กุหลาบเกราะเพชร

แม้จะโล่งใจที่นิรมนปลอดภัย แต่กฤตนัยก็ไม่สบายใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับกานดา บอกกับนำบุญและณัฐวราด้วยความแค้นว่าพวกมันทำเกินไปแล้วที่จับคนไปฉีดน้ำเชื้อเพื่อผลิตตัวอ่อน ณัฐวราเห็นด้วยทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับการขืนใจ กานดาถึงกับปล่อยโฮ นำบุญกัดฟันแน่นแค้นสุดๆที่เห็นเธอโดนแบบนี้...

ฝ่ายฉัตรรัศมีกลับถึงบ้านเจอเตชิตนั่งรอท่าอยู่ที่ห้องรับแขก ดีใจมากโผเข้าไปกอด เขาดันเธอออกห่าง รู้สึกรังเกียจตัวเอง ขอโทษเธอในสิ่งที่ทำไม่ดีเอาไว้ สัญญาจะชดใช้ให้ด้วยชีวิตของเขา แล้วบอกเธอเรื่องที่เขาตกลงใจทำงานกับพิพัฒน์อย่างที่พ่อเคยอยากให้เขาทำมาตลอด

“ไหนๆพี่ก็เลวไปแล้ว พี่จะเลวให้สมกับสิ่งที่พี่ทำลงไป”

“คิดมาก ฉัตรไม่ว่าอะไรสักหน่อย” พูดจบฉัตรรัศมีเข้าไปนัวเนียด้วยเพื่อสานต่อความสัมพันธ์กับเขา เพราะรู้แก่ใจดีว่าเขาไม่ได้เกี่ยวดองทางไหนกับตัวเอง แต่เขาไม่เล่นด้วยเดินออกจากบ้านไปเลย

“ไว้ค่อยซ้ำวันหลังก็ได้ พี่ไปไหนไม่รอดแล้วล่ะ” ฉัตรรัศมีมองตามราวกับเสือมองเหยื่อ...

ณ ฐานลับของนำบุญ สิตางค์นั่งเฝ้าชายที่ยังนอนหลับใหลไม่ได้สติ มีสายระโยงระยางจากอุปกรณ์ช่วยชีวิตเต็มไปหมด เด่นเดือนกับดุจดาวเดินเข้ามาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เธอส่ายหน้ายังไม่ได้สติเลย แล้วขอบใจทั้งคู่ที่ทำให้เธอได้น้องชายกลับคืนมา เด่นเดือนยกความดีความชอบให้ณัฐวราที่เป็นตัวตั้งตัวตี สิตางค์ไม่เห็น เธอเลยตั้งแต่เกิดเรื่อง ดุจดาวหาว่าณัฐวราเป็นพวกโลกส่วนตัวสูงอย่าไปสนใจจะดีกว่า

“เอาดีๆ นางมีอะไรกับคนที่ชื่อเตชิตนั่นแน่ๆ” สิตางค์ตั้งข้อสังเกต เด่นเดือนเห็นด้วย

“เหมือนเธอจะจำอะไรตั้งแต่ก่อนมาอยู่ที่นี่ไม่ได้เลยนะ”

“นั่นสิ ทำเหมือนชีวิตเพิ่งมาเริ่มต้นตอนอยู่ที่นี่ซะงั้น” ดุจดาวเสริม

“พวกเราทุกคนก็เหมือนชีวิตเพิ่งมาเริ่มต้นตอนอยู่ที่นี่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ”

สองพี่น้องพยักหน้าเห็นด้วยกับสิตางค์

ooooooo