คนเหนือฅน

“มันไม่สำคัญหรอกว่ารู้ได้ยังไง เราจะเอายาไปยังไงนี่สิสำคัญกว่า”

เล่าปามองไปที่รถคันที่ขนยาเสพติดแล้วยิงตอบโต้มูซอ ขณะเดียวกันมูซอก็สั่งจอบิให้หาทางเข้าไประเบิดรถขนยาให้ได้ จอบิจึงเคลื่อนตัวไปกับลูกน้องทันที

แคทเธอลีนบอกเล่าปาว่าเธอจะขับรถขนยาไปก่อน แต่เล่าปาสวนเสียงเข้มว่า

“ฉันจะเอาไปเอง”

“ฉันกลัวว่ามันจะไม่ถึงปลายทางน่ะสิ”

“นี่เธอ...” เล่าปาไหวตัว แต่ก็ช้ากว่าแคทเธอลีนที่พุ่งมาล็อกคอเขาอย่างเร็วแล้วจับใส่กุญแจมือติดไว้กับรถ “นี่มันอะไรกัน”

“อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะว่าแกเป็นคนส่งข่าวไปบอกมูซอ”

เล่าปาตกใจไม่คิดว่าแคทเธอลีนจะล่วงรู้...

เวลานั้นกลุ่มของสารวัตรเพทายใกล้เข้ามาทุกที และเมื่อพวกเขาเห็นแคทเธอลีน สารวัตรเพทายก็สั่งลูกทีมว่าต้องจับเธอให้ได้ ฝ่ายมูซอเห็นกลุ่มตำรวจก็รีบบอกลูกน้องให้ถอย หมดหน้าที่ของเราแล้ว

คนของแคทเธอลีนปะทะกับตำรวจไม่นานก็ตายหมด ขณะที่ผู้กองสมพงษ์ก็บาดเจ็บสาหัสส่วนลูกน้องตายเรียบเหมือนกัน

แคทเธอลีนยกมือยอมแพ้ แต่พอเธอเดินเข้าหาสารวัตรเพทายเหมือนจะให้เขาใส่กุญแจมือ เธอกลับดึงมาจูบอย่างดูดดื่มท่ามกลางความตกใจของจ่าแห้วและหมู่เหิร

“ไหงเป็นแบบนี้ล่ะสารวัตร”

“ยกให้เธอ” สารวัตรเพทายพูดจบก็ส่งปืนในมือให้แคทเธอลีนสังหารผู้กองสมพงษ์ตายคาที่ แล้วเขายังจะให้แคทเธอลีนเก็บจ่าแห้วกับหมู่เหิรด้วย แต่เธอบอกว่าจ่าคนนี้เป็นคนของเชน เราพวกเดียวกัน

“ผมด้วย ผมเป็นพวกจ่าแห้ว อย่าฆ่าผมเลยนะครับสารวัตร” หมู่เหิรละล่ำละลัก

สารวัตรเพทายพยักหน้าตกลง แต่แล้วหมู่เหิรยังมีข้อสงสัย ถามว่าเป็นพวกเดียวกันแล้วทำไมวันที่รถคว่ำถึง...

“เราตกลงกันไว้แล้ว” เพทายสวนขึ้นมา ก่อนที่แคทเธอลีนจะขยายความต่อว่า

“ฉันแกล้งแทงจ่าแห้วในบริเวณที่ไม่สำคัญ แต่เลือดไหลมากดูน่าตกใจ”

“มิน่าล่ะ ผมถึงไม่เป็นไรมาก”

“ไปดูยากันเถอะ” เพทายเดินนำทุกคนไปที่รถซึ่งเล่าปายังถูกใส่กุญแจมือติดกับรถอยู่

“ที่แท้เธอมันก็คิดคดไม่ต่างจากฉันเลยแคทเธอลีน”

“ฉันก็ต้องก้าวหน้าบ้างสิ อยู่กับไมเคิลมันก็ได้แค่นี้”

แคทเธอลีนยิ้มเยาะเล่าปาแล้วเปิดผ้าใบคลุมยาเสพติดออก แต่สิ่งที่เห็นทำให้เธอตกใจมาก

“นี่ไม่ใช่ยาชุดนั้นนี่”

สารวัตรเพทายรีบเจาะถุงแล้วชิมก่อนบอกว่า “และมันก็ไม่ใช่เฮโรอีนด้วย”

“ไมเคิล...ไอ้เจ้าเล่ห์” แคทเธอลีนสบถด่าด้วยความโกรธแค้นสุดๆ