บ่วงนฤมิต

ลูกปลาปรามขวัญอุมาเสียงดังจนคนรอบข้าง

หันมองจึงดึงแขนขวัญอุมาออกไปอย่างเร็ว แต่ธีรัชตามมาติดๆได้ยินเสียงคนซุบซิบกันว่า “ขวัญอุมารึเปล่า ขวัญอุมา จันทรารักษ์น่ะ เมื้อนเหมือน...”

“รอยอดีต...ของปราน” ธีรัชพึมพำ นึกถึงตอนที่ถูกลูกปลาล็อกตัวจนหน้าเกือบชนกัน...พลันก็เหมือน

มีมนต์ขลังบันดาลให้กาลเวลาในอดีตหวนคืนมาในจิตใต้สำนึก...

ooooooo

ที่บ้านวิยาดาแม่ของธีรัชที่ศรีราชา วิยาดากำลังวาดรูปประกอบละครอยู่ที่บ้าน ธีรัชหิ้วขนมข้าวต้มกลับมาบอกแม่ว่าซื้อของมาฝากแม่เยอะเลย วิยาดาจึงเอาไปจัดใส่จานเพราะสุดใจกับแป้นไปตลาด

ขณะแม่เข้าครัวไปนั่นเอง ธีรัชเดินไปดูรูปที่แม่วาดบนขาตั้ง เขาถึงกับตะลึงอึ้งเหมือนต้องมนต์เมื่อเห็นรูปที่แม่วาดนั้นคือขวัญอุมาแต่งชุดย้อนยุคสำหรับละครรอยอดีต เมื่อแม่กลับมาเขาถามว่ารูปใครหรือ

วิยาดาบอกว่านางเอกละคร แม่รับวาดรูปประกอบละครเรื่องรอยอดีต พอดีรู้จักกับผู้กำกับคเชนทร์เลยช่วยเขาหน่อย ธีรัชได้ยินชื่อละครรอยอดีต ก็ถามแม่ว่าเรื่องเป็นยังไงแม่มีหนังสือไหม

“มีสิ แม่อ่านก่อนวาดรูป มันเป็นเรื่องชิงรัก

หักสวาทสมัยก่อนจ้ะ ช่วงก่อนเปลี่ยนแปลงการปกครอง ยุคนั้นแถวนี้ยังเป็นป่ากับทะเลอยู่เลย” ธีรัชจึงขออ่าน วิยาดาแปลกใจที่ลูกจะอ่านนวนิยายบอกว่า “ผู้เขียนบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงนะ”

ธีรัชขออ่านหนังสือ แม่ถามว่าเรื่องรอยอดีต

นี่น่ะหรือ

“ครับ...รอยอดีต”

เย็นนี้ธีรัชจึงได้อ่านหนังสือ “รอยอดีต” เขานั่งอ่านหนังสือที่เก้าอี้ริมหน้าต่างเหมือนหลงเข้าไปในหนังสือ จนลมพัดแรงวูบเข้ามาที่หน้าต่างก็ไม่รู้สึกตัว

ภาพจากหนังสือปรากฏขึ้นในความนึกคิดของธีรัช...

ที่ตึกเย็นรมย์ฤดี...ปพน ปฐมา และวรดา พ่อแม่และน้องสาวของปภาคินที่โตเป็นสาวแล้วยืนรอรับปภาคินที่กลับจากไปเรียนที่อังกฤษตั้งแต่วรดาอายุเพียง 4-5 ขวบ เขากลับมาพร้อมกับข่าวดีว่าโรงพยาบาลยินดีรับเขาเข้าเป็นหมอ แต่พ่อกับแม่อยากให้เขาพักให้สบายให้พ่อแม่และน้องได้ชื่นใจก่อน

วรดาชวนพี่ชายไปดูห้องที่แม่จัดเตรียมไว้ให้อย่างดี สิ่งแรกที่เขาถามคือมีตู้หนังสือหรือเปล่า เพราะตนเอาหนังสือตำราและหนังสืออ่านเล่นมาด้วย เป็นของเก่าที่หาไม่ได้ในบ้านเมืองเราอีกแล้ว