ตอนที่ 7
“แค่เฉพาะครูอารีนะ ส่วนคุณ...ตราบใดที่คุณจ้องจะฮุบกิจการของธนานุวัตร ฉันกับคุณไม่มีวันญาติดี!”
เปรมจิตแฉไม่ไว้หน้า แฟรงค์ทำไม่รู้ไม่ชี้ ประธานธนาคารสาวใหญ่ยิ่งปรี๊ด
“คุณสร้างภาพคนดีตลอดเวลาแต่หลอกฉันไม่ได้หรอก ผู้ถือหุ้นคนอื่นเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว ฉันและพวกเขาไม่มีทางขายหุ้นให้คุณหรอก...ฝันไปเถอะ!”
ไม่ใช่แค่แฟรงค์ที่เปรมจิตชังน้ำหน้า แม้แต่คนคุ้นเคยอย่างดาวเหนือ ประธานธนาคารสาวใหญ่ก็แขวะ
“ไม่ยกมือไหว้ฉัน ทำเป็นมองไม่เห็น ตกลงจะตัดขาดกันใช่ไหม”
“ฉันชดใช้ให้คุณหมดแล้วนี่คะ”
“เอาเถอะ...ถือว่าขอบใจที่ไม่บอกตำรวจ เรื่องเงินที่รับปากไว้ฉันจะจัดการโอนให้”
“ไม่ต้องค่ะ ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงินก้อนนั้น”
อาการแข็งข้อของดาวเหนือทำให้เปรมจิตหัวเสีย เมื่อเจอหน้าเยี่ยมยุทธเลยเหวี่ยงใส่ไม่ยั้ง
“กล้าปฏิเสธแต่งงานกับลูกสาวฉัน จะเอาแต่ผลประโยชน์โดยไม่คิดผูกมัด...สันดานผู้ชายเลวๆ”
“เลว...แต่ทำเงินให้คุณได้ ปกติคุณสนใจแต่เงินไม่ใช่หรือ จะไล่ผมออกทำไมล่ะครับ”
“อย่าทะนงตัวเองเกินไปนัก ฉันรอให้ปิ่นมุกตัดใจได้เท่านั้นแหละแล้วเขาก็จะเขี่ยคุณทิ้ง ถึงตอนนั้นฉันจะจ้างคนอื่นทันที ตำแหน่งคุณหายากก็จริงแต่ฉันมีเงินซะอย่าง!”
ooooooo
เยี่ยมยุทธพักเรื่องปรับความเข้าใจกับดาวเหนือ เดินหน้าสืบเรื่องเจี๊ยบจากแตงโมเมียของอีกฝ่ายจนรู้ว่ารอยสักเสือคาบแก้วไม่ใช่เรื่องใหม่แต่มีกลุ่มคนที่ชื่นชอบสักลายเดียวกัน แถมคดีวางเพลิงที่ติดตัวเจี๊ยบก็เป็นแค่เรื่องห่ามๆสมัยวัยรุ่น แตงโมยืนยันว่าเจี๊ยบไม่ได้ตั้งใจและอดีตนักเลงก็เปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นคนดีมาตลอดหลังจากเรื่องนั้น
ข้อสงสัยเรื่องเจี๊ยบเป็นอันตกไป เยี่ยมยุทธต้องหาผู้ต้องสงสัยรายใหม่ ต่างจากปิ่นมุกที่แค้นดาวเหนือไม่เลิกและพาลพาโลกับแดนและเดือนเพ็ญจนเปรมจิตต้องตัดปัญหาไล่ออกทั้งผัวและเมีย
“ทำงานกับฉันมายี่สิบสามสิบปีใช่ว่าฉันจะอยาก ให้ออก แต่ปิ่นมุกเห็นหน้าเธอสองคนก็คิดถึงแต่เรื่องนั้น ไหนจะเผลอพูดเรื่องไฟไหม้อีก...เธอสองคนลาออกไปเถอะ”
แดนกับเดือนเพ็ญช็อกมากกับสถานภาพใหม่ถูกไล่ออก แต่คงไม่เท่ากับจำนวนเงินหลักล้านในบัญชีดาวเหนือ สองผัวเมียคาดคั้นลูกสาวเรื่องเยี่ยมยุทธ ดาวเหนือไม่เล่าแต่อธิบายเรื่องเงินหลักล้านแทนว่ามาจากเปรมจิต
“ค่าปิดปากที่ลูกสาวเขาวางเพลิงนั่นแหละ หนูรับไม่ลงหรอก หนูจะเอาไปคืนเขา จะเหลือแต่เงินเดือนเราเท่านั้น ครูอารีตายทั้งคน หนูเอาผิดคุณปิ่นไม่ได้หนูจะไปรับเงินก้อนนี้ได้ยังไง”










