ยอดรักนักรบ

ชายหนุ่มยอมรับว่าใช่ แล้วสั่งด้วยภาษาอีสานว่าเอาส้มตำปลาร้าใส่เป็นตัวๆเลย เอามะละกอเยอะๆอีกด้วย มะลิงงไม่รู้มาก่อนว่าเขาเว้าอีสานได้ เขาส่ายหน้า

“เว้าบ่ได้คับ บ่เคยเว้าเลย”

ทั้งมะลิและมาลัยดีใจที่รู้ว่าเขาก็เป็นคนอีสานเหมือนกันก็เลยจะแถมเมนูพิเศษให้ แล้วเอามือล้วงเข้าไปหยิบอะไรบางอย่างในถุงกระดาษให้ดู ยอดรักเห็นแมงกุดจี่ก็ตื่นเต้นหยิบมาหนึ่งตัวบอกให้อีแหม่ชลดาหลับตาจะป้อนของดีให้กิน เธอไม่ทันเฉลียวใจหลับตาอ้าปากให้เขาป้อน ลองเคี้ยวรู้สึกแปลกๆ

ถามว่าอะไร มะลิกับมาลัยตอบพร้อมกันว่าแมงกุดจี่แล้วชูตัวเป็นๆให้ดู ชลดาปั่นป่วนมวนท้องวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำ

ยอดรักตามมายืนรอหน้าห้องน้ำพร้อมถุงใส่ขี้ควายกับแมงกุดจี่ที่มาลัยกับมะลิให้มา สักพักชลดาเดินหมดเรี่ยวแรงออกมาเจอเขาก็บอกว่าทีหน้าทีหลังอย่าให้เธอกินอะไรประหลาดๆอย่างนั้นอีก

“อ้าว มันเป็นของดีนะนี่ กว่าจะได้มาตัวใหญ่ขนาดนี้ ต้องได้ก้อนใหญ่มาก่อน”

“ก้อนใหญ่...ก้อนอะไรจ๊ะ”

“ก้อนนี่” ยอดรักโชว์ถุงใส่ขี้ควายให้ดู ชลดาทนไม่ไหววิ่งเข้าห้องน้ำอาเจียนอีกรอบ...

เนื่องจากกลัวความผิดจะมาถึงตัว ทำให้ผจญเป็นกังวลไปหมด จินตนาการไปไกลว่าตัวเองถูกสมุทรกับลูกทีมบุกมารวบตัวถึงห้องพักในโรงแรม โดยบอกว่าผู้กองยอดรักหายดีแล้วและเพิ่งเล่าความจริงที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง ผจญตื่นจากภวังค์มือไม้สั่นไปหมดหากนักรบหายดีและความจำกลับมาตัวเองต้องเดือดร้อนแน่ๆ คิดได้ดังนั้นเขาคว้ามือถือขึ้นมาโทร.หาเดือนมือปืนรับจ้าง

เดือนในคราบสาวบาร์กำลังจะสั่งมื้อเที่ยงมากินกับเฟร็ดฝรั่งคู่ขาที่พูดไทยได้นิดหน่อยเห็นมีสายเรียกเข้าจากผจญรีบลุกจากโต๊ะไปรับสาย ผจญต้องการให้เธอเก็บนักรบที่ตอนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลทหารเรือในสัตหีบ เธอถามหาอาวุธที่จะใช้ในการสังหาร

“ดูในไลน์ ต้องการทีมไหม”

“ไม่ต้องค่ะ” เดือนวางสายมองไปทางเฟร็ดด้วยสีหน้าเหี้ยมหวังจะใช้เขาเป็นเครื่องมือในการเข้าถึงตัวเหยื่อ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานเดินเข้ามาบอกเขาว่ารู้แล้วจะกินอะไร เขาตามใจเธอทุกอย่างขอแค่ไม่เผ็ดเป็นพอ เดือนพยักหน้ารับคำ กวักมือเรียกบ๋อยมาสั่งอาหาร

“น้อง...ตำโคราชพริกกะเหรี่ยงยี่สิบเม็ด”

“ถึงตายเลยนะพี่” บ๋อยมองไปทางเฟร็ดอย่างเป็นห่วง

ooooooo

ไม่นานนัก เดือนพาเฟร็ดที่เอาแต่ร้องโอดโอยมาส่งที่ห้องฉุกเฉิน ชลดาเข้าเวรพอดีถามเธอว่าเขาไปกินอะไรมา พอรู้ว่าเขากินตำโคราชใส่พริกกะเหรี่ยงยี่สิบเม็ดก็ตกใจ หันไปต่อว่าเดือน

“แล้วทำไมคุณไม่ห้ามเขา ยี่สิบเม็ดอย่าว่าแต่ฝรั่งเลย ไทยเองก็แย่นะคุณ”

“พี่หมอคะ หนูก็เตือนมันแล้วแต่มันอวดดี... อุย...พี่หมอห้องน้ำไปทางไหน” เดือนแสร้งปวดท้องตัวงอ ชลดาส่ายหน้าทั้งระอาทั้งเป็นห่วง

“นั่นไง บอกแล้วว่าไทยก็ไม่รอด...ออกไปแล้วเลี้ยวขวานะ” พูดจบชลดาหันมาตรวจเฟร็ดต่อ เดือนสีหน้าเปลี่ยนจากใสซื่อเป็นเลือดเย็น รีบออกจากห้องตรวจอย่างมีลับลมคมใน...

เดือนเดินมารอที่รถตัวเอง สักพักผจญขับรถมาจอดเทียบ ยื่นซองสีดำให้เธอเปิดดูเห็นมีเข็มฉีดยาพร้อมหลอดใส่น้ำยาบางอย่าง เขาบอกว่านั่นเป็นพิษงู ออกฤทธิ์ในสิบนาทีมีเวลาให้เธอหนีเหลือเฟือ เธอทวงเงินค่าจ้าง ผจญส่งซองใส่เงินให้ เดือนเปิดดูเห็นจำนวนเงินข้างในชักสีหน้าใส่

“เสร็จงานแล้วค่อยรับที่เหลือ สถานที่จะส่งให้ในไลน์ องค์กรผมไม่เคยเบี้ยว จริงไหม”

มือสังหารสาวยิ้มออกมาได้ เอาซองเข็มฉีดยาใส่กระเป๋าแล้วเดินกลับไปที่ตัวตึก...

อีกมุมหนึ่งตรงลานดนตรี ภคินีอยู่บนเวทีกำลังขอโทษผู้ชมผู้ฟังเรื่องเมื่อวันก่อนที่งานร้องเพลงการกุศลไม่ค่อยราบรื่นนักแต่รับรองว่าวันนี้ไม่มีปัญหาแน่นอน ผู้ร่วมงานตบมือกันเกรียว

“แล้ววันนี้เราทุกคนกำลังจะได้เป็นดารานะคะ เรามีสื่อมวลชนมาทำข่าวงานของเราด้วย ขอเสียงตบมือต้อนรับทีมสะเก็ดข่าวด้วยค่า” สิ้นเสียงภคินี เสียงตบมือดังขึ้นอีกครั้ง “เมื่อทุกท่านพร้อมกันแล้ว ดิฉันขอเปิดรายการด้วยเพลงพิเศษ ดิฉันเชื่อว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่อยู่ในใจพวกเราชาวนาวีทุกท่าน”

เสียงอินโทรเพลงวอล์ซนาวีดังขึ้น ทุกคนตบมือดังสนั่น ตากล้องเริ่มบันทึกภาพบรรยากาศในงาน...

เสียงเพลงดังไปถึงหูยอดรักที่กำลังให้พยาบาลวัดความดันอยู่ในห้องพักฟื้น เลือดนักร้องในตัวเองพุ่งพล่าน พึมพำว่าเสียงเพลง พยาบาลเล่าให้ฟังว่าวันนี้เรามีคอนเสิร์ตเล็กๆในสวน วัดความดันเสร็จเธอออกจากห้อง ยอดรักเดินไปที่หน้าต่าง เสียงเพลงทำให้เขาปวดหัวจี๊ดความจำเริ่มกลับมา เห็นภาพตัวเองขึ้นร้องเพลงบนเวที ตะโกนลั่นเป็นภาษาอีสานว่า

“ฉันเป็นนักร้อง...ฉันเป็นนักร้อง” ตะโกนเสร็จยอดรักวิ่งออกจากห้อง ลูกน้องนาวินที่เฝ้าอยู่หน้าห้องสองคนถลันมาขวาง แต่ความต้องการจะร้องเพลงทำให้เขาคลั่งอัดทั้งคู่ลงไปกองแล้ววิ่งไปที่สวนหย่อม ลูกน้องรีบวิทยุรายงานศูนย์ว่าผู้กองนักรบหนีไปทางสวน เรากำลังจะตามไป เดือนที่ซุ่มดูอยู่ได้ยินทุกคำพูดรีบตามไปอีกทอดหนึ่งพร้อมหลอดฉีดยาพิษ

ooooooo

Powered by Froala Editor