บ่วงนฤมิต

เมื่อเริ่มซ้อมบทต่อเป็นบทของโฉมเฉลา แต่ปรากฏว่าขวัญอุมาไม่อยู่ในห้อง ทุกคนทำหน้าเซ็ง แต่แล้วก็สะดุ้งเมื่อลูกปลาผลักประตูและลากขวัญอุมาเข้ามา คเชนทร์โล่งอกบอกว่ามาพอดีเลยบอกดาวรายให้เอาบทให้ขวัญซ้อมเลย

ขวัญอุมาถูกลากมานั่งและลูกปลาเอาบทใส่มือให้ ทุกคนในห้องมองขวัญอุมาที่เรื่องมากอย่างระอา ขวัญอุมารับบทไปอ่านตามตัวหนังสืออย่างซังกะตาย...

“คุณปรานคะ ดื่มอะไรไหมคะ โฉมรินเครื่องดื่มมาเผื่อ”

ooooooo

ขวัญอุมากับลูกปลาพากันไปที่ร้านหนังสือในศูนย์การค้าเพื่อหาหนังสือ “รอยอดีต” มาอ่าน เพราะขวัญอุมาไม่เชื่อว่าโฉมเฉลาจะเลวร้ายตั้งแต่ต้นขนาดนี้ อ่านหนังสือแล้วจะได้รู้กันเสียทีว่าความจริงเป็นยังไงกันแน่

ขณะเข้าไปหาหนังสือที่ชั้นวางหนังสือนวนิยาย ขวัญอุมาเดินกวาดตามองหาหนังสือ “รอยอดีต” นั้น ชนเข้ากับธีรัชอย่างจังจนต่างเซจะชนชั้นหนังสือ ลูกปลาพุ่งเข้าคว้าร่างทั้งสองล็อกไว้จนทั้งสองหน้าเกือบชนกัน

พอได้สติขวัญอุมาก็สะบัดตัวออกด่า “บ้า...

เดินยังไงของนายนะ” ในขณะที่ธีรัชเอ่ยขอโทษก่อน พอโดนว่าด่าก็สวนไปว่า แล้วเธอเดินยังไงพรวดเข้ามาแบบนั้นหนังสือตนตกหมดเลย ลูกปลารีบขอโทษแทนขวัญอุมาแล้วชวนกลับ เดินไปถามที่เคาน์เตอร์จ่ายเงินว่าหนังสือรอยอดีตของปรานอยู่ตรงไหนช่วยหาให้ที

เจ้าหน้าที่บอกว่าหนังสือหมดกำลังพิมพ์ใหม่เดือนหน้าคงจะเสร็จ ลูกปลาชวนขวัญอุมากลับบอกว่าเดือนหน้าค่อยมาใหม่

ธีรัชเดินตามมาเพื่อจ่ายเงิน เขามองขวัญอุมาไม่วางตารู้สึกคุ้นหน้ามาก พนักงานเก็บเงินถามว่าคนนั้นนางเอกละครใช่ไหม สวยนะคะ ธีรัชพึมพำ “นางเอกเชียวหรือ?”

ฝ่ายขวัญอุมายังอยากได้หนังสือมาก รอถึงเดือนหน้าไม่ไหวบอกลูกปลาว่าให้ไปเอาจากยายไก่คนเขียนบทก่อน ลูกปลาถามว่าถ้ายืมมาแล้วเขาเขียนบทไม่ทันจะว่ายังไง ขวัญอุมาก็เสนอให้ไปขอที่คนแต่ง ลูกปลาบอกว่าคนแต่งตายไปนานแล้ว ขวัญอุมาก็ให้ไปเอาจากเจ้าของลิขสิทธิ์ต้องมีแน่ๆ

“ยัยขวัญ...เดือดร้อนอะไรกับนิยายเรื่องนี้นักหนา”

“ขวัญจะเอามาดู เรื่องจริงของรอยอดีตไม่ได้เป็นอย่างนี้” ลูกปลาเสียงเข้มว่าจริงไม่จริงไม่เกี่ยวกับเรา เขาเขียนมายังไงก็เล่นไปอย่างนั้นสิ “ไม่...เล่นไม่ได้ เข้าใจไหม มันไม่จริง เล่นไม่ได้”