวเองซวยที่ต้องมาเจอเรื่องพวกนี้ แต่พอมานึกได้ เมื่อกลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดไม่ได้แล้ว เราควรจะทำยังไงต่อ จะทำให้สถานการณ์ดีขึ้นหรือว่าจะทำให้เลวร้ายลง...พี่เลือกอย่างแรก และพี่ดีใจที่เลือกถูก ถ้าย้อนเวลาเพื่อให้ได้ความฝันกลับคืนมา แล้วต้องสูญเสียคนรัก พี่ยอมเสียความฝันดีกว่า”

“ก็ไม่ได้สูญเสียสักหน่อย”

ทั้งสองสาวสะดุ้งกับเสียงอ๋อที่ดังอยู่ข้างหลัง...อ๋อมายืนฟังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ สายตาที่มองแบมเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นอ่อนโยน

“เพียงแต่ชะลอความฝันไว้เพื่อทำสิ่งสำคัญกว่าก่อนต่างหาก ถึงเราจะเคยคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นความผิดพลาด แต่ตอนนี้มันกลับทำให้เราเติบโตและแข็งแกร่งขึ้น ทุกอย่างที่เกิด ทุกอย่างที่มี ทำให้เรามีชีวิตที่ดี ไม่อย่างนั้นป่านนี้เราคงจะยังสำมะเลเทเมาอย่างเดิม ไม่ได้เป็นสามีที่ทำอะไรดีอย่างนี้ได้” อ๋อนั่งคุกเข่ายื่นกุหลาบแดงช่องามให้แบม “Happy anniversary จ้ะ 3 ปีแล้วนะที่เราร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา ผมสัญญาว่าวันครบรอบแต่งงานทุกๆปีต่อจากนี้ไป ผมจะมีของขวัญให้คุณเสมอ”

แบมน้ำตาร่วงด้วยความตื้นตันขณะรับช่อดอกไม้มา แล้วกอดหอมแก้มสามี “ขอบคุณมาก...เอาไปซ่อนไว้ที่ไหนเนี่ย ฉันถึงไม่เห็น”

“ไม่บอก” อ๋อหยอกล้อแบมแล้วยิ้มแย้มกันอย่างมีความสุข เดียวมองภาพนั้นด้วยความตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ

ooooooo

ออกจากบ้านแบมกับอ๋อมาแล้ว เดียวไปเดินเล่นที่ศูนย์การค้า เรื่องราวของทั้งคู่ที่น่าประทับใจยังวนเวียนอยู่ในความคิดของเดียว โดยเฉพาะตอนที่แบมบอกว่าถ้าย้อนเวลาเพื่อให้ได้ความฝันกลับ

คืนมาแล้วต้องสูญเสียคนรัก ตนยอมเสียความฝันดีกว่า ...ทำให้เดียวคิดหนัก แล้วก็พึมพำกับตัวเองว่า

“แต่ฉันต้องย้อน เพราะฉันไม่ได้รัก...”

พลันเธอสะดุ้งกับเสียงเรียกที่ดังตรงหน้า...ชาลีนั่นเอง เขายืนส่งยิ้ม ถามเธอว่าบ่นอะไร เดียวส่ายหน้า อึกอักไม่รู้จะตอบอย่างไรดี