กุหลาบเกราะเพชร

ณัฐวราเห็นเตชิตไม่แตะต้องอาหารที่เอามาให้ ขอร้องให้กินอะไรบ้างจะได้มีแรงแก้แค้นเธอ เขาไม่สนใจอาหาร ถามเธอว่าที่นี่ที่ไหน เธอต่อรองหากเขากินข้าวหนึ่งคำ เธอถึงจะตอบคำถามที่เขาอยากรู้หนึ่งข้อ เขามองเธออย่างชิงชังก่อนตักข้าวเข้าปากสักแต่เคี้ยวๆ ครั้นเธอเห็นเขากลืนข้าวแล้วจึงยอมตอบคำถาม

“ที่นี่คือที่ที่ฉันรู้สึกตัวขึ้นมาในฐานะณัฐวรา”

“งั้นที่นี่ก็คือที่ที่กัญญาวีร์จากไปสินะ” เตชิตอยากได้คำตอบจึงจำใจตักข้าวกินอีกคำ

“ฉันไม่รู้จักกัญญาวีร์ แต่ถ้าคุณปรักปรำว่าฉันคือผู้หญิงคนนั้น คำตอบคือใช่ ไม่มีกัญญาวีร์อยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว มีแค่ณัฐวราเท่านั้น”

เตชิตเก็บอารมณ์ไม่อยู่โวยวายลั่นว่าเธอกับพวกเป็นใคร ต้องการอะไรจากเขา ทำแบบนี้ทำไม เขาไปทำอะไรให้ ณัฐวราเห็นเขาถามหลายคำถาม ถ้าอยากได้คำตอบเขาต้องกินข้าวให้หมดจานก่อน...

ในขณะเดียวกันกฤตนัยเริ่มเป็นกังวลที่ติดต่อนิรมนไม่ได้ ปกติเวลานี้ลูกจะต้องโทร.มาหาแต่นี่หายเงียบไปเลย กานดาปลอบว่าคงไม่มีอะไรหลานอาจจะแบตฯมือถือหมด เขาทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ไหวชวนเธอไปดูนิรมนที่ห้องพัก เธอไม่อยากให้เขาต้องเสี่ยง อาสาจะไปดูนิรมนให้เอง...

พิพัฒน์ได้รับข้อมูลจากเจ้าหน้าที่ ไอทีของตัวเองว่ากานดาเพิ่งใช้บัตรเครดิตรูดเติมน้ำมันที่ปั๊มแห่งหนึ่ง สั่งให้ปอมขนคนของเราไปลากตัวมันมาให้ได้ มันต้องใช้เส้นทางละแวกนั้นแน่ๆ ปอมรับคำเดินออกไปกับชัช สวนทางกับเจสันที่เดินเข้ามากับวรมัน พิพัฒน์ถามเจสันว่าพิจารณาข้อเสนอของตนหรือยัง

“ผมเซ็นมอบอำนาจในส่วนที่คุณจะเอาไปต่อรองกับทางรัฐบาลไว้แล้ว โดยไม่ต้องผ่านผม” พูดจบเจสันยื่นเอกสารที่ว่าให้ พิพัฒน์เช็กดูเอกสารเหล่านั้นอีกครั้งเห็นถูกต้องเรียบร้อยก็รับปากจะไม่ตัดสินใจอะไรโดยพลการแล้วไล่วรมันไปที่อื่น อ้างมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเจสันตามลำพัง วรมันยืนนิ่งไม่ฟังคำสั่ง

“ฉันเซ็นมอบอำนาจให้พิพัฒน์เขาจัดการแล้ว ฟังเขา...ไป” สิ้นเสียงเจสัน วรมันถึงได้เดินออกไป พิพัฒน์แจ้งกับเจสันว่านักรบรับจ้างที่เราจะผลิตให้ทางกองทัพ ทางลูกค้าต้องการดูตัวอย่างโคลนนิง เจสันเองก็อยากเห็นเช่นกันไม่ใช่เฉพาะลูกค้า พิพัฒน์เสนอว่าถ้าเป็นอย่างนั้นเราอาจต้องเร่งใช้ตัวอ่อน

“ก็เอาสิ วิธีไหนก็ได้ หุ่นยนต์ก็แล้วยาฉีดก็ให้ โคลนนิงก็ยอม ผมยังไม่เห็นคุณได้ใบสั่งซื้อจากรัฐบาลสักที”

“ถ้าคุณเจสันให้อำนาจเด็ดขาดกับผม จะไม่มีอะไรมาขวางเราได้”

“มา...จะให้เซ็นอะไรอีกก็ว่ามา แล้วอย่าให้อีผู้หญิงพวกนั้นมาลูบคมผมได้อีก”

ooooooo