ชาติ ลำชี
ตอนที่ 6
สาลินีเดินสะดวกขึ้นเมื่อไม่ถูกรบกวนด้วยอาการบาดเจ็บหรือคันคะเยอที่ขา แถมพอมีแรงเพราะชาตินำไข่เป็ดที่เก็บได้แถวซากรถตู้มาปิ้งให้กินรองท้อง สองหนุ่มสาวผจญความยากลำบากด้วยกันเกือบทั้งวันจนสนิทใจมากขึ้นและยิ้มให้กันเมื่อบุกป่าผ่าดงมาเจอทิวทัศน์งดงามระหว่างทาง
“สวยจังเลย...นี่คุณตั้งใจพาฉันมาที่นี่รึเปล่าเนี่ย”
“แหม...ผมก็อยากตั้งใจอะนะ แต่ขอสารภาพว่าบังเอิญครับ ผมก็เพิ่งเคยเห็นแบบนี้เหมือนกัน”
ความสวยงามของวิวรอบตัวทำให้สาลินีผ่อนคลายความหงุดหงิดที่ต้องมาหลงป่ากับเขา
“แปลกดีเหมือนกันนะ...ทั้งๆที่กำลังหลงป่าแต่ฉันกลับรู้สึกผ่อนคลายแล้วก็มีความสุขมาก”
“งั้นคุณก็คงไม่โกรธผมใช่ไหมครับที่ขับรถออกนอกทางจนมาเจอที่แบบนี้”
“โกรธค่ะ...เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นมาจากความประมาทของคุณ”
ชาติจ๋อย สาลินีเห็นแล้วแอบยิ้ม “แต่ว่า...โกรธไม่มากเท่าไหร่”
คำพูดเย้าแหย่ของเธอทำให้ชาติยิ้มกว้างและอารมณ์ดี พอจะร้องเพลง สาลินีมองมาอย่างคาดไม่ถึง ชาติเขินจนถึงกับไปไม่ถูกหยุดร้องดื้อๆ
“ผมร้องไม่เพราะ กลัวคุณรำคาญ”
“แล้วร้องทำไมแต่แรก”
“ก็บรรยากาศมันได้”
“ในเมื่อร้องแล้วก็ต้องร้องให้จบ...ร้องครึ่งๆกลางๆ ต่างหากทำให้ฉันรำคาญ...ร้องต่อซะ!”
ชาติส่ายหน้าขำๆและร้องเพลงต่อ ท่าทางรื่นรมย์ของแพทย์สาวทำให้อยากเอื้อมไปจับมือแต่ไม่ทันได้ทำ เสียงปืนจากทิศไหนไม่รู้ก็ดังขึ้น!
สัญชาตญาณทำให้ชาติกดหัวสาลินีให้หมอบต่ำและพาคลานไปซ่อนตัวในพุ่มไม้ข้างทาง แพทย์สาวสังหรณ์ใจไม่ดี ท่าทีระแวดระวังของหมอนวดหนุ่มทำให้เธอสงสัย
“อาจเป็นเสียงปืนที่ชาวบ้านเขาล่าสัตว์ก็ได้”
“เมื่อกี้มันเสียงปืนไรเฟิลครับ ไม่ใช่ปืนชาวบ้านแน่ๆ คุณอยู่เงียบๆเหอะ อย่าส่งเสียงถ้าไม่จำเป็น”
เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัดหลังจากนั้น สาลินีเกือบร้องอุทานด้วยความตกใจ ชาติต้องปิดปากไว้และพาเธอคลานตามทางจนกระทั่งได้ยินเสียงคนเถียงกัน สองหนุ่มสาวตัดสินใจโผล่หน้าไปดู แล้วตาโตเมื่อเห็นว่ามีเจ้าหน้าที่ป่าไม้สองคนกำลังถูกพวกคนร้ายอาวุธครบมือล้อมกรอบ
หนึ่งในคนร้ายตวาดเสียงเข้ม “ไอ้พวกควายเอ๊ย ถ้าพวกมึงรับเงินนายกู นอนกระดิกเท้าอยู่ที่บ้านพักปล่อยให้พวกกูตัดไม้ ต่างคนต่างอยู่ มีความสุขจะตาย... ดันอยากเป็นป่าไม้ตงฉิน...ไอ้โง่เอ๊ย”
เจ้าหน้าที่ป่าไม้หนึ่งในสองไม่กลัวโต้กลับ “วันนี้พวกมึงฆ่ากูตายแต่กูจะเกิดใหม่มาตามล้างผลาญพวกมึง”
พวกคนร้ายไม่สะทกสะท้าน เจ้าหน้าที่ป่าไม้
อีกคนจึงโพล่งออกไปบ้าง “ถึงวันนี้กูตาย กูก็ได้ชื่อว่าตายเพื่อปกป้องสมบัติของชาติ แต่พวกมึง...วันที่พวกมึงตาย กูขอสาปแช่งให้พวกมึงต้องตายอย่างหมา”
คราวนี้ได้ผล...คำสาปแช่งของเจ้าหน้าที่ป่าไม้ทำให้พวกคนร้ายโมโหกราดปืนยิงมั่วไปหมด ชาติขบกรามแน่นและตัดสินใจเด็ดขาดจะไปช่วย
“คุณสา...หลบอยู่ที่นี่ หมอบไว้ ปิดหูปิดตาไว้ซะ”
“หา...คุณจะทำอะไร”
“คุณไม่อยากเห็นหรือได้ยินเรื่องที่ผมกำลังจะทำหรอก...เชื่อผมเถอะ ปิดหูปิดตาซะ!”
ooooooo
ชาติผละไปหลังจากนั้น สาลินียกมือปิดปากตัวเองและข่มใจให้นิ่งกลัวพวกคนร้ายได้ยินเสียงเธอ แต่แล้วก็อดใจไม่ไหวต้องโผล่ไปดูเมื่อได้ยินเสียงขู่ของพวกคนร้าย
“พวกมึงไม่ใช่ป่าไม้คนแรกที่กูฆ่า มึงเตรียมตัวตามไปเจอพวกลูกพี่มึงได้เลย กูฆ่ามาหลายศพแล้ว!”
สำนึกผิดชอบชั่วดีและสัญชาตญาณความเป็นหมอล้วนๆทำให้สาลินีลืมความกลัวชั่วขณะถลาไปห้าม ชาติตกใจรีบฉวยจังหวะนี้ทิ้งตัวจากต้นไม้ใหญ่จู่โจมพวกคนร้ายตายเรียบ!
ลีลาบู๊ของเขาทำให้สาลินีตกตะลึงมาก ชาติหยุดหายใจครู่เดียวก็หันมาหาเธอ
“ผมบอกให้คุณปิดหูปิดตาไม่ใช่เหรอ”
