กุหลาบเกราะเพชร

อีกมุมหนึ่งห่างออกมา สิตางค์ ดุจดาวและเด่นเดือนในชุดกุหลาบเกราะเพชรพร้อมหน้ากาก นั่งคุมตัวเตชิตซึ่งถูกสวมกุญแจมือเอาแต่นั่งจ้องทุกคนอยู่ ก่อนเตือนพวกเธอคงไม่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร ดุจดาวเอานิ้วแตะปากตัวเองเป็นทำนองให้เขาเงียบๆ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เขากลับพูดไม่หยุด

“พวกเธอคิดว่าจะล้มองค์กรใหญ่ๆอย่างนั้นได้เหรอ เขามีทั้งเทคโนโลยี เงินทุน กำลังเงิน”

สิตางค์รำคาญเอามือปิดปากเตชิตไว้ เขาไม่ยอมให้ปิดสะบัดหน้าหนี ยุส่งว่าพวกเธออยู่กันผิดฝั่ง เด่นเดือนหมดความอดทนเอามีดจ่อคอหอยเขาสั่งให้หุบปาก นอกจากจะไม่กลัวแล้ว เขายื่นคอเข้าใส่คมมีดจนอีกฝ่ายต้องถอยเสียเอง ณัฐวรากับนำบุญตามเข้ามาสมทบเตือนว่าจวนได้เวลาแล้ว นำบุญมองเตชิต

“ผมหวังว่าคุณจะไม่กลายเป็นพวกมันเต็มตัวนะ”

“พวกไหนก็ได้ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เราได้เจอกันแน่” เตชิตพูดกับนำบุญแต่สายตาจ้องณัฐวราซึ่งได้แต่หวังว่าจากวันนี้ไปเราคงจะไม่ได้เจอกันอีก เตชิตยิ้มหยัน เธอก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีวันยกโทษให้เธอเด็ดขาด แล้วลุกขึ้นยืนประจันหน้าด้วย สามสาวชำเลืองมอง ตกลงจะเอาอย่างไร ณัฐวรายังคงจ้องตากับเตชิตไม่เลิก

นำบุญต้องกระแอมเพื่อเรียกสติณัฐวรา ก่อนจะบอกให้ไปได้แล้วและระวังตัวด้วย เธอยังคงมองหน้าเตชิต อดหวั่นไหวในใจไม่ได้...

วรมันลงไปอยู่กับนิรมนและกานดาในสระว่ายน้ำยื่นน้ำให้ทั้งคู่ดื่มแก้กระหาย ปอมกับชัชมองไม่พอใจ ก่อนจะขู่ถ้าอีกห้านาทีไม่มาจะเผาทั้งคู่ให้สิ้นซาก สองสาวถึงกับหน้าเสีย วรมันปลอบว่าพวกมันไม่กล้าทำแน่นอน ถึงอย่างไรทั้งคู่ก็ยังมีค่ากับการทดลอง โดยเฉพาะกานดาที่มีตัวอ่อนอยู่ในท้อง

“ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี แกก็พวกเดียวกับมันนั่นแหละ”

นิรมนขอร้องให้ปล่อยพวกเราไป วรมันส่ายหน้าทำไม่ได้ กานดาบอกกับหลานสาวไม่ต้องไปขอร้องมัน คอยดูหากรอดไปได้ จะไปทำแท้ง วรมันไม่อยากเถียงด้วยเดินเลี่ยงออกมา...

ณัฐวราคุมตัวเตชิตเดินลัดเลาะมาตามตึกร้าง เขาถูกมัดมือไพล่หลังเดินไม่ถนัดทำท่าจะล้มเธอเข้าไปช่วยประคอง เขาสะบัดหนี ตวาดแว้ดอย่ามายุ่ง

“ผมไม่ตายหรอก ยังไงคุณได้เอาตัวผมไปแลกคนของคุณคืนมาแน่ๆ”

“ฉันแค่ไม่อยากให้คุณเจ็บ”

“สายไปแล้ว” พูดจบเตชิตเดินลิ่วไม่สนใจณัฐวราซึ่งมัวแต่มองตามเขาโดยไม่รู้ว่าด้านหลังตัวเองมีจุดเลเซอร์สีแดงจากมือปืนสไนเปอร์เล็งใส่ ก่อนที่มันจะเหนี่ยวไก นำบุญลั่นกระสุนใส่เสียก่อนเข้าหัวมันเต็มๆ แล้วเตือนณัฐวราผ่านทางวิทยุสื่อสารตัวจิ๋วที่หูว่าไม่ใช่แค่พวกเราที่ซุ่มดูมัน พวกมันซุ่มดูเราอยู่เช่นกัน

“ฉันไว้ใจคุณได้ใช่ไหม”

“ได้อยู่ พวกสันดานนี่มันเชื่ออะไรไม่ได้เลยจริงๆ” นำบุญบ่นอุบ

“ถ้ามีโอกาส พวกเราก็เชื่อไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ”

ooooooo