มนตร์กาลบันดาลรัก
ตอนที่ 7
เดียวยังคงเพลิดเพลินอยู่กับหลานๆของชาลีที่บ้าน เด็กสองคนนึกว่าเดียวเป็นแฟนของอา ขณะที่พี่ชายกับพี่สะใภ้ก็แปลกใจเพราะชาลีไม่เคยพาผู้หญิงมาบ้าน
กระทั่งสมควรแก่เวลา เดียวขอตัวกลับ ขณะรถติดเธอหยิบโทรศัพท์มาเปิด เห็นมีสายเข้าหลายครั้งก็ยิ้มพอใจ แต่ไม่ทันเปิดดูเพราะไฟเขียวเสียก่อน จนเมื่อขับรถมาถึงบ้านได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังอีก เธอเบ้ปากพูดงึมงำว่า “จะโทร.มาแก้ตัวล่ะสิ จ้างก็ไม่รับ” แล้วก็คว้ากระเป๋าเดินเข้าบ้าน ทิ้งตัวลงนั่งพิงโซฟา หลับตากางแขนพูดอีกว่าบ้านนี้เป็นของเรา
เสียงโทรศัพท์ดังอีก เดียวคว้ามากดรับทั้งที่ไม่ได้ดูเบอร์ กรอกเสียงชัดแจ๋วว่า “ไปตายซะ” ดาราตกใจเรียกชื่อเดียวสองสามครั้ง เจ้าตัวสะดุ้งเฮือกลืมตาโพลงถามออกไป “ใครน่ะ”
“ดาราเองค่ะ”
“อ๋อ...คุณดารานั่นเอง มีอะไรเหรอคะ”
ดาราโทร.มาส่งข่าวว่าเอ๋ยถูกลอบทำร้ายตอนนี้อยู่โรงพยาบาล เดียวตกใจมาก สอบถามรายละเอียดแล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลนั้นทันที พอรู้ว่าเขาไม่เป็นอะไรมาก ผลเอกซเรย์สมองไม่มีเลือดคั่งก็โล่งอก ดาราเห็นว่าเดียวมาแล้วจึงชวนขมิ้นกลับ แต่ขมิ้นอ้อยอิ่งไม่อยากกลับ ทำให้ดาราประดักประเดิดรู้สึกไม่ดี
เมื่อกลับออกมาพ้นสายตาเดียวที่ตามมาส่งแล้ว ดาราตำหนิขมิ้นว่าไม่รักษาหน้าตน ทำให้ตนดูเป็นคนน่าสมเพชที่ไปหลงรักสามีคนอื่น ขมิ้นรีบกราบขอโทษและสาบานว่าต่อไปนี้จะไม่ทำอีก แต่ดาราบอกว่าไม่ต้องสาบาน แค่รักษาคำพูดก็พอ...
เดียวกลับเข้ามาในห้องเห็นพยาบาลกำลังวัดความดันและวัดไข้ให้เอ๋ย ซึ่งทุกอย่างปกติดี แล้วอีกสักครู่พยาบาลจะมาเช็ดตัวให้ แต่เอ๋ยบอกว่าจะให้ภรรยาทำ เดียวได้ยินถึงกับสะดุ้งร้องลั่น
“บ้า!” พอเห็นพยาบาลมองมาอย่างแปลกใจก็รีบแก้ตัว “เช็ดไม่เป็นค่ะ คุณพยาบาลเช็ดน่ะดีแล้ว”
“ตกลงให้พยาบาลเช็ดนะคะ”
เอ๋ยทำท่าจะพูดแต่เดียวรีบเดินมาอุดปากเขาไว้ พลางยืนยันให้พยาบาลมาเช็ดตัว แล้วพออยู่กันแค่สองคนเดียวก็ถลึงตาใส่เอ๋ย พูดคำเดิมว่า “จะบ้าเหรอ”
“บ้ายังไง เห็นกันมาตั้งสามปีแล้วยังจะอายอะไรอีก”
“ฉันไม่ได้หน้าหนานี่ยะ”
“จะว่าเอ๋ยหน้าด้านก็บอกมาเถอะ”
“เออ” เดียวสวนทันควัน เอ๋ยไม่สะเทือน กลับพูดอย่างสุขใจว่า
“ถึงจะเห็นกันมาสามปีเอ๋ยก็ยังไม่เบื่อเลยนะ ต่อให้เห็นอีกเป็น 10 ปี เอ๋ยก็...”
“พอแล้ว” เดียวแทรกขึ้น หน้าแดงจัดอย่างเขินอาย แต่เอ๋ยก็ยังพูดต่อไปไม่หยุด
“...แต่หมู่นี้ไม่ค่อยได้เห็น”
เดียวยิ่งอาย แต่แสดงออกในรูปโกรธ เอ๋ยมองยิ้มๆ พูดพร้อมทำตากรุ้มกริ่มว่า...เดียวอายน่ารักจัง
“บอกให้พอ...ถ้าไม่หยุดฉันจะตีให้หัวแบะไปเลย”
เอ๋ยนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามเดียวว่าไปไหนมาทั้งวัน เดียวบอกว่าไปหาพี่แบมกับอ๋อ แล้วย้อนถามเอ๋ยบ้างว่าไปไหนมาถึงได้โดนตีหัว
“ก็บอกแล้วว่าไปธุระที่โรงเรียน พรุ่งนี้เด็กจะสอบแล้ว...เอ๋ยว่าเอ๋ยรู้ว่าใครตีหัว แต่ยังไม่มีหลักฐาน”
“ใคร?”
“น่าจะเป็นญาติกับแม่ค้าที่ชอบมาขายของหน้าโรงเรียน”
“ย้ายโรงเรียนดีมั้ย”
“ไม่ได้หรอก ผอ.โรงเรียนเป็นเพื่อนสนิทกับคุณพ่อเอ๋ย เดียวก็รู้...วันแต่งงานเราท่านใส่ซองให้ตั้ง 3 หมื่น”
“หา! แล้วหายไปไหนหมด”
“ก็หายไปเข้าบัญชีเดียวหมดน่ะสิ...ถามได้”
