มนตร์กาลบันดาลรัก

“อาจจะเป็นจิตใต้สำนึกของลื้อเองที่ต้องการจะระบายความรู้สึกให้ใครสักคนฟัง แล้วก็พยายามจะหาคำตอบที่อยากรู้ด้วย”

นอกจากจะพูดออกแนวจิตวิทยาแล้ว อาม่ายังพยายามพูดตลกด้วย แต่เดียวไม่ขำ อาม่าจึงบอกให้นอนต่อ พรุ่งนี้ได้หยุดอีกหนึ่งวัน ขอให้นอนฝันหวาน ...ปรากฏว่าเดียวนอนฝันหวานจริงๆ ฝันว่าตัวเองกับ

เอ๋ยอยู่ในชุดแต่งงานสวยหล่อ ถ่ายพรีเวดดิ้งกันอย่างมีความสุข ครั้นตื่นเช้ามาไม่เจอเอ๋ย แต่มีอาหารเช้าไว้ให้และมีกระดาษเขียนข้อความบอกไว้ว่า

“เอ๋ยทำอาหารเช้าไว้ให้เรียบร้อย ผลไม้และน้ำส้มอยู่ในตู้เย็น ขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกตั้งแต่เมื่อคืนว่าเอ๋ยต้องแวะไปธุระที่โรงเรียน แต่ถึงบอกเดียวก็คงไม่สนใจ”

อ่านจบเดียวขยำมันทิ้งถังขยะ บ่นงึมงำว่าไม่เห็นจะสนใจ แต่จัดการกับอาหารเช้าที่เขาทำไว้ซะหมดเกลี้ยง

ooooooo

กินมื้อเช้าในวันหยุดแล้วเดียวออกไปหาแบมกับอ๋อที่บ้าน เป็นจังหวะที่น้องกานต์ลูกชายตัวน้อยของทั้งคู่ไม่อยู่เพราะปู่กับย่ามารับไปค้างด้วยตั้งแต่วันศุกร์ สองผัวเมียจึงมีเวลาคุยกับเดียวได้อย่างเต็มที่ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นแบมมากกว่าที่ช่างเม้าท์ อ๋อเลยขยับไปสะสางงานที่ค้างคาอยู่หน้าคอมพ์

แบมจัดแจงชงกาแฟให้เดียว แล้วก็เล่าเรื่องที่ตัวเองเคยอยากเปิดร้านกาแฟเมื่อสามปีก่อน อุตส่าห์ซื้อหนังสือรวมร้านกาแฟน่านั่งจากทั่วโลก บางเล่มเป็นหนังสือนอกราคาเป็นพัน แต่ดันมีผัวมีลูกโดยบังเอิญ ความฝันเลยพังทลายสลายไปหมด

อ๋อได้ยินหมด ชำเลืองมองแบมที่เบือนหน้ามาสบตากันพอดี เธอยิ้มหวานให้สามีแล้วพูดกับเดียวต่อ

“แต่ก็ชอบนะ ไม่ใช่ไม่ชอบ เรียกว่ารักเลยดีกว่า”

อ๋อยิ้มพอใจแล้วหันมาทำงานต่อ แบมชงกาแฟสองแก้วสำหรับตัวเองและเดียว จากนั้นชวนกันออกไปคุยข้างนอก บอกว่าอยู่ในนี้เดี๋ยวนินทาคนไม่ถนัด เดียวหัวเราะขำ มองแบมกับอ๋อที่สบตากันด้วยความรักขณะเดินออกไปสองคนนั่งคุยกันที่เก้าอี้สนาม เดียวถามแบมว่า 

ยังเก็บหนังสือร้านกาแฟสวยๆเอาไว้บ้างหรือเปล่า แบมบอกว่ากานต์ฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยหมดแล้ว

“ถ้าย้อนเวลาได้ พี่แบมจะมีลูกมั้ย”

แบมชะงักกับคำถามนั้นของเดียว เดียวรีบขยายความว่าตนหมายถึงถ้าพี่ไม่มีลูกป่านนี้คงได้เป็นเจ้าของร้านกาแฟตามความฝัน แบมนิ่งเงียบราวกับจะทบทวนครู่หนึ่งก่อนพูดออกมา

“ตอนที่รู้ว่าท้อง พี่เคยคิดนะ ถ้าย้อนเวลาได้...วันนั้นไม่ว่าเดียวจะกลุ้มใจเรื่องกาลรุจิแค่ไหน พี่ก็จะต้องลากเดียวไปที่ผับใหม่ของเพื่อนอ๋อให้ได้ อ๋อจะได้ไม่ต้องเป็นคนมาส่งพี่จนเรา...”