ตอนที่ 11
เชนซุ่มดูเชิงอยู่ในรถคันที่ขนยา เนตรดาวกวาดตามองไปที่พวกทหาร ถามว่าเป็นพวกไหน เล่าปาบอกว่าตนจ้างมาคุ้มกัน กำนันสิงห์ไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติ ตัดบทให้ไปดูยากัน
แต่ทันทีที่ลูกน้องกำนันสิงห์เปิดผ้าคลุมรถออก ทหารรับจ้างที่ซ่อนอยู่ในนั้นก็ยิงสวนออกมาโดนลูกน้องคนหนึ่งของกำนันสิงห์ตายคาที่
“เราถูกหลอก” ภูผาตะโกนลั่นพร้อมกับถอยร่นออกห่าง ทุกคนแตกฮือหลบกระสุน แต่เล่าปาถูกใส่กุญแจมือติดกับพวงมาลัยรถไปไหนไม่ได้
“ไอ้เล่าปา ไอ้สารเลว แกหลอกฉัน”
“คิดว่าฉันอยากจะหลอกกำนันหรือไง”
สิ้นเสียงเล่าปา เชนปรากฏตัวแล้วยิงใส่พวกกำนันสิงห์โดยมีทหารรับจ้างนับสิบร่วมด้วย เนตรดาวยิงพลางหนีพลาง ในใจคิดไปถึงเมฆาว่าทำไมป่านนี้ยังไม่โผล่มา
ที่แท้เมฆากำลังหามุมสำหรับใช้สไนเปอร์เด็ดชีพทหารรับจ้าง เชนเห็นลูกน้องร่วงลงทีละคนสองคนก็มองหาที่มาของกระสุนและวิ่งเปลี่ยนมุมเพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้า
กำนันสิงห์กับภูผาใจชื้นที่มีคนมาช่วย เนตรดาวบอกสองพ่อลูกว่าเราต้องช่วยเล่าปาออกมา แต่ภูผาจะไม่ยอม
“ช่วยมันทำไม มันหักหลังเรานะ”
“ดูซิว่าเขาตั้งใจหรือเปล่า ถูกใส่กุญแจมือติด กับรถขนาดนั้น”
ภูผาเถียงไม่ออก ทันใดกำนันสิงห์สั่งไม่ต้องช่วย เล่าปาจะมาเป็นภาระให้เราเปล่าๆ
“แต่เรายังใช้ประโยชน์จากเล่าปาได้เยอะ”
เนตรดาวดึงดันจนสองพ่อลูกจำยอม แต่เกิดความสงสัยใคร่รู้ว่าใครมาช่วยเรา
“คนของฉัน” ตอบแล้วเนตรดาวบุกไปช่วยเล่าปา โดยที่เมฆาเข้าใจและพยายามยิงสกัดคนของเชนให้เธอ
เชนเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้าหาเล่าปา บอกว่าท่าทางหมวดคนสวยกำลังจะมาหา ขอให้ตายไปพร้อมกัน
ที่แท้เชนซ่อนระเบิดไว้ที่รถ เขาจากไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เล่าปาเห็นก็ตะโกนบอกเนตรดาวว่าในรถมีระเบิด แต่เธอเดินเข้ามาอย่างไม่กลัว
“นายต้องไปกับฉัน” พูดพลางมองระเบิดที่เหลืออีกแค่ 30 วินาที เนตรดาวหาทางสะเดาะกุญแจให้เล่าปาอย่างยากลำบาก ถามเขาว่า “นายอยากตายหรือพิการ”
เล่าปาไม่เข้าใจ แต่เนตรดาวไม่มีเวลาอธิบาย เธอคว้ามีดสปาร์ตาที่ศพทหารมาฟันฉับที่ข้อมือ
เล่าปาข้างที่ติดอยู่กับพวงมาลัยรถจนขาดสะบั้นแล้วรีบเอาเสื้อห่อห้ามเลือดไว้
“ไปเร็ว!” เนตรดาวตะโกนพร้อมดึงเล่าปาออกจากรถ
พริบตานั้นรถระเบิดตูม เนตรดาวกับเล่าปาถูกแรงอัดกระเด็นกลิ้งไปคนละทาง
ooooooo










