ด้วยแรงอธิษฐาน
ตอนที่ 6
“อย่าปฏิเสธเงินทำบุญสิ ผมเต็มใจให้”
“แต่ดิฉันไม่เต็มใจรับนี่สิคะ เงินคุณคุณก็ทำบุญให้ตัวคุณเองเถอะค่ะ”
“ตามใจ...ถึงคุณจะไม่รับเงินผมแต่ผมก็ตั้งใจแล้วว่าจะทำบุญให้คุณ”
จบคำกฤตย์ก็ควักเงินตัวเองหยอดตู้บริจาคแล้วหันไปพูดกับเลขาฯสาว
“ถือว่าเราได้ทำบุญร่วมกันแล้วนะ”
นัทธมนไม่ชอบใจนัก ผละไปไหว้พระอีกมุม กฤตย์ตามตอแยและแซวเมื่อเห็นว่าเธอไหว้พระนาน
“เขาว่ากันว่าถ้าขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนแล้วสำเร็จต้องกลับมาที่นั่นอีกครั้ง”
“ถ้าอย่างงั้นดิฉันก็อยากกลับมานะคะ ดิฉันขอเรื่องสำคัญเอาไว้ซะด้วยสิ”
“ผู้หญิงส่วนใหญ่เวลาขอพรก็คงหนีไม่พ้นเรื่องความรักสินะ”
น้ำเสียงเยาะๆของเขาทำให้นัทธมนอดเหน็บไม่ได้
“เฉพาะผู้หญิงเท่านั้นเหรอคะที่เห็นความสำคัญของความรัก”
กฤตย์ฟังแล้วผงะ คิดถึงวรดาจนต้องพูดแก้แกนๆ
“ไม่หรอก...สำหรับผมความรักมีค่าและสำคัญเสมอ”
ท่าทางของกฤตย์ทำให้นัทธมนสงสัยแต่เขาก็ตัดบทกลบเกลื่อน
“ช่างมันเถอะ...เรื่องในอดีตผมลืมมันไปหมดแล้ว”
“ลืมงั้นเหรอคะ”
“เรื่องบางเรื่องถ้าจำแล้วมันไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรก็ลืมไปซะดีกว่า”
“คุณดูเป็นคนลืมง่ายจริงนะคะ”
นัทธมนแกล้งยั่วประสาท กฤตย์เหลืออดหันไปเปิดอกกับเธอ
“ผมถามคุณจริงๆต่อหน้าพระตรงนี้...ผมไปทำอะไรให้คุณ”
ถึงทีนัทธมนอึกอักบ้าง กฤตย์ไม่รอให้ตอบดุเสียงเข้ม “คุณถามตัวเองดีกว่าว่าที่ผ่านมาคุณปฏิบัติกับผมอย่างที่เลขาฯควรจะปฏิบัติกับเจ้านายไหม ช่วยบอกมาได้ไหมว่าทำไมคุณถึงทำเหมือนจงเกลียดจงชังผมนัก”
“เปล่านี่คะ คุณคงคิดมากไปเอง”
พูดจบก็ผละไป แต่กฤตย์ไม่ยอมรั้งแขนเธอไว้
“ตอบผมมาเดี๋ยวนี้ เพราะอะไรคุณถึงได้เกลียดชังผมนัก”
“คุณกฤตย์ปล่อยนะคะ”
“ไม่ปล่อย! คุณตอบผมมาก่อน คุณมีสิทธิ์จะไม่ชอบหน้าผม แต่ก็ควรจะบอกว่าเพราะอะไร”
“นี่อยู่ในเขตวัดนะคุณ จะทำอะไรดูความเหมาะสมบ้าง กรุณาปล่อยดิฉันค่ะ”
“ผมไม่ปล่อย! จนกว่าคุณจะตอบคำถามผม”
ooooooo
เหตุการณ์หลังจากนั้นคล้ายกับที่กฤตย์ประสบในห้องพักของนัทธมน จู่ๆเทียนหน้าพระประธานก็ติดพึ่บพร้อมพลังงานบางอย่างที่รุนแรง นัทธมนเพิ่งรู้สึกตัวละสายตาจากเจ้านายหนุ่มและผละหนีทันที ทิ้งกฤตย์ให้มองตามอึ้งๆและเริ่มมั่นใจว่าเลขาฯสาวต้องมีบางอย่างปกปิดไว้
