ชาติ ลำชี
ตอนที่ 6
“แค่ส่วนใหญ่ ไม่ใช่ทั้งหมดเหรอ”
“เฉพาะคนที่เข้ามาขอความช่วยเหลือจากกำนันบุญ สายคนอื่นถ้าไม่ได้มาหากำนันบุญก็จะไม่มีรายชื่อในนี้”
“พวกมันมาจากไหนบ้าง”
“สายพวกนี้มาจากหลายหน่วยงาน พวกมันก็ไม่รู้กันเอง กระจายแฝงตัวไปกับกลุ่มต่างๆ กลุ่มละคนสองคน”
“แล้วที่เข้ามาแทรกซึมในไตรพยัคฆ์ล่ะ”
“ยี่สิบกว่าคน”
“แปลว่าทางการให้ความสำคัญกับพวกเรามาก...หึๆ”
“แล้วแกจะทำยังไงกับรายชื่อพวกนี้”
เต็งกี่เพชฌฆาตแห่งไตรพยัคฆ์ไม่ตอบแต่ยิ้มเหี้ยม ก่อนสั่งทิ้งท้าย
“ทีนี้...คนในครอบครัวกำนันบุญก็หมดประโยชน์แล้ว ทางที่ดีแกควรจะฆ่าพวกมันได้แล้วนะ”
คำสั่งของเต็งกี่ทำให้เสือโบกลำบากใจมาก ความผูกพันที่ก่อตัวในระยะเวลาไม่นานทำให้ตัดสินใจฆ่าไม่ลงสุดท้ายโจรหนุ่มก็ไม่มีทางเลือกต้องผสมยาสูตรเดวิลให้เมียกับลูกสาวทั้งสองของพี่ชายฝาแฝดดื่มอีกครั้ง
โพธิ์แก้วไม่ปฏิเสธน้ำหวานสูตรพิเศษของพ่อ แม้จะไม่รู้ตัวว่าดื่มยาพิษเข้าร่างแต่ฤทธิ์ของมันทำให้เคลิ้มและมีความสุขมากกว่าปกติ หญิงสาวดื่มพรวดเดียวหมดแก้ว รวมถึงแก้วส่วนของพี่สาวในอึดใจต่อมา
บัวหลวงรอดจากยาพิษในคราบน้ำหวานของเสือโบกแบบไม่รู้ตัว ต่างจากชลัยผู้เป็นแม่ที่แทบจะถูก
ผัวตัวปลอมจับกรอกปากกลายเป็นทาสยารสหวานที่มีฤทธิ์ทำให้มึนเมาอีกคน
ป๋องกลับมาที่หมู่บ้านอีกครั้งพร้อมรถตู้สภาพทรุดโทรมกว่าเดิม ชาติถอนใจหน่ายๆก่อนได้เบิกตาโพลงเมื่อเห็นสภาพด้านในซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทันสมัย
แถมด้วยคลังแสงขนาดย่อมทั้งปืนและระเบิดมากมาย
ชาติพอใจรถตู้คันใหม่มากและไม่รอช้าจะบอกเล่าเรื่องจ่าเทพเสนอให้ร่วมกับพวกไตรพยัคฆ์ ป๋องพยักหน้ารับรู้ เป็นห่วงเพื่อนคู่หูเตือนให้ระวังตัวให้ดีเพราะตัวเองคงไม่ได้อยู่ด้วย ต้องรีบกลับไปตรวจสอบยาสูตรเดวิลต่อ...
ooooooo
เต็งกี่ใช้บันทึกของกำนันบุญตามล่าสายลับของทางการและสังหารทิ้งไปหลายคน จ่าเทพได้เห็นรายชื่อนั้นด้วยและรีบนำไปให้หนวดสำเร็จโทษเสี้ยมกับเหยินสองสมุนที่เป็นสายสืบของพวกตำรวจในกลุ่ม
ชาติถูกหนวดเรียกตัวไปกลางดึกคืนหนึ่งเพื่อ
บทพิสูจน์สุดท้ายก่อนเป็นสมาชิกไตรพยัคฆ์แบบเต็มขั้น ทหารหนุ่มในคราบหมอนวดอดหวั่นใจไม่ได้แต่เพื่อให้อีกฝ่ายตายใจจึงยอมไปพบตามลำพัง
โฉมหน้าแท้จริงของเหยินกับเสี้ยมคือสิบเอกสมคิดกับสิบเอกพิชิต หนวดสั่งซ้อมทั้งสองอย่างหนักและจับมัดติดต้นไม้ใหญ่กลางป่าลึก ก่อนจะเรียกชาติไปฆ่า
ชาติลำบากใจมากเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นสายตำรวจ เขากำปืนของหนวดแน่นก่อนยื่นคืนให้เจ้าของ
“ถ้าพี่จะให้ผมยิงมันก็ใส่ลูกปืนมาด้วย ปืนไม่มีลูกแบบนี้จะให้ผมเอาไปยิงหมาที่ไหน”
หนวดอึ้งแล้วยิ้ม ยกนิ้วให้ด้วยความนับถือ “แก แน่จริงๆชาติ ลำชี...แกรู้ได้ไงวะว่าปืนไม่มีลูก ไม่ใช่ธรรมดานะแกเนี่ย โคตรเซียนเลย ฉันประเมินแกต่ำเกินไปแล้ว”
“ขอบคุณครับ...แต่ถึงยังไงผมก็ไม่ชอบยิงคนไม่มีทางสู้ พี่จัดการพวกมันเองเถอะ”
ชาติจะผละไปแต่ถูกหนวดรั้งตัวไว้และโยนปืนที่บรรจุกระสุนเรียบร้อยมาให้อีกครั้ง
“ฉันไม่สนว่าแกชอบหรือไม่ชอบ แต่แกต้องยิง แล้วแกจะได้เป็นคนของไตรพยัคฆ์อย่างสมบูรณ์”
คำสั่งเสียงเหี้ยมของหนวดทำให้ชาติต้องชั่งใจก่อนมองไปทางเหยินกับเสี้ยม “เราสองฝ่ายไม่ได้รู้จักกันก็จริงแต่ฉันต้องทำสิ่งที่ต้องทำ ฉันไม่อยากทำแบบนี้หรอก...เลี่ยงไม่ได้จริงๆ...อโหสิด้วยเถอะนะ”
ขาดคำชาติก็หมุนกระบอกปืนไปทางพวกหนวด ยิงเปรี้ยงติดกันหลายนัดจนตายเรียบ แต่ที่เขาคาดไม่ถึงคือหนวดยังไม่ตายเพราะกระสุนพลาดไปโดนสร้อยลูกหิน
ชาติตามไปฆ่าปิดปากหนวด แต่เขาคงประเมินฝีมือหนวดต่ำไปเลยหวิดจะเสียท่า โชคดีที่ไพรหมอลำหนุ่มซึ่งบังเอิญมาหาไม้ทำแคนในป่าเดียวกันโผล่มาช่วยไว้
เหยินกับเสี้ยมรอดตายอย่างน่าเหลือเชื่อ สองสายตำรวจช่วยชาติฝังร่างหนวดกับสมุนในป่าลึกเพื่อปกปิดหลักฐานไม่ให้พวกไตรพยัคฆ์ไหวตัว ก่อนจะแยกย้ายไปกบดานเพื่อความปลอดภัยทั้งของพวกตนและของชาติ
ooooooo
