มนตร์กาลบันดาลรัก

“ไม่เป็นไร ผมก็เคยพูดคนเดียวเหมือนกัน”

“จริงเหรอคะ”

“จริงสิครับ เวลาที่หงุดหงิดใครหรืออะไรขึ้นมาแล้วอยากระบายโดยไม่ให้ใครได้ยิน มันก็ต้องใช้วิธีนี้... ขออนุญาตนั่งนะครับ”

เดียวขยับที่ให้ ชาลีนั่งลงและถามจนแน่ใจว่าเธอมาคนเดียว ก่อนจะชวนเธอไปช่วยเลือกหนังสือสำหรับเด็ก เดียวเต็มใจมาก เลือกหนังสือให้หลานของชาลีอย่างเพลิดเพลิน เสร็จแล้วแวะกินข้าวกันต่อ จากนั้นชาลีชวนเธอไปบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหาร เดียวไม่ปฏิเสธเพราะไม่มีธุระที่ไหนอยู่แล้ว

ส่วนเอ๋ยไปธุระที่โรงเรียน จู่ๆศักดิ์ชายมาบอกว่ามีผู้ปกครองเด็กนักเรียนมาขอพบทั้งที่เป็นวันหยุด เอ๋ยแปลกใจแต่ก็ออกไปโดยไม่รู้ว่าภัยกำลังจะถึงตัว

เอ๋ยโดนสมบัติญาติของปทุมที่ปลอมตัวเป็นผู้ปกครองนักเรียนลอบตีหัวแตกนอนสลบ โชคดีที่ศักดิ์ชายมาเจอแล้วไปตามดารากับครูผู้ชายอีกคนมาช่วยกันพาส่งโรงพยาบาล หมอเย็บแผลให้เอ๋ยและให้อยู่สังเกตอาการอีก 24 ชั่วโมง ดาราพยายามโทร.หาเดียวแต่เธอปิดเครื่อง ส่วนครูผู้ชายที่พามาส่งขอตัวกลับก่อนเพราะมีธุระ

เอ๋ยให้ดารากลับแต่เธอเป็นห่วงจึงขออยู่เป็นเพื่อน แล้วยังโทร.ไปชวนเจ๊ขมิ้นมาด้วย จากนั้นก็โทร.บอกวิธู แต่เขาติดธุระ ค่ำๆถึงจะมาได้ เอ๋ยไม่ค่อยชอบใจกับความวุ่นวายนี้แต่ก็พูดไม่ออกเพราะรู้ว่าทุกคนเป็นห่วง

เจ๊ขมิ้นมาพร้อมสเต๊กกับลูกชิ้นที่ตัวเองขาย พอรู้ว่าเอ๋ยเย็บแผล 16 เข็มก็แตกตื่นตกใจ แสดงความเป็นห่วงเป็นใยยกใหญ่ แต่เอ๋ยก็เอาแต่มองโทรศัพท์มือถือของตน รอคอยว่าเมื่อไหร่เดียวจะโทร.มา

ด้านปทุมพอรู้ว่าเอ๋ยโดนตีหัวแบะก็หัวเราะร่าสาสมใจ ชื่นชมพจน์หลานของตนว่าทำได้ดีมาก ส่งสมบัติไปสั่งสอนอาจารย์เอ๋ยถึงกับเลือดตกยางออกจะได้หายซ่าเสียที พอดีวิธูโทร.มาหาพจน์ ถามคาดคั้นว่าเขาตีหัวอาจารย์เอ๋ยใช่ไหม พจน์ปฏิเสธอย่างยียวนและหาว่าเอ๋ยชอบสร้างศัตรู แต่วิธูที่ปักใจว่าใช่ก็ยังต้อนไม่เลิก

“ไม่ใช่แกแน่นะ”

“อยากทำอยู่เหมือนกัน ทำไมอาจารย์คิดว่าเป็นผม”

“ก็อาจารย์ทรงกลดห้ามป้าแกขายของหน้าโรงเรียน”

“เรื่องจ้อย...ขายที่อื่นก็ขายได้ อาจารย์ไปสงสัยไอ้พวกขายยาเถอะ มันขายให้เด็กนักเรียนไม่ได้เพราะอาจารย์ทรงกลดเอ๋ยนี่แหละ”

“แกก็ขายยา”

“อย่าดูถูกกันสิอาจารย์ ใช้หนี้หมดแล้ว อาทิตย์นี้แทงใหม่ฉลองเลยมั้ย” พจน์เล่นไม้นี้ วิธูโกรธจี๊ดปิดโทรศัพท์อย่างหงุดหงิด ขณะที่พจน์หัวเราะชอบใจไปกับปทุมที่ฟังอยู่ด้วยตลอด

“เสียดายที่ไม่ตาย” ปทุมบ่น

“ไอ้บัติมันรีบไปหน่อย เพราะกลัวใครมาเห็น พรุ่งนี้ไปขายของหน้าโรงเรียนได้เลยคุณป้า”

“เฮ้ย! ยัง...เดี๋ยวคนจะสงสัย” ปทุมค้านทันที พจน์หัวเราะขำกับความหัวไวของป้า

ooooooo