ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

ยอดรักนักรบ

SHARE

ระหว่างที่นีรนารถกำลังล้างมืออยู่ในห้องน้ำของโรงพยาบาล เห็นชลดาเดินหน้าตาไม่สู้ดีนักเข้ามา ถามว่าเป็นอะไรทำไมหน้าตาซีดเซียว เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันทั้งปวดหัวตัวร้อนคลื่นไส้อยากอาเจียนวิงเวียนศีรษะ

“ท้องมั้งชล” นีรนารถเห็นชลดาไม่ขำด้วยก็ยิ้มแหยๆ “แหม...ก็ว่าไปตามอาการอ่ะ ว่าแต่ชลไหวไหมเนี่ย”

“ไหวน่ะไหว แต่บอกตรงๆนะ ชลรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้”

“น่า...สู้ๆจ้ะ” นีรนารถว่าแล้วผละไป ชลดามาที่อ่างล้างมือมองกระจกเงาตรงหน้าต้องตกใจกับภาพที่เห็น ร่างนักรบที่มีเลือดไหลทะลักจมอยู่ใต้ทะเล เลือดสีแดงแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ เธอผงะถอยหลังครั้นมองกระจกอีกทีภาพนักรบหายไปเห็นเงาสะท้อนของตัวเองแทนที่ พลันกระจกปริเป็นรอยร้าวไปทั้งบานเหมือนเป็นลางร้าย เธอยังไม่ทันทำอะไร นีรนารถวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกนักรบเพิ่งถูกนำตัวมาส่งโรงพยาบาล

ชลดาตกใจรีบวิ่งไปทันที ไม่นานนัก เธอกับนีรนารถมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินพิเศษซึ่งตั้งอยู่ต่างหากจากห้องฉุกเฉินปกติ เห็นพลเปลเข็นเตียงคนป่วยสองเตียงเข้าไปไวๆ ชลดาจะตามแต่หมึกขวางไม่ยอมให้เข้า

“ทำไม...ฉันหมอชลดานะ ฉันมีสิทธิ์เข้าไป”

จ้อรีบแจ้งว่านี่เป็นคำสั่งของท่านนาวิน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นบริเวณนี้ถือเป็นความลับ จากที่เป็นห่วงกลับกลายเป็นความโกรธ เธอเดินสะบัดหน้าออกไป นีรนารถร้องเรียกให้กลับมาก่อน เธอไม่สนใจ พอถึงมุมลับตาคน ชลดาปล่อยโฮออกมาอย่างหมดความอดกลั้น

“ผู้กอง ชลขอโทษ...ชลขอโทษ” ชลดาร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด...

ภายในห้องพักฟื้นพิเศษ ยอดรักนอนไม่ได้สติ ใบหน้าซีกที่มีไฝถูกผ้าพันแผลปิดไว้ ที่พุงมีรอยกระสุนถาก ตามร่างกายมีรอยฟกช้ำ หมอแจ้งกับนาวินว่ากระสุนแค่ถากไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แมวข่วนยังเจ็บกว่า นาวินอยากรู้แล้วแผลที่ใบหน้าร้ายแรงแค่ไหน

“น่าจะโดนเศษไม้จากการระเบิดแต่ไม่น่ากลัว แผลเล็ก”

“ไอ้โน่นก็ไม่น่ากลัว ไอ้นี่ก็ไม่น่ากลัว แล้วอะไรมันน่ากลัว”

“ท่านไงครับที่น่ากลัว คือหมอรู้ว่าท่านคือคุณพ่อของหมอชล แต่หมอไม่รู้เลยว่าท่านเกี่ยวข้องอะไรกับคนไข้ แล้วทำไมเขายังยอมให้คนของท่านนำอาวุธเข้ามาที่นี่”

จังหวะนั้นสมุทรถือมือถือเข้ามารายงานนาวินว่าติดต่อสำนักงานท่านรองเจ้ากรมได้แล้ว ท่านอยากคุยกับหมอเจ้าของไข้ นาวินรับมือถือจากสมุทรยื่นให้หมออีกทอดหนึ่ง หมอรับไปพูดสายอย่างงงๆ พอได้ยินเสียงปลายสายพูดเท่านั้น ท่าทางหมอเปลี่ยนไปราวกับคุยอยู่กับท่านนายกฯ

“ครับผมครับ...ผมจะจัดการให้เป็นไปตามนั้นครับ...ครับผม” หมอเขมทัตวางสายแล้วหันมาทางนาวิน “ปัดโธ่ ทำไมไม่บอกว่าผู้กองนักรบยังเป็นคนของเราตั้งแต่แรกล่ะครับ”

“มันเป็นความลับแต่ขอให้ถือว่าชีวิตของผู้กองนักรบเป็นสิ่งสำคัญที่สูงสุดสำหรับพวกเราทุกคนนะ”

ooooooo

ในห้องพักฟื้นพิเศษที่อยู่ติดกัน ผจญนอนหลับอยู่มีพยาบาลตรวจดูความเรียบร้อยของเครื่องมือแล้วเดินออกจากห้อง ฉลามกับชะลอที่เฝ้าอยู่หน้าประตูห้องหลีกทางให้เป็นจังหวะที่นาวินเดินออกจากห้องพักฟื้นของยอดรักพร้อมกับสมุทรและหมอ ฉลามกับชะลอรีบทำความเคารพ นาวินชี้ไปที่ห้องผจญถามหมอแล้วรายนี้เป็นอย่างไรบ้าง ได้ความว่าผจญมีแผลแตกที่ศีรษะ ไม่มีอะไรน่ากลัวเช่นกัน หมอเห็นว่าไม่มีอะไรแล้วขอตัวไปตรวจคนไข้ จากนั้นเดินลิ่วไปเลย นาวินกำชับกับลูกน้อง

“ทุกคนฟัง ผมรู้ว่าพวกคุณเหนื่อยจากการต่อสู้ แต่ผมขอให้พวกคุณอยู่ดูแลความปลอดภัยของผู้กองและไอ้หมอนี่จนกว่าคนของเราจะมาเปลี่ยนเข้าใจนะ...แล้วห้ามใครหน้าไหนผ่านเข้าออกบริเวณนี้อย่างเด็ดขาด”

ทุกคนรับคำพร้อมเพรียงกัน ชะลอสะกิดให้ฉลามถามถึงอาการนักรบ นาวินตอบได้แค่ว่าเขายังไม่ตาย สองคนดีใจออกนอกหน้า ระหว่างนั้นชลดาพุ่งเข้ามาด้วยน้ำตานองหน้า ขอพ่ออนุญาตให้เธอได้เจอนักรบ นาวินส่ายหน้ายังให้เยี่ยมตอนนี้ไม่ได้ เธอไม่เข้าใจทำไมถึงไม่ได้

“ฟังนะลูก ภารกิจของนักรบคือความลับ แล้วหนูก็เป็นนายทหาร เพราะฉะนั้นหนูต้องทำตามคำสั่ง”

เสียงนาวินดังเข้าไปในห้องที่ผจญรักษาตัวอยู่ เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาหูยังวิ้งๆเนื่องจากแรงระเบิดทำให้ได้ยินเสียงพูดของนาวินไม่ค่อยถนัด ค่อยๆ ยันตัวลงจากเตียงเดินไปแง้มประตูดู เห็นนาวินกับชลดากำลังเถียงกัน สมุทร ชะลอและฉลามมัวแต่สนใจฟังสองพ่อลูกจึงไม่ได้มองมาทางผจญ

“หนูขอแค่เห็นหน้าผู้กองเท่านั้น”

Powered by Froala Editor

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ไผ่" ฟิวส์ขาดเล่นบทโหด จับ "ต่าย" ลากขึ้นเตียง

"ไผ่" ฟิวส์ขาดเล่นบทโหด จับ "ต่าย" ลากขึ้นเตียง
31 มี.ค. 2563
07:15 น