ตอนที่ 11
“เกือบได้อะไร” เจ๊กเฮงถามงงๆ
“ก็เกือบได้เป็นศพไง ท่านจอมยุทธ”
บรรยากาศเปลี่ยนทันที ทุกคนหัวเราะกันครืน...
ในเวลาเดียวกันนั้น เนตรดาวยังอยู่กับกำนันสิงห์และภูผา แต่เมื่อเห็นสมควรแก่เวลาเธอก็ขอตัวกลับ บอกว่าพรุ่งนี้จะติดต่อมาอีก
“ยินดีครับ เอ้อ...ให้เจ้าภูผาไปส่งนะครับ”
เนตรดาวไม่ปฏิเสธ แถมเธอยังทำใจดีเมื่อภูผาพาลูกน้องมาขอโทษที่เคยล่วงเกินเธอ
“ไม่เป็นไรหรอก นักเลงเขาไม่ถือกัน ขอกันกินมากกว่านี้ ตอนนี้เราเข้าใจกันแล้วใช่ไหม”
ทุกคนรู้สึกดีและยอมรับในตัวเนตรดาว...งานนี้ถือว่าเธอสอบผ่านฉลุยเลย แต่ก็ยังมีคนที่ไม่เข้าใจการกระทำของเนตรดาว นั่นก็คือเมฆา เขาตามมาซุ่มจับตาดูเธออยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ ครั้นเห็นเธอนั่งรถออกไปกับภูผาก็ยิ่งต้องตาม
ภูผาขับรถให้เนตรดาวนั่งด้วยสีหน้าอิ่มเอิบเบิกบาน ถามว่าจะให้ไปส่งที่ไหน
“โรงแรม”
“อ๊ะ อย่าบอกนะว่าจะชวนผมเข้าโรงแรม”
“ตอนนี้ยัง แต่เมื่อถึงเวลาก็ไม่แน่” เนตรดาวยั่วยวนให้ความหวัง...ภูผายิ้มแก้มปริอย่างหลงใหล
ooooooo
แสงไฟสว่างไสวในบ้านไมเคิลยามค่ำคืน ไมเคิลนั่งจิบบรั่นดีสีหน้าพอใจหลังจากแคทเธอลีน กลับมาบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น
“ที่แท้เป็นเล่าปาจริงๆ”
“ฉันไม่เคยสงสัยเลย...เขาขับรถเอายาเสพติดหนีไปด้วย” แคทเธอลีนเล่นละครตบตาเพื่อความแนบเนียน
“ช่างเถอะ ป่านนี้มันคงสะอึกแล้ว”
แคทเธอลีนแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องถามว่าทำไม?
“ก็เพราะมันไม่มียาเสพติดในรถ”
“แล้วยาอยู่ที่ไหน”
“ที่เดิม...อีกสองสามวันจะมีคนมาซื้อ เตรียมตัวไว้ด้วย”
แคทเธอลีนพอใจกับข้อมูลใหม่...เวลานั้นเองสารวัตรเพทายอยู่กับจ่าแห้วและหมู่เหิรที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แล้วจู่ๆเชนก็โผล่มาพร้อมเงินสองซองบอกว่าของจ่าและของหมู่ นายฝากมาให้
“มีของผมด้วยหรือ” หมู่เหิรตื่นเต้น
“ฉันบอกเชนไปเองแหละว่าหมู่ตกลงเอากับเราด้วย”
“นายสั่งมาบอกว่าให้รีบจัดการเรื่องยาเสพติดของกลางด่วน แล้วจัดการเอายาที่ไมเคิลมาให้เร็วด้วย”
“ได้ จบงานนี้ฉันกับแคทเธอลีนก็จะหายตัวไปตลอดกาล”
“อ้าว แล้วหมวดเนตรดาวล่ะ สารวัตรไม่...”
“ฉันสนิทกับหมวดเพราะต้องการรู้ความเคลื่อนไหวและต้องเช็กว่าเบื้องบนสร้างข่าวแล้วส่งมาสืบราชการลับหรือเปล่า”
“แต่ก็ไม่ใช่...ผู้กองเมฆาต่างหากที่เบื้องบนส่งมา”
“เราจะทำยังไงกับผู้กองเมฆา แล้วก็หมวดเนตรดาว”
“ฆ่าทั้งสองคน มันเป็นคำสั่ง เมฆามีค่าหัวสิบล้านบาท”
จ่าแห้วกับหมู่เหิรตาโตด้วยความโลภ สารวัตรเพทายบอกเชนว่าตนกับแคทเธอลีนตกลงกันว่าจะปิดจ๊อบกำนันสิงห์กับเล่าปา สองคนนี้เอาไว้ไม่ได้










