คนเหนือฅน

เชนล็อกพราวฟ้าเป็นตัวประกันเพื่อทำให้คมยอมเปิดทางให้เขาหนี พราวฟ้าตกใจมาก ร้องลั่นว่านี่มันอะไรกัน?

“หลีกไปคม”

“ผมขอร้องล่ะจ่า คุณพราวฟ้าเธอไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วย”

“ถ้าแกไม่หลีก คุณพราวฟ้าของแกก็จะเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

“ได้ ผมจะให้จ่าครั้งนี้ครั้งเดียว”

ขาดคำของคม มีตำรวจกรูเข้ามายกปืนเล็งไปที่เชน ผู้กำกับการเวกก้าวตามลูกน้องเห็นพราวฟ้าถูกจับเป็นตัวประกันก็อุทานด้วยความตกใจ

“คุณหนูพราวฟ้า”

“ตกลงจะหลีกมั้ย” เชนแผดเสียง

“หลีกให้เขา อย่าทำอะไรคุณพราวฟ้านะ”

“ผมเป็นโจร แต่ก็มีสัจจะ”

“ตามมารับตัวที่รถฉัน” เชนพูดกับคมแล้วพาพราวฟ้าจากไป คมขยับตามแต่ไม่ลืมบอกผู้กำกับการเวกว่า ในห้องน้ำมีคนโดนทำร้าย เมื่อตำรวจพากันเข้าไปก็พบว่าฝรั่งชื่อแดเนียลตายแล้ว

เชนควบคุมตัวพราวฟ้ามาที่ร้านอาหารที่ลูกน้องของเขายังพยายามจะสังหารแมรี่ แต่ไม่สำเร็จเพราะมีผู้การสมเดชกับสารวัตรอนันต์สกัดขัดขวาง อีกทั้งในนี้ยังมีริสากับมีนาเพื่อนสาวของพราวฟ้าอยู่ด้วย

“หยุดยิง ไปได้แล้ว” เชนสั่งลูกน้อง

ผู้การสมเดชเห็นว่าเชนมีตัวประกันจึงหยุดยิงเช่นกัน เมื่อเสียงปืนสงบลง เชนก็ลากพราวฟ้าออกไปพร้อมลูกน้อง ผู้กำกับการเวกกับตำรวจเข้ามาล้อมและจ่อปืนไปที่ผู้การสมเดชและสารวัตรอนันต์โดยไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นตำรวจ

“วางอาวุธ”

สองนายตำรวจทำตามที่ผู้กำกับการเวกสั่งอย่างเซ็งๆ ส่วนเชนที่ลากพราวฟ้าออกไปถึงลานจอดรถ เขาให้ลูกน้องนั่งประจำคนขับ คมจับตามองเชนอย่างไม่เข้าใจ

“จ่าอยู่ข้างใครแน่”

“ฉันกำลังตัดสินใจอยู่”

เชนตอบเสร็จก็ปล่อยตัวพราวฟ้าแล้วรีบขึ้นรถออกไปทันที พราวฟ้าขวัญผวาสวมกอดคมด้วยอาการหวาดกลัวตัวเนื้อสั่น

“มันเรื่องอะไรกันแน่คม”

คมตอบไม่ถูก ได้แต่ปลอบเธอว่าไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว

ooooooo

ที่โรงพักบางดงเสือ...ผู้การสมเดชกับสารวัตรอนันต์นั่งอยู่เบื้องหน้าผู้กำกับการเวกภายในห้องทำงานหลังจากมีการสนทนาบอกยศบอกตำแหน่งกันเรียบร้อยแล้ว

“ผมต้องขอโทษท่านด้วยนะครับ” ผู้กำกับท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน

“ไม่เป็นไรหรอก ผมเองก็ไม่ได้บอกท่านผู้กำกับว่าผมมาลงพื้นที่”

“คงไม่ใช่เรื่องผู้กองเมฆาใช่ไหมครับ”

“แล้วทำไมผู้กำกับถึงคิดว่าไม่ใช่ล่ะ”

ผู้การสมเดชจ้องเขม็ง เล่นเอาผู้กำกับการเวกอึ้งไปอย่างหวาดหวั่น

เวลาเดียวกันนั้นเมฆาขับรถไปตามเส้นทางที่ตาจุ้นกับเจ๊กเฮงช่วยกันบอก จุดหมายของเขาคือโกดังร้างของเรืองเดช

“ใกล้ถึงหรือยังลุงจุ้น”

“จำไม่ได้ ว่าไงไอ้เฮง”

“นั่นๆ อั๊วจำได้ เห็นทางเลี้ยวข้างหน้านั่นมั้ย เลี้ยวเข้าไปประมาณกิโลกว่าๆก็จะถึงแล้ว”