ตอนที่ 10
นำบุญรอจนณัฐวราเดินพ้นกล้องส่องทางไกลของปืนยาวในมือตัวเองไปแล้ว จึงสั่งการสามสาวให้แยกย้ายกันตีโอบถ้ามีโอกาส เมื่อกานดากับนิรมนปลอดภัยแล้ว หาทางชิงตัวเตชิตกลับมาให้ได้ ดุจดาวรู้ดีว่าภารกิจครั้งนี้อันตรายกว่าที่ผ่านมาโผกอดพี่สาวซึ่งนิ่วหน้าแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“ไม่รู้สิ เหมือนเราไม่ค่อยได้กอดกันเลย”
เด่นเดือนกอดตอบ ลูบหัวน้องก่อนแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัว...
จากนั้นไม่นานณัฐวราพาเตชิตมาถึงสระว่ายน้ำร้างตามนัด ถามหาตัวประกันอยู่ไหน ชัชมองลงไปในสระ แล้วถีบถังน้ำมันอีกใบล้มลงน้ำมันไหลลงไปนองในนั้น เธอต่อว่าว่าทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย คนที่พวกเขาอยากได้อยู่ตรงนี้แล้ว ปล่อยสองคนนั้นขึ้นมา ปอมเชิญเธอลงไปเอาตัวประกันเอง ณัฐวราเอาปืนจ่อหัวเตชิตถ้าไม่ให้สองคนนั้นขึ้นมา เขาก็จะไม่ได้คนที่ต้องการ
“ยิงผมซะ ไม่งั้นวันหนึ่งผมจะยิงคุณโดยไม่มีการขู่แน่ๆ”
ณัฐวราไม่สนใจคำท้าทายของเตชิต สั่งปอมให้พาสองคนนั้นขึ้นจากสระ มันไม่ยอมทำตามยืนกรานให้เธอลงไปเอาเอง เธอชักรำคาญลากเตชิตลงไปก้นสระด้วยกัน ปอมหันไปสั่งวรมันลงไปลากตัวเตชิตขึ้นมา เขาแข็งขืนไม่ยอมทำตามคำสั่ง ปอมหยิบรีโมตสำหรับระเบิดในลูกตาเขาขึ้นมากด
วรมันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ตาข้างที่ฝังระเบิดเอาไว้แดงก่ำ เขาไม่มีทางเลือกจำต้องเข้าไปต่อสู้แย่งตัวเตชิต ณัฐวราต้องปกป้องทั้งกานดาและนิรมนทำให้ต่อสู้ไม่ถนัด สุดท้ายวรมันได้ตัวเตชิตไป เธอรีบแก้มัดให้กานดากับนิรมน ขณะที่วรมันลากตัวเตชิตขึ้นไปหาพวกตัวเอง ชัชทำท่าจะโยนไฟแช็กที่จุดแล้วลงในสระ
ณัฐวราเตือนถ้าตนเป็นเขาจะไม่ทำอย่างนั้น ชัชมัวแต่ยิ้มเย้ยก็เลยไม่เห็นจุดแดงจากเลเซอร์นำวิถีจากปืนยาวของนำบุญ ปอมต้องสะกิดเตือนให้เพื่อนดูจุดแดงที่หน้าอกก่อนจะเลื่อนไปบนหน้าผาก ชัชถึงกับชะงัก...
ในระหว่างที่นำบุญเลื่อนจุดแดงไปทั่วหน้าชัชอย่างมันมือ เด่นเดือน ดุจดาวและสิตางค์ตีโอบพวกคนร้ายเข้ามาใกล้กับจุดที่ณัฐวราอยู่ เล่นงานพวกมันทีละคนร่วงเป็นใบไม้ สองฝ่ายยิงปะทะกันเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ปอมหันไปเห็นพวกกุหลาบเกราะเพชรเข้ามาใกล้ จุดไฟแช็กขู่อีกครั้ง สั่งให้สามสาววางอาวุธ
วรมันดาหน้าเข้าหาสามสาว แต่ถูกสิตางค์งัดปืนยิงจรวดขึ้นมาประทับบ่าเขาถึงกับชะงัก ชัชตะโกนสั่งให้สามสาววางอาวุธไม่อย่างนั้นจะยิงเตชิตให้ตาย สิตางค์ส่ายหน้าไม่รู้จัก เชิญยิงได้เลย ณัฐวราขอร้องทุกคนให้ใจเย็นๆ ทุกอย่างยังเป็นไปตามข้อตกลงอยู่ ชัชที่โดนเลเซอร์เล็งหน้าผากขอร้องพวกตัวเองอย่าวู่วาม










