ยอดรักนักรบ

ผจญตกใจแทบสิ้นสติที่รู้ว่านักรบยังไม่ตาย รีบปิดประตูถอยกลับไปที่เตียง ความกลัวถาโถมเข้าใส่ ถ้ามันยังไม่ตาย เขาต้องเดือดร้อนแน่ๆต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง รีบออกไปที่ระเบียงห้อง เห็นห้องพักฟื้นของนักรบอยู่ติดกัน แผนร้ายผุดขึ้นมาในสมองทันที ครู่ต่อมาผจญปีนระเบียงเข้ามาในห้องพักฟื้นของนักรบ เห็นยอดรักที่ใครคิดว่าเป็นนักรบนอนหลับไม่ได้สติ ค่อยๆย่องเงียบเข้าไปหาด้วยความกลัวว่าเรื่องเลวร้ายที่ตัวเองก่อไว้จะถูกนักรบเปิดเผย คว้าหมอนที่วางอยู่จะเอามาปิดหน้า ยอดรักเริ่มขยับตัวแต่ไม่ทันได้สติก็ถูกหมอนอุด ผจญกดหมอนไว้สุดแรงหวังให้เขาหายใจไม่ออกตาย ยอดรักดิ้นพราดๆมือไปปัดโดนข้าวของที่วางแถวนั้นตกแตก

เสียงแก้วแตกดังไปถึงหน้าห้อง ทุกคนตกใจโดยเฉพาะชลดา วิ่งนำหน้าทุกคนเข้าไปในห้องพักฟื้นของนักรบ เห็นยอดรักนั่งยองๆหอบแฮกๆอยู่บนเตียง ในมือถือหมอนที่ผจญใช้กดใบหน้า มองทุกคนสีหน้างงๆ

ด้านผจญที่ปีนกลับมาที่ห้องตัวเองแค้นใจมากที่ฆ่านักรบไม่สำเร็จ รีบไปที่ประตูเอาหูแนบฟังเสียง

ooooooo

ชลดาน้ำตารื้นดีใจที่คนรักฟื้น ยอดรักตะลึงในความสวยของเธอพึมพำว่านางฟ้า เปลี่ยนจากนั่งยองๆเป็นคุกเข่ายื่นมือทั้งสองข้างออกไป ชลดาถลาเข้าไปกอดเขาร้องไห้โฮ แล้วประคองใบหน้าเขาด้วยมือสองข้าง

“ชลขอโทษ ชลผิดเอง ผู้กองต้องออกศึกแต่ชลทำให้ผู้กองต้องคิดมาก ชลจะชดใช้ให้ผู้กองเอง อะไรที่ผู้กองขอ ชลจะยอมทุกอย่าง” พูดไปพลางชลดาหอมแก้มยอดรักซ้ายทีขวาทีไปด้วย

ยอดรักยังเบลอจากสมองถูกกระทบกระเทือนเห็นหน้าชลดาเป็นใบหน้าของแม่ตอนที่เอาเขามาทิ้งวัด ก็ดีใจใช้สองมือจับใบหน้าชลดาไว้พลางร้องเรียกว่าแม่เป็นภาษาอีสาน ทุกคนที่ได้ยินต่างอึ้งไม่รู้มาก่อนว่านักรบเว้าอีสานเป็น ยอดรักขอกอดแม่หน่อยคิดถึงเหลือเกิน แล้วกางแขนจะกอด ชลดาตกใจกับท่าทางแปลกๆของเขา เอามือยันหน้าอกเขาไว้ไม่ยอมให้กอด

“ว้ายผู้กอง อย่าบุ่มบ่าม โอ๊ย...ผู้กองอะไรนักหนาเนี่ย”

นาวินเห็นท่าไม่ดี ร้องเรียกลูกน้อง “เฮ้ย พวกเราขอแรงหน่อยเว้ย”

สมุทร ฉลามและชะลอพุ่งไปจับตัวยอดรัก ขณะที่นาวินดึงชลดาออกห่าง ยอดรักทำตัวแข็ง

เหยียดตรงราวกับตอร์ปิโด ทั้งสมุทร ฉลามและชะลอต้องจับเขานอนคว่ำกดตัวไว้ ชลดาถามพ่อได้ยินที่ผู้กองพูดไหม ท่านได้ยินแต่ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอเดินเข้าไปดูเขาใกล้ถามว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เขาตอบเป็นภาษาอีสานว่าเจ็บหลายที่  แต่ถ้าได้กอดแม่คงจะหายเจ็บ ชลดาขอให้เขาพูดซ้ำอีกครั้ง

“โอ๊ย แหม่จะถามอิหยังหน่อ มั่นเจ๋บมั่นปวด หม่องนั่นหม่องนี่หลายเติบ มั่นร้าวไปเบิ้ด”

ชลดามั่นใจว่าผู้กองของเธอต้องสมองกระทบ กระเทือนจึงให้เอาตัวไปสแกนสมอง สมุทร ชะลอกับฉลามช่วยกันพาเขาไป นาวินรีบตามโดยไม่ลืมกำชับหมึกกับเวชเฝ้าห้องผจญไว้ให้ดีห้ามผจญไปไหนเด็ดขาด...

หลังจากสแกนสมองดูแล้ว ไม่พบอะไรผิดปกติ ยอดรักในคราบนักรบร้องไห้งอแงเป็นเด็กๆ อยากกอดแม่ใจจะขาด ชลดาจำต้องรับสมอ้างว่าเป็นแม่ของขา

“จ้า...แม่ก็อยากกอดลูกจ้ะ”

“คุณหมอชล...เพื่อให้กลมกลืนผู้กองเว้าอีสาน คุณหมอก็ต้องเว้าตอบว่าแหม่ซิอยากกอดบักหำน่อยคือกั่น” จ้อกระซิบ ชลดายอมทำตามที่เขาแนะนำพูดอีสานกับยอดรักว่าแม่ก็อยากกอดบักหำน้อยเหมือนกัน ยอดรักยิ้มให้เธอทั้งน้ำตา ชูมือสองข้างขึ้นอยากให้กอดเหมือนเด็กน้อยที่อยากให้แม่โอ๋...

นาวินกับชลดาพาตัวยอดรักไปตรวจอย่างละเอียดทั้งตรวจหัวใจ ปอดไตไส้พุงแต่ไม่พบอะไรผิดปกติ สุดท้ายสองพ่อลูกพาเขาไปพบจิตแพทย์

หลังวิเคราะห์ทางจิตแล้ว จิตแพทย์ขอคุยกับชลดาตามลำพัง นาวินขอตามไปฟ้งด้วย ยอดรักตกใจคิดว่าแม่จะทิ้งเขาไปร้องไห้คร่ำครวญว่าอย่าทิ้งเขาซ้ำๆ หลายครั้งแถมทำท่าจะอาละวาด ชลดาถลากลับมาหา

“อย่าทำแบบนั้น อย่ากลัว แม่จะรีบไปรีบมา”

จ้อรีบกระซิบกับชลดาว่าพูดภาษากลางไม่ได้ต้องเว้าอีสานแล้วสอนให้เธอพูดตาม ยอดรักได้ยินเธอเว้าอีสานด้วยก็สงบลงได้แต่ยังร้องไห้กระซิกๆอยากตามไปด้วย

ooooooo

ครั้นออกมาหน้าห้องตรวจ ชลดาถามจิตแพทย์ตกลงผู้กองเป็นอะไรกันแน่

“คือตอนที่หมอให้ผู้กองดูรูปพวกนี้เพื่อสะท้อนจิตใต้สำนึกของเขา เขาชี้มาที่คุณทุกรูป แล้วก็บอกว่าคุณคือแม่ของเขา”

นาวินเอารูปจากมือหมอมาเทียบกับชลดาก่อนส่ายหน้า “ไม่เห็นมันจะเป็นยัยชลได้ไง นี่มันรูปมิสไซล์ นี่เรือบรรทุกเครื่องบิน นี่ขีปนาวุธข้ามทวีป”

“คือจากรูปทั้งหมด มันมีอยู่รูปเดียวที่ผู้กองนักรบบอกว่าไม่ใช่รูปคุณ”

“เป็นข่าวดีใช่ไหมคะคุณหมอ”

“ตรงข้าม เขาดูรูปนี้แล้วบอกว่าเป็นรูปคุณกอดเขา” หมอยื่นรูปให้ชลดากับนาวินดู ทั้งคู่ตกใจเพราะมันเป็นรูปหมี เธองงมากสรุปแล้วนี่เขาเป็นอะไรกันแน่

“อาจจะนะ แค่อาจจะ...เชลช็อก”

“ขอภาษาคนด้วยจะดีมาก” นาวินเสียงเครียด ชลดาอธิบายแทนหมอว่าเชลช็อกคือโรคประสาทพิการ เกิดจากความตกใจที่ได้รับในสนามรบ หมอช่วยเสริมว่าตอนนี้ผู้กองนักรบยังมีอาการความจำเสื่อมแถมมาด้วย ทำให้เขากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

Powered by Froala Editor