นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    คมแฝก

    SHARE

    แหวจบตะเภาก็วิ่งหนี ทิ้งเพลิงให้มองตามเศร้าๆ... อยากบอกความจริงใจแทบขาดแต่ก็ทำไม่ได้

    ooooooo

    คำพูดแดกดันของดอกไม้เมื่อคืนก่อนทำให้อัญชันสะเทือนใจมาก สุดท้ายจึงตัดสินใจไม่แวะไปหากัลป์เหมือนเคย ลำดวนกลัวเสียของอาสาไปแทน ดอกไม้ผ่านมาเห็นก็โวยวาย

    “ดีจริงนะ...อัญชันไปหาสามีฉันได้แต่ฉันไปหาบ้างไม่ได้ ไม่รู้กันท่าไปถึงไหน บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าพี่กัลป์อยู่ที่ไหน ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องนายแสน”

    มาลัยผ่านมาได้ยินพร้อมกระรอก ขัดหูมาก

    ต้องปรามลูกสะใภ้เสียงดุ

    “เราพูดจาแบบนี้ได้ยังไง ผัวเธอทั้งคนจะให้มาตายเพราะความหึงหวงของเธอเองอย่างนั้นเหรอ”

    “แค่นี้สำหรับแม่ แต่มันคือความรักทั้งชีวิตของฉันที่มีให้พี่กัลป์ ฉันไม่ยอมให้ใครมาหยามน้ำหน้าฉันหรอก อ้อ...หรือแม่คิดจะเอาตัวรอดด้วยการยก

    พี่กัลป์ให้เป็นผัวนังอัญชัน ราชสีห์นั่น”

    กระรอกของขึ้นสวนแทนแม่ “พี่ดอกไม้...อย่าดูถูกแม่นะ แม่ไม่ใช่คนแบบนั้น”

    “ใครจะรู้...ที่ผ่านมาแม่เคยปกป้องอะไรฉันบ้าง แม่ปล่อยให้นายแสนมันย่ำยีฉัน ปล่อยให้ฉันตกเป็นนางบำเรอของมัน ฉันเป็นลูกสะใภ้ของแม่นะ ทำไมแม่ถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้...เห็นแก่ตัว!”

    มาลัยโมโหจนอาการโรคหัวใจกำเริบ กระรอกถลาประคองเช่นเดียวกับดอกไม้ที่ตกใจมาก ไม่คิดว่าอารมณ์หึงหวงของตนจะทำให้คนอื่นเดือดร้อนแบบนี้...

    สถานการณ์เมืองพลเข้าขั้นวิกฤติ รองเพชรถูกย้ายกลับพระนครไม่รู้เมื่อไหร่จะได้กลับ หมวดนิตย์ครองเมืองเต็มที่และปล่อยให้คนของแสนขูดรีดค่าคุ้มครองจากพวกชาวบ้านตามอำเภอใจ

    กัลป์รู้เรื่องสถานการณ์ในเมืองจากตะเภาซึ่งแวะมาเยี่ยมเยือนเขาเสมอ แค้นใจมากที่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่บ่นคิดถึงอัคนีอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชา

    แม่ไม้คมแฝกว่าหายหน้าหายตาไปไหน

    ตะโพนได้ยินกัลป์บ่นถึงอัคนีก็ถอนใจ อดนึกถึงเรื่องราวสุดระทึกเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้ สัปเหร่อหนุ่มประจำเมืองยังจำได้ดีถึงวันที่แสนบุกไปเอาเรื่องอัคนีถึงวัดเก่าเมืองพล

    “อาจารย์...ฉันเตือนแล้วนะว่าให้ออกไปจาก

    เมืองพล”

    “ที่นี่เป็นบ้านเกิดของกู เป็นแผ่นดินของคนไทยทุกคน มึงไม่มีสิทธิ์มาบงการใครทั้งนั้น...ไอ้เนรคุณ!”

    “ฉันอุตส่าห์หวังดีชี้ทางรอดให้อาจารย์ แต่อาจารย์ไม่เชื่อฉันเองนะ”

    อัคนีไม่หวั่นเกรงควักคมแฝกประจำตัวออกจากที่ซ่อน ประกาศศึกกับแสนศิษย์เอกที่กำลังจะเป็นอดีต

    แสนเห็นลวดลายคมแฝกในมืออาจารย์ก็เหยียดยิ้ม “คมแฝกธาตุน้ำ...คมแฝกสยบสาคร...เป็นบุญตาจริงๆที่ได้เห็นคมแฝกของอาจารย์ ฉันนึกว่าอาจารย์แก่จนถือคมแฝกไม่ไหวแล้วซะอีก”

    “ทุกสรรพสิ่งก่อกำเนิดจากดินและน้ำ จะรุ่งโรจน์แค่ไหนก็ขึ้นกับลมและไฟ กูยกคมแฝกสะท้านพสุธาให้มึง เพราะหวังให้มึงเป็นคนหนักแน่นไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น ยกคมแฝกจักรวายุให้กัลป์ก็เพราะหวังให้มันเป็นคนเข้มแข็งเด็ดขาด”

    “แต่กระบวนท่านาคาพ่นไฟของฉันมันเหมาะกับคมแฝกสยบสาครมากกว่า อาจารย์น่าจะยกมันให้ฉัน”

    “สยบสาคร...เป็นคมแฝกปราบมาร ที่กูไม่ยกให้มึงก็เพื่อรอวันนี้ วันที่กูต้องกำราบมึง...ไอ้แสน!”


    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    ตบมาตบกลับไม่โกง "ปิ่น-ปอไหม" เข้มข้น ไม่มีใครยอมใคร ใน "ธิดาวานร"

    ตบมาตบกลับไม่โกง "ปิ่น-ปอไหม" เข้มข้น ไม่มีใครยอมใคร ใน "ธิดาวานร"
    30 พ.ย. 2564

    07:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอังคารที่ 30 พฤศจิกายน 2564 เวลา 15:36 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์