คนเหนือฅน
ตอนที่ 11
“ผมยินดีที่หมวดมาร่วมงานกับเรา แต่ทำไมหมวดถึง...”
“ก็อย่างที่รู้ ฉันทุ่มเทให้อาชีพตำรวจทุกอย่างทั้งตัวและหัวใจ แต่สิ่งที่ฉันได้รับมันสมควรแล้วหรือ ทั้งย้ายทั้งพักราชการ ตั้งกรรมการสอบทางวินัย ฉันว่าฉันลองเปลี่ยนอาชีพดูดีกว่า”
“เป็นโจรเนี่ยนะ”
“เป็นแม่ค้าต่างหาก”
“แม่ค้า?”
“ฉันเป็นตำรวจ ป.ป.ส.มาหลายปี ทำคดียาเสพติดมาเยอะ รู้จักเอเย่นต์ยาทั้งเล็กทั้งใหญ่ก็มากมาย รู้จักทางหนีทีไล่เป็นอย่างดี คิดดูสิ ไม่ว่าฉันจะมียาเสพติดกี่ตัน ฉันก็ปล่อยได้หมดและปลอดภัยด้วย”
“น่าสนใจ”
“ฉันว่าไม่ใช่แค่น่าสนใจนะพ่อ” ภูผาไม่พูดเปล่าแต่ยื่นมือไปตรงหน้าเนตรดาวด้วย “ยินดีต้อนรับหุ้นส่วน”
เมื่อกำนันสิงห์อยากรู้ว่าเราจะเริ่มกันยังไง เนตรดาวถามทันทีว่าตอนนี้กำนันมีของอยู่เท่าไหร่
“ห้าร้อยกิโลกรัม เล่าปากำลังเอามา” กำนันสิงห์ตอบอย่างมั่นใจมาก...หารู้ไม่ว่าเล่าปากำลังแย่ โดนล่ามโซ่ไว้ภายในบ้านหลังหนึ่งด้วยฝีมือแคทเธอลีนที่ร่วมกับสารวัตรเพทายหักหลังไมเคิล
“แน่จริงก็ฆ่าฉันสิแคทเธอลีน” เล่าปาท้าทาย
“ฉันฆ่าแกแน่ แต่ยังไม่ถึงเวลา ยังมีเรื่องที่ต้องไหว้วานแกอีก”
“ไมเคิลทำแบบนี้ทำไม” สารวัตรเพทายถามแคทเธอลีน
“เขาคงระแคะระคายเรื่องเกลือเป็นหนอนน่ะสิ ในที่สุดเราก็ได้แกเล่าปา”
“ได้ วันนี้ฉันจะยอมเป็นแพะให้แกเชือด แต่อย่าให้ถึงคราวของฉันบ้างก็แล้วกัน”
“ฉันจะรอ...ไปกันเถอะพวกเรา”
“หมู่ จ่า...เราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ”
“ผมยินดีมากครับสารวัตร อีกอย่างจะได้ลืมตาอ้าปากเสียที” หมูเหิรคาดหวังถึงความสบาย สารวัตรเพทายยิ้มพอใจแล้วหันมาเอ่ยกับจ่าแห้ว
“ฉันไม่ยักรู้ว่านายทำงานให้เชน”
“คนมันต้องทำมาหากินน่ะครับสารวัตร” จ่าแห้วตอบฉะฉาน สารวัตรเพทายพยักหน้า แล้วทั้งหมดก็ชักแถวเดินตามแคทเธอลีนที่ออกไปสั่งลูกน้องให้เฝ้าเล่าปาไว้ให้ดี...
ooooooo
ทางกลุ่มของคิมหันต์ที่รอดปลอดภัยกลับมาบ้าน พวกเขากำลังพูดคุยกันเรื่องเนตรดาวที่ทำเหมือนจะแปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายกำนันสิงห์
แต่คิมหันต์ไม่เชื่ออย่างนั้น คิดว่าหมวดคงต้องการเข้าไปสืบมากกว่า แต่ไม่เข้าใจว่าหมวดจะเสี่ยงเพื่ออะไร ตาจุ้นฟังอยู่ด้วยแสดงความคิดเห็นว่า
“นายไม่ได้เป็นตำรวจนายไม่เข้าใจหรอกว่าคำว่าศักดิ์ศรีน่ะมันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดเลยนะ หมวดคงต้องการพิสูจน์ว่าที่หมวดทำมาน่ะถูกต้องแล้ว”
ทุกคนคล้อยตาม ยกเว้นเจ๊กเฮงคนเดียวที่ไม่ได้สนใจฟัง พูดแต่เรื่องอยากกลับบ้านเพราะพรุ่งนี้ตนขายของ บ่นว่าช่วยราชการไม่เห็นได้อะไรเลย ตาจุ้นเลยสัพยอกว่าไม่ได้ก็เกือบได้
