กุหลาบเกราะเพชร

“ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องพรุ่งนี้ ฉันอยากรู้ว่าทำไม ต้องมาทำกับฉันแบบนี้”

“คุณไม่รู้จริงๆเหรอ” วรมันตัดพ้อเสียงเศร้า

“ฉันเป็นตำรวจ...ถ้าฉันเจอแกอีกที...เหตุการณ์คืนนี้มันไม่มีความหมายอะไรหรอกนะ” นัธมนว่าแล้วปลดเซ็นทรัลล็อกเพื่อให้วรมันลง เขาเอื้อมมือไปกดเซ็นทรัลล็อกข้างๆเธอลงอย่างเดิม ใบหน้าของทั้งคู่เกือบชนกัน

“ถ้าอย่างนั้นผมขอใช้เวลาคืนนี้ที่ยังมีความหมาย ต่ออีกนิดนึงนะ” น้ำเสียงเว้าวอนของวรมันทำให้นัธมนใจอ่อนยวบ ยอมตามที่เขาขอร้อง...

ไม่นานนักกานดาถูกพาตัวกลับมาคุมขังไว้ที่เดิม นิรมนเห็นท่านร้องไห้เป็นเผาเต่าโผเข้าไปกอด ด่าว่าฉัตรรัศมีที่ตามมาด้านหลังว่ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า

เธอยักไหล่ไม่ยี่หระ แนะให้นิรมนเก็บแรงไว้ตั้งชื่อหลานจะดีกว่าแล้วถามกานดาอยากรู้ไหมว่าผัวในหลอดฉีดน้ำเชื้อเป็นใคร กานดาแค้นมากพ่นเลือดที่กบปากใส่ ฉัตรรัศมีไวทายาดยกแฟ้มเจ้าของน้ำเชื้อขึ้นบัง ปกแฟ้มเปรอะไปด้วยเลือด

“ไม่บอกดีกว่า จากนี้ไปถ้าแกมีโอกาสขึ้นแท็กซี่ ซ้อนมอเตอร์ไซค์ เดินสวนกับใครให้แกสงสัยเอาไว้ก่อนเลยว่าใครก็อาจจะเป็นพ่อของลูกในท้องแกได้ทั้งนั้น” ฉัตรรัศมีหัวเราะชอบใจ

กานดาไม่เข้าใจว่าตัวเองไปทำอะไรให้ถึงต้องมาทำกับพวกเราแบบนี้ ฉัตรรัศมีเฉลยว่าเป็นเพราะกานดาดันไปเกี่ยวดองกับนังกัญญาวีร์ และขอให้รู้ไว้ว่าตนเกลียดพวกเธอทั้งตระกูล นี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน ระหว่างเราเป็นเรื่องส่วนตัวล้วนๆ แล้วผละจากไป กานดามองตามแค้นใจ ด้านฉัตรรัศมีเดินมาขึ้นรถของตัวเองเอาแฟ้มหน้าปกเปื้อนเลือดกานดาโยนไว้เบาะหน้าแล้วขับรถออกไป

ooooooo

ขณะนำบุญขับรถมุ่งหน้าสู่สถานที่นัดหมาย โดยมีณัฐวรานั่งเบาะหน้าข้างกัน เตชิตซึ่งถูกมัดมือมีผ้าสีดำคลุมหัวนั่งอยู่เบาะหลัง รถของเด่นเดือน ดุจดาวและสิตางค์แล่นขึ้นมาประกบข้าง ก่อนจะขับแซงขึ้นไป นำบุญหันมองณัฐวราที่เอาหน้ากากกุหลาบเกราะเพชรขึ้นมาสวม จากนั้นเช็กความพร้อมของอาวุธ

“ยังไงก็อย่าใช้ความรุนแรง เรามาเพื่อแลกตัวประกัน ความปลอดภัยของนิรมนกับกานดาคือเป้าหมายสูงสุดของเราในภารกิจนี้” นำบุญย้ำขณะที่ณัฐวราพยักหน้ารับทราบ...

ระหว่างชยธรเดินจ้ำพรวดๆมากับนัธมนไปที่รถโดยมีลูกโซ่เดินตาม ต่อว่านัธมนยกใหญ่ที่เมื่อคืนโกหกผู้บังคับบัญชาอย่างตนว่าไม่มีอะไร แต่กลับดอดไปพบกับวรมันตามลำพัง เธอกลัวบอกแล้วเขาไม่อนุญาตให้ไป อีกอย่างเมื่อคืนเธอไม่ได้กินข้าวกับผู้บังคับบัญชาแต่ไปกินอาหารปลอบใจเพื่อนต่างหาก เขาคิดได้ก็รู้สึกผิดที่ตวาดใส่เธอ ถามเสียงนุ่มนวลว่าเราควรจะเรียกกำลังเสริมไปด้วยไหม

“เราไม่รู้ว่าที่นี่มีคนของพวกมันอยู่ด้วยหรือเปล่า สารวัตรคงไม่อยากเอาชีวิตนิรมนไปเสี่ยง”