ด้วยแรงอธิษฐาน
ตอนที่ 6
ความหวังดีของเธอทำให้กฤตย์ยิ้มกว้าง คำรณเห็นสองหนุ่มสาวชอบของพื้นเมืองเลยพาไปกินมื้อเช้าร้านดัง นัทธมนลองชิมทุกอย่างด้วยท่าทางน่าเอ็นดูจนกฤตย์อดทักไม่ได้
“ดูคุณจะชอบที่นี่มาก”
“ใครได้มาเห็นบรรยากาศแบบนี้จะไม่ชอบบ้างคะ”
พูดจบก็ผละไป ทิ้งกฤตย์ให้มองตามยิ้มๆ พึมพำไล่หลัง
“ผมดีใจนะที่คุณชอบ”
ooooooo
คำรณแยกไปช่วยงานสีหนาท หลังจากนั้น กฤตย์กับนัทธมนต้องขับรถเที่ยวเองซึ่งทั้งสองก็ไม่เดือดร้อนเพราะเกรงใจสีหนาทที่ส่งผู้ช่วยมาดูแลตลอด คำรณทิ้งรถให้ใช้และช่วยเช็กสภาพเครื่องยนต์อย่างดี กฤตย์พอใจความรอบคอบของอีกฝ่ายและถือโอกาสขับพานัทธมนไปเที่ยวนอกเมือง
จุดหมายแรกของวันนี้คือน้ำตกตาดกวางสีสีสันของน้ำและการเล่นชั้นของน้ำตกทำให้นัทธมนตื่นตาตื่นใจมาก
“ตาดกวางสี...ทำไมถึงรู้สึกคุ้นกับชื่อนี้นะ”
“คุณรู้จักเหรอ”
“ไม่รู้เลยค่ะ ตาดกวางสี...แปลว่าอะไรก็ไม่รู้นะคะ”
กฤตย์สะดุดหูเพราะเขาเคยพูดเรื่องนี้กับวรดา
“ตาดแปลว่าน้ำตก กวางสีก็คือกวางวัยหนุ่มตาดกวางสีเป็นน้ำตกที่สวยที่สุดในย่านนี้น่ะ”
“แปลกจัง...ทำไมดิฉันถึงรู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน”
นัทธมนนิ่วหน้าพยายามคิด กฤตย์อดไม่ได้แกล้งถาม
“คุณเคยได้ยินมาจากไหนเหรอ”
“นึกไม่ออกเลยค่ะ สงสัยคงคิดไปเองมั้ง...ดิฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะคะ”
กฤตย์ปล่อยเลขาฯสาวไปเข้าห้องน้ำ ส่วนตัวเองหวนคิดถึงอดีตตอนได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับหลวงพระบางเป็นครั้งแรกจากการดูภาพถ่ายในหนังสือท่องเที่ยว ธรรมชาติงดงามและสถานที่ท่องเที่ยวแปลกตาทำให้เขาสนใจและอยากชวนวรดาไปเที่ยวด้วยกัน
วรดากำลังรดน้ำต้นไม้ริมรั้วเหมือนเคย กฤตย์จึงถือหนังสือท่องเที่ยวไปให้ดู
“มานี่สิ...เรามีอะไรอยากให้เธอดูพอดีเลย”
“อย่าเลยค่ะคุณ เดี๋ยวมีใครมาเห็นฉันจะเดือดร้อนอีก”
“ไม่เป็นไรหรอกน่า...แป๊บเดียว”
“คุณไม่เป็นไรแต่ฉันเป็นนี่ ผู้ใหญ่สั่งห้ามเราพบกัน คุณอย่าทำให้ฉันต้องโดนด่าอีกเลย”
เหตุการณ์ครั้งก่อนตอนวรดาถูกผกากับผาณิตเรียกไปดุด่าต่อหน้าวารียังวนเวียนในหัว กฤตย์ไม่ได้ยี่หระเพราะไม่คิดว่าตัวเองทำผิด ดึงดันจะให้วรดาดูภาพถ่ายหลวงพระบางจนได้
วรดาจึงได้รู้จักสถานที่ท่องเที่ยวมากมายในหลวงพระบางเป็นครั้งแรก รวมทั้งน้ำตกตาดกวางสี กฤตย์เห็นแววตาเปล่งประกายของเธอแล้วอาสาพาไปเที่ยว วรดาขำเห็นเป็นเรื่องตลกเพราะไม่เห็นทางเป็นไปได้
“แค่จะมาเจอหน้าฉันยังโดนผู้ใหญ่ห้าม แล้วคุณจะพาฉันไปเที่ยวเนี่ยนะ”
“ใช่...คิดว่าเราแค่พูดเพ้อเจ้อไปเรื่อยหรือไง”
