ดวงใจในไฟหนาว
ตอนที่ 7
เยี่ยมยุทธแวะมาเยี่ยมดาวเหนือทันได้ยินประโยคเด็ดเรื่องเงินค่าปิดปาก
“วันนั้นปิ่นมุกไปมูลนิธิ เขาเป็นคนจุดไฟเผามูลนิธิเพราะโมโหผมใช่ไหม”
ดาวเหนือตกใจหน้าถอดสีแต่แวบเดียวก็เปลี่ยนเป็นหน้าเคร่ง “คุณรู้แล้วก็ดี ถ้าคุณไม่มายุ่งกับฉันคุณปิ่นมุกก็ไม่โมโหอาละวาด เข้าใจหรือยังทำไมฉันถึงเกลียดคุณ คุณมีส่วนทำให้ครูอารีตาย!”
เยี่ยมยุทธตัวชา ไม่อยากเชื่อหู “ปิ่นมุกร้ายกาจได้ขนาดนี้เลยหรือ แล้วทำไมไม่มีใครรู้ ไม่มีหลักฐาน ไม่มีภาพกล้องวงจรปิดอะไรเลยหรือ จะปล่อยให้ครูอารีตายไปง่ายๆแบบนี้หรือ”
ดาวเหนือส่ายหน้าไม่อธิบายแต่แหวใส่เขา
“ครูอารีต้องตายเพราะผู้หญิงบ้ากับผู้ชายเลวคนหนึ่ง ไม่ยุติธรรมเลย คุณเยี่ยมยุทธฟังฉันให้ดีนะ ถ้าจะมีใครผิดสักคนก็คุณนั่นแหละ คุณนึกว่าฉันโกรธคุณแค่นั้นใช่ไหม ตอนนี้ฉันทั้งโกรธทั้งเกลียดคุณ แล้วก็พอซะทีอย่ามาที่นี่ อย่ามาเจอฉันอีก”
เยี่ยมยุทธยืนตัวแข็งพูดอะไรไม่ออก ดาวเหนือมองมาอย่างอัดอั้น ระเบิดอารมณ์อย่างเหลืออด
“ฉันถูกคุณจินดาด่า เขาเลิกคบฉันก็เพราะคุณ ครูอารีต้องมาตายก็เพราะคุณ ครอบครัวฉันถูกไล่ออกตกงานก็เพราะคุณ คุณเห็นหรือยังว่าคุณทำลายชีวิตฉันยังไง ออกไป...ออกไปได้แล้ว!”
แดนกับเดือนเพ็ญเห็นท่าไม่ดีขอให้เยี่ยมยุทธกลับก่อน พ่อมดการเงินเสียใจและรู้สึกผิดมากที่ทำให้ดาวเหนือมีชะตากรรมแบบนี้ เขาอาเจียนอย่างทรมานเพราะอาการเครียดจัด กว่าจะตั้งสติได้ก็วันต่อมาและตัดสินใจไปหาพระอ๊อดเพื่อหาที่ระบายและคนเตือนสติ
พระอ๊อดรับฟังเยี่ยมยุทธด้วยความเข้าใจและเห็นใจ ก่อนเล่าเรื่องตัวเองว่าก่อนบวชเคยตามจับผู้ร้ายแล้วขับรถชนคนตาย พ่อมดการเงินตะลึงมากแต่เพียงไม่นานก็สงบลง
“ท่านเป็นตำรวจที่ตั้งใจทำงานมาก ท่านมุ่งมั่นจับคนผิดมาลงโทษแต่สุดท้ายคนดีๆต้องมาโดนลูกหลง ช่างเหมือนชีวิตผมเวลานี้ ความรู้สึกผิดมันกัดกินใจผมจนแทบทนไม่ไหวแล้วครับ”
“เวลานั้นอาตมาโง่เขลาไม่เข้าใจชีวิต ไม่เข้าใจคำว่าชะตากรรมมนุษย์”
“โง่เขลายังไงครับ เราไม่ควรรู้สึกผิดหรือครับ”
“ความรู้สึกผิดเป็นเรื่องดี เป็นคุณสมบัติของมนุษย์ที่มีใจสูง แต่อาการจ่อมจมกับอดีต หมกมุ่นโกรธเกลียดโทษตัวเองจนทำลายชีวิตปัจจุบันอันนี้แหละที่ไม่ถูกต้อง”
“ชีวิตต้องเดินไปข้างหน้าใช่ไหมครับ”
“ตำรวจ ทหารมีหน้าที่นะ แม้แต่เราๆคนธรรมดานี่ก็ต้องมุ่งมั่นแก้ไขในสิ่งผิด จับคนผิดมาลงโทษเนี่ยหยุดทำไม่ได้หรอก หยุดทำเมื่อไหร่สังคมเราแย่แน่ แต่ถ้าหมกมุ่นจนทิ้งชีวิตทุกด้านไปเสียหมดก็ต้องคิดดูนะโยม...”
ooooooo
