ชาติ ลำชี
ตอนที่ 6
สาลินีผละตัวหนีด้วยความกลัว ชาติอึ้งกับสายตาแบบนั้น แต่ห่วงพวกเจ้าหน้าที่ป่าไม้มากกว่า สองเจ้าหน้าที่ฯก็มีอาการไม่ต่างจากสาลินี ถอยกรูดเมื่อเห็นท่าสู้แบบดุดันเมื่อครู่ ชาติต้องปลอบเสียงอ่อน
“ไม่ต้องกลัว...เรามีเจ้านายเดียวกัน พวกคุณเป็นไงบ้าง ถูกยิงตรงไหนบ้าง”
สองเจ้าหน้าที่ถูกยิงบาดเจ็บทั้งคู่ สาลินีปัดความหวาดกลัวที่มีต่อหมอนวดหนุ่มทิ้งและช่วยปฐมพยาบาล ก่อนจะช่วยกันกับชาติพาทั้งสองกลับไปทำแผลที่ทำการป่าไม้ประจำจังหวัด
หลังสาลินีตรวจดูอาการอย่างละเอียด เจ้าหน้าที่หนึ่งในสองที่อาการสาหัสกว่าเพราะถูกยิงท้องก็ถูก
นำส่งโรงพยาบาล ส่วนชาติกับสาลินีก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากเหล่าเจ้าหน้าที่ที่เสนอให้พักค้างคืนเพราะเห็นว่าดึกมากแล้ว สองหนุ่มสาวไม่ขัดและจะแยกย้ายกันไปพัก พลันต้องชะงักเมื่อเจ้าหน้าที่อีกคนถามขึ้น
“จริงสิครับ...คุณชาติยังไม่ได้บอกผมเลยว่าคุณเป็นใคร”
“ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าผมชื่อชาติ ลำชี...เป็นหมอนวด”
“หมอนวด...ดูจากที่คุณช่วยผมแล้ว ผมว่าไม่ใช่มั้งครับ”
“คุณอยากรู้อะไรเหรอ”
“ตอนอยู่ในป่าคุณบอกเรามีเจ้านายเดียวกัน
คุณเป็นใครกันแน่ เสี่ยงชีวิตช่วยพวกเราทำไม”
ชาติถอนใจยาว เอ่ยเสียงเรียบ “คุณกับเพื่อนเป็นข้าราชการที่ดี ยอมสละชีวิตเพื่อทำหน้าที่อย่างถึงที่สุด ผมจึงช่วยคุณ เพราะเรารับใช้ประเทศไทยเหมือนกัน”
พูดพลางมองพระบรมฉายาลักษณ์ของพระบาท สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระราชินีบนฝาผนัง เจ้าหน้าที่ป่าไม้มองตามแล้วถึงบางอ้อ เข้าใจความหมายเรื่องเจ้านายเดียวกันของชาติแล้ว
“คุณชาติ...ในฐานะที่คุณช่วยชีวิตผมไว้ ผมขอบอกให้คุณรู้ว่าชีวิตที่เหลือของผมจากวันนี้ไป ผมจะยึดมั่นในการรับใช้ประเทศ...และจะจงรักภักดีจนถึงลมหายใจสุดท้ายของผม”
ooooooo
แม้ทุกอย่างจะผ่านพ้นด้วยดี เจ้าหน้าที่ป่าไม้รวมทั้งตัวเธอรอดจากป่าอย่างปลอดภัย แต่กระนั้นสาลินีก็ข่มใจนอนไม่หลับเพราะคาใจเรื่องของชาติ
ชาติก็พอเดาได้จากท่าทีหวาดหวั่นของเธอตั้งแต่เกิดเรื่องแต่ไม่มีเวลาอธิบายเพราะต้องรีบพาเจ้าหน้าที่ป่าไม้ทั้งสองกลับที่ทำการฯ และเวลานี้เมื่อเห็นเธอมายืนตากน้ำค้างด้านนอกก็ตัดสินใจไปคุยด้วย
“ผมเดาว่าคุณสาคงนอนไม่หลับเพราะว่า...เป็นครั้งแรกที่คุณเห็นคนฆ่ากันต่อหน้าต่อตา”
“ใช่...ฉันเคยเห็นคนตาย แต่ฉันไม่เคยเห็นคนฆ่ากัน...มัน...”
สาลินีไม่กล้าพูด ชาติต้องต่อให้ “โหดร้าย...คุณสาคงกลัวผม”
“ฉัน...ฉันบอกไม่ถูก...ใช่...ฉันกลัวคุณแต่ฉันก็นับถือคุณ ฉันอดกลัวคุณไม่ได้ทั้งๆที่ฉันรู้ว่าคุณทำเพื่ออะไร”
ชาติถอดแจ็กเกตคลุมไหล่ให้เธอ “คุณสาอย่ากลัวผมเลยครับ ผมจะโหดร้ายต่อคนที่คิดชั่วคิดทำลายแผ่นดินนี้เท่านั้น กับคุณสาและคนอื่นๆ...ผมคือหมอนวดพเนจรชาติ ลำชี ที่ไม่มีพิษไม่มีภัยอะไรทั้งสิ้น”
“ฉันจะพยายามทำใจ”
“มันคงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะมองในมุมของหมออย่างคุณ...ผมคือฆาตกรใช่ไหมครับ”
สาลินีตอบไม่ถูกลุกหนีดื้อๆ ชาติคงไม่ตามหากไม่คิดได้ถึงสิ่งที่กังวล...แพทย์สาวมาดคุณหนูไม่เคยใช้ชีวิตสมบุกสมบันแบบนี้ การต้องบุกป่าฝ่าดงในสถานการณ์คับขันและไม่ปกติทำให้ร่างกายของเธอแทบรับไม่ไหว แม้เธอจะไม่โอดครวญแต่เขารู้ดีว่าเธอต้องรับศึกหนักไม่น้อย
ชาติรั้งตัวเธอไว้และจับให้นั่ง สาลินีมองมางงๆก่อนจะตาโตเมื่อเห็นเขาควักกระปุกขี้ผึ้งจากกระเป๋าเสื้อ
