บ่วงนฤมิต

ขวัญอุมามองกิริยาของอรนภา ฉับพลันเหมือนมีอะไรบางอย่างวูบเข้ามาในตัว มองอรนภาขวับเหมือนทนไม่ได้ที่เห็นกิริยาเหมือนเสแสร้งไม่จริงใจของอรนภา ขวัญอุมาปัดมืออรนภาออกไปอย่างแรง โวยทันที

“โอ๊ย...ไม่จริงหรอก พี่คเชนทร์คะ ละครอย่างนี้ใครจะดู มันแย่มากเลย ไอ้การให้เงินนี่มันคือการช่วย เพื่อนหรือคะ เพื่อนกันประสาอะไร”

คเชนทร์พยายามอดกลั้นอธิบายว่า

“บทนี่เขาบอกว่าพิมพ์แขเป็นเพื่อนกับโฉมเฉลา ในเรื่องรอยอดีตเนี่ยเป็นคนดีและช่วยเหลือโฉมเฉลาทุกอย่าง แต่โฉมเฉลาก็ยังใจร้ายแย่งชายคนรักของเพื่อนไป แล้วยังร่ายมนตร์ดำใส่หวังจะให้เพื่อนเสียชีวิตอีกนะ เข้าใจไหม เรื่องนี้มันจะเริ่มต้นอย่างใสซื่อ ตัวละครทั้งสองตัวเลย แล้วจะค่อยๆเข้มขึ้นเรื่อยๆแล้วจบอย่างน้ำตาท่วมจอ คนดูจะต้องชอบแน่ๆ ทุกคนจะตายกันหมดเลย”

“ขวัญว่าไม่เข้าท่าค่ะ” ลูกปลารีบเรียกปราม แต่ขวัญอุมาก็ยังพูดว่า “ไม่แฮปปี้” ลูกปลาเรียกปรามเสียงดังขึ้น แต่หยุดขวัญอุมาไม่ได้ เธอยังคงพูดอย่างมั่นใจว่า “ขวัญว่ามันไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้ โฉมเฉลาไม่มีวันเป็นแบบนี้ พิมพ์แขก็ไม่ใช่ ไม่มีอะไรเป็นแบบนี้เลย”

“ยัยขวัญ!!!!” ลูกปลาเสียงเข้มดังมาก

อรนภาหันทำหน้าเซ็งกับลูกน้องคเชนทร์ พูดเรียบๆแต่แสบว่า

“ฉายาใหม่ของขวัญอุมา...‘ดารา...จอมวีน!’...”

“ไม่ใช่ ขวัญไม่ได้วีน ขวัญกำลังจะบอกว่าเรื่องนี้มันไม่น่าเชื่อ มันไม่จริง!”

ปกป้องทำไม่รู้ไม่ชี้เดินห่างออกไป ส่วนดาวรายติงว่านิยายเรื่องนี้คนแต่งเขาบอกว่าเขียนจากเรื่องจริง ขวัญอุมาบอกให้ตามคนเขียนมาเจอกันหน่อย คเชนทร์พูดอย่างเหนื่อยใจว่าคนเขียนตายไปแล้ว

ทุกคนพยายามกล่อมขวัญอุมาว่านิยายเรื่องนี้สนุกมาก บทของขวัญอุมาก็คือโฉมเฉลาเป็นบทที่ดีมากและบทก็เหมาะกับเธออย่างไม่มีใครเทียบ

 “ได้แสดงฝีมือการแสดงเต็มๆเลยขวัญ โอกาสอย่างนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ” คเชนทร์ลุ้นเต็มที่

“เดี๋ยวก่อนค่ะ” ขวัญอุมายกมือห้ามทุกคนที่ช่วยลุ้น “ขอ...พักก่อน ขวัญยังทำใจรับไม่ได้เลย”