บ่วงนฤมิต

พูดแล้วเอาบทยัดใส่มือลูกปลาแล้วเดินคอแข็งออกไปเลย คเชนทร์ถามตวงว่าเป็นอะไรของเขา บอกให้ตวงไปคุยดูแต่ตวงส่ายหน้า คเชนทร์หัวเสียถามว่า แล้วจะได้ทำงานกันไหมเนี่ย อรนภาลุกขึ้นพูดอย่างมั่นใจ

“ต้องปรับทัศนคติ...ทั้งในละคร ทั้งในชีวิตจริงเลยนะคะ เอ้จะลองไปคุยกับเขาให้นะคะ”

ตวงขอบคุณ ตั้งใจชมดังๆให้ขวัญอุมาได้ยินว่าใจดีอย่างนี้สมเป็นนางเอกจริงๆ

อรนภาเดินออกไปราวกับแม่พระ

ooooooo

อรนภาตามไปเจอขวัญอุมายืนที่ระเบียง จึงชวนกันมาคุยที่ห้องกาแฟใกล้ระเบียง อรนภาหว่านล้อมป้อยอขวัญอุมาเรื่องการแสดงว่า ตนตามดูตลอด ใครๆก็พูดถึงและชื่นชม จนเข้าชิงรางวัลเสมอๆ แล้ววกเข้าสู่เป้าหมายว่า เรื่องที่ออกอากาศปีที่แล้ว เขาก็มอบรางวัลให้แต่เธอไม่รับ ยอมรับว่าเธอคิดแปลกๆ ยากที่จะเข้าใจ และรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องท้าทายมากที่เรามาเจอกันในละครเรื่องนี้...รอยอดีต

ขวัญอุมาแย้งว่างานทุกชิ้นตนถือว่าท้าทายเท่ากันไม่มีงานไหนยาก-ง่ายกว่ากัน แต่เรื่องนี้บทมันแปลกๆ ไม่สมจริง โดยเฉพาะตัวโฉมเฉลาตนไม่สามารถเชื่อในตัวละครตัวนี้ได้เลย ยืนยันเสียงแข็งว่า

“ฉันเป็นตัวละครตัวนี้ไม่ได้”

“เพราะในตอนจบของเรื่อง รักของโฉมเฉลาและปรานกลายเป็นเรื่องกับดัก เวทมนตร์ ปรานต้องกลับไปหารักแท้ของเขากับพิมพ์แขที่รอคอยเขาอยู่อย่างอดทน”

“รู้ได้ยังไงว่าเรื่องจริงๆมันเป็นอย่างนั้น” ขวัญอุมาตวัดสายตามองอรนภาอย่างไม่พอใจ

“ตายจริงขวัญ เรื่องนี้มันเป็นนิยาย นิยายว่าไว้ยังไงเรื่องมันก็เป็นอย่างนั้น”

“ไม่ใช่!”

อรนภาจับมือขวัญอุมาหว่านล้อมว่าละครก็คือละคร เราเป็นนักแสดงอาชีพมีหน้าที่แสดงก็แสดงไป เรื่องนี้มีนางเอกสองคน แม้ว่าตอนจบพิมพ์แขที่ตนแสดงจะได้กับคุณปราน แต่ใครๆก็ว่าบทของโฉมเฉลาท้าทายมากกว่าเพราะเริ่มจากดีแล้วค่อยๆร้ายไปเรื่อยๆจนร้ายถึงที่สุด

ขวัญอุมาถามว่าเธอคิดว่าตนหัวโบราณขนาดนั้นเลยหรือ ถ้าไม่ได้กับพระเอกก็จะไม่เล่น อรนภาทำหน้าไร้เดียงสาตอบว่า

“บางทีสำหรับบางคน...นั่นก็เป็นคำจำกัดความของคำว่านางเอก...แต่ยุคนี้แล้ว เราเองก็ไม่ได้คิดอย่างนั้นแล้วล่ะ ขวัญก็เหมือนกันใช่ไหม ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รับเล่นเรื่องนี้”