บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 1
“เรียนมาด้วยกัน ตามมาสอนด้วยกัน แล้วยังไปไหนต่อไหนด้วยกันตลอด”
“ถ้าเขารักกันก็ไม่ผิดปกติอะไรนะคะ ครูฉัตรเป็นคนดี ครูธนาก็เป็นคนดี แต่ถ้าครูเขาจะรักใคร่ชอบพอ
อะไรกัน เราเป็นนักเรียนก็ไม่น่าจะไปวิจารณ์อะไรหรอกค่ะ”
“คนเป็นครูมันสูงเกินคนอื่นไปหมด” กนกแขไม่พอใจ วรดาติงว่าทั้งพ่อแม่ทั้งที่โรงเรียนสอนให้เราเคารพครู แล้วขอตัวไปเพราะยังจดงานไม่เสร็จ กนกแข
มองตามพึมพำอย่างไม่พอใจ...
“ฉัตร เธอเป็นเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอ จะมาเป็นครูให้ฉันต้องกราบกรานเชียวเหรอ มากไปแล้วนะฉัตร”
ตกเย็นเลิกเรียนแล้ว กนกแขถือกระเป๋าออกมายืนหน้าโรงเรียนรอรถมารับ ธนาออกมาซื้ออาหารสำหรับมื้อเย็น ถามว่าทำไมไม่คอยในโรงเรียน กนกแข
ย้อนถามว่าแล้วครูยังไม่กลับหรือ พอธนาบอกว่าหาข้าวมื้อเย็นกินก่อน กนกแขก็ทำเสียงแปลกใจว่า
“อ้าว...ครูธนาไม่กินข้าวเย็นกับฉัตรหรือคะ” พอธนาบอกว่าไม่ ก็เปรยว่า “คนรักกันเขาไม่กินข้าวด้วยกันหรือคะ” ถูกธนาดุว่าเป็นเด็กเป็นเล็กทำไมถึงพูดอย่างนี้ ก็ทำเป็นก้มหน้าแต่ช้อนสายตาขึ้นบอกว่า “แขไม่ใช่เด็กค่ะ แขเป็นเพื่อนกับฉัตร เรียนด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก แต่ฉัตรเขาไปเรียนในกรุงเทพฯแล้วสอบเทียบชั้นเลยจบชั้น 8 ก่อน”
ธนาเห็นกนกแขถือเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ เลยบอกว่าต่อไปครูจะไม่ว่าแขเป็นเด็กอีกแล้ว กนกแขยิ้มหวานขอบคุณที่ครูให้เกียรติตน แต่พอธนาจะไปกนกแขบอกว่าบ้านตนกับข้าวอร่อยทุกอย่างวันหลังจะเอามาฝากครู พอเห็นธนาอึกอักก็พูดให้สบายใจว่า
“แขเคยเอาข้าวไปให้ฉัตรเขาบ่อยๆ สมัยก่อนเขาลำบากมากไม่มีกิน ครูเช่าบ้านอยู่แถวนั้นเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ ไว้แขเอาไปเยี่ยมฉัตรแล้วเลยไปเยี่ยมครูด้วยค่ะ นั่นรถมาแล้ว แขไปนะคะ”
กนกแขไหว้ธนาแล้ววิ่งไปขึ้นรถ ธนามองตามอย่างแปลกใจท่าทีของเธอ
เมื่อเจอฉัตรชนกที่ทางเข้าบ้านเช่า ธนาถามว่าเขาเป็นเพื่อนกับกนกแขลูกสาวพระยาสารประดิษฐ์หรือฉัตรชนกจึงเล่าให้ฟังบอกว่าดีใจที่เขายังจำได้ ตั้งแต่ตนมาเป็นครูที่นี่ยังไม่ได้คุยกันอย่างเพื่อนเลย ดูเขาเลี่ยงๆ ไม่อยากคุยกับตนด้วยซ้ำ ธนาบอกว่าอีกหน่อยก็คงกลับมาสนิทกันเหมือนเดิม เพราะกนกแขบอกตนอย่างนั้น
ฉัตรชนกแปลกใจ แต่ธนายกมือบ๊ายบายแล้ว
ขี่จักรยานไปแล้ว
ooooooo
ฝ่ายขวัญอุมาวันนี้มีการนัดซ้อมอ่านบทรอยอดีตบ่ายโมง แต่เกือบเที่ยงแล้วขวัญอุมายังนอนฝันถึง
