ชาติ ลำชี
ตอนที่ 6
จ่าเทพให้ลูกน้องจัดการนักฆ่าของเสี่ยเล้งตายเรียบ พรานหรือเสือพราน มีดบิน รอดอย่างหวุดหวิดก่อนจะสีหน้าเข้มขึ้นเมื่อเห็นหน้าหนึ่งในนักฆ่าเต็มตา
“คนรู้จักเหรอ”
“ไอ้บุญทิ้ง...มันเคยเป็นชาวนา โดนไอ้เสี่ยเล้งโกง ฉันช่วยมัน เสี่ยงตายไปปล้นบ้านเสี่ยเล้ง ขู่จนเสี่ยเล้งยอมฉีกสัญญาเงินกู้ที่โกงมันให้...สุดท้ายมันก็รับเงินเสี่ยเล้งมาฆ่าฉัน...ไอ้สารเลว!”
เสือพรานเตะศพนักฆ่าคนนั้นไม่ยั้ง จ่าเทพต้องลากตัวไปปลอบ
“อย่าคิดมากโว้ยพราน ฉันนับถือนะที่แกต่อสู้เพื่อชาวนา ฉันเองก็ลูกหลานชาวนาเหมือนกัน ถูกพวกนายทุนเอาเปรียบเหมือนกัน...มา...ฉันขอดื่มให้แก”
“ขอบใจว่ะจ่าเทพ”
“ไม่เป็นไร...แต่แกอย่าเอาเรื่องไอ้บุญทิ้งมาคิดมากเลย ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นคนเนรคุณอย่างมันหรอก”
“เรื่องนั้นฉันรู้ แต่ว่าเหตุการณ์ในคืนนี้มันทำให้ ความคิดฉันเปลี่ยนไป”
จ่าเทพรอฟังด้วยความหวังและไม่ขัดเมื่อเสือพรานระบายความคับแค้นใจ
“ฉันไม่มีทางสู้พวกนายทุนได้ตราบใดที่ฉันยังจนแบบนี้ คิดดูสิ...แค่ไอ้เสี่ยเล้งเอาเศษเงินล่อ คนที่ฉันเคยช่วยอย่างไอ้บุญทิ้งยังหันมาแว้งกัดฉัน ถ้าฉันยังเป็น
เสือพรานแบบนี้ก็เท่ากับรอวันตาย นอกจากว่าฉันจะมีเพื่อนทรงพลังยิ่งกว่าพวกนายทุน...จ่าเทพ...ฉันตกลงใจแล้ว ฉันจะเข้าร่วมกับไตรพยัคฆ์!”
เสือพรานประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง จ่าเทพยินดีมากและตอบแทนด้วยการพาบุกบ้านเสี่ยเล้ง พร้อมสั่งลูกน้องจำนวนไม่น้อยฆ่าทุกคนตายไม่มีเหลือ!
อาการของตุ๊กตุ๊กดีขึ้นมาก พ้นขีดอันตรายแต่ต้องอยู่โรงพยาบาลอีกสองสามวัน ชาติกับสาลินีแวะ
มาเยี่ยมแต่เช้าและพากันไปกินข้าวเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มมีพยาบาลดูแล
บรรยากาศระหว่างสองหนุ่มสาวดีขึ้นมาก ชาติ หยอกล้อสาลินีอย่างเป็นกันเองมากขึ้น และเธอก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกดีๆที่สื่อถึงกันจนกระทั่งเอกพงษ์โผล่มาทักทาย
“ไม่น่าเชื่อ...พี่คิดเล่นๆว่าอาจจะได้เจอสา ไม่น่าเชื่อว่าจะได้เจอจริงๆ”
ชาติไม่มีทางเลือกต้องปล่อยสาลินีคุยกับเอกพงษ์ตามลำพัง ส่วนตัวเองนั่งจิบกาแฟรอด้านนอกเซ็งๆ สาลินีลำบากใจแต่ไม่อยากปฏิเสธให้อดีตแฟนหนุ่มเสียหน้า เอกพงษ์ดีใจมากที่เธอให้โอกาส
“สาคงไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ไม่ได้เป็นหมอแล้วนะ พี่หุ้นกับเพื่อนเปิดบริษัทขายอุปกรณ์การแพทย์นำเข้าจากเยอรมัน วันนี้มาสาธิตอุปกรณ์ให้หมอที่นี่ฟังน่ะ”
“ทำไมถึงมาทำงานนี้ล่ะคะ แล้วไม่รักษาคนไข้แล้วเหรอคะ”
“มันรวยช้าน่ะ...บริษัทที่พี่เปิดตอนนี้เนี่ยยังไม่มีคู่แข่ง...ยังไงก็กำไร แถมถ้าเราขายโรงพยาบาลใหญ่ขายได้แค่ลอตเดียวก็รวยไม่รู้เรื่องแล้ว ถ้าสาอยากลองเปลี่ยนงาน พี่ยินดีต้อนรับสาเสมอ”
สาลินีฝืนยิ้ม เอกพงษ์เข้าใจดีและตัดสินใจถามตรงๆ
“ว่าแต่...สาครับ สาหายโกรธพี่รึยัง”
“เราคุยเรื่องอื่นกันเถอะค่ะ”
“ถ้าสาอึดอัดเราเปลี่ยนเรื่องก็ได้...แต่ว่าพี่ขอบอกอะไรคำนึง...พี่อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม”
เอกพงษ์สบตาบอกความจริงใจ สาลินีอึดอัดมากตัดบทบอกลาดื้อๆ ชาติเห็นหน้าแพทย์สาวก็เดาว่า
คงจบไม่สวยนัก เขาสงสารและอยากปลอบแต่ไม่รู้วิธี...
ooooooo
เมื่อตัดสินใจจะเข้าร่วมพวกไตรพยัคฆ์ พรานหรือเสือพรานก็ไปบอกความจริงกับไพรน้องชาย
คนเดียว แต่เมื่อเจอหน้ากันเรื่องกลับไม่ง่าย โจรหนุ่มเริ่มต้นไม่ถูกต้องชวนอีกฝ่ายไปนั่งเล่นหลังบ้าน
“เด็กๆเราชอบมาเล่นตำรวจผู้ร้ายกันตรงนี้...จำได้ไหม”
“จำได้สิ...เราทะเลาะกันเพราะไม่มีใครยอมเป็นผู้ร้าย...แต่สุดท้ายพี่ก็เป็นฝ่ายยอมฉันทุกที”
“พอไม่ยอมแกก็ร้องไห้ ฉันโดนแม่ตีตลอด”
สองพี่น้องหัวเราะให้กันก่อนจะเงียบ พราน เครียดมากแต่สุดท้ายก็โพล่งตรงๆ
“ฉันจะไปเป็นพวกไตรพยัคฆ์”
ไพรอึ้งไปอึดใจแล้วถามย้ำ “พี่คิดดีแล้วเหรอ”
