ยอดรักนักรบ

ดึกคืนเดียวกัน ยอดรักนอนคุดคู้อยู่บนเตียงคนไข้ฝันร้ายถึงแม่ตอนที่เอาเขาไปทิ้งวัด ตกใจตื่นลุกพรวดขึ้นนั่ง มองไปที่เตียงญาติเห็นชลดานอนหลับสนิทกอดอ๋งไว้ในอ้อมแขน เขาเดินไปคุกเข่าข้างๆ เอามือเธอที่กอดอ๋งออกแล้วโน้มตัวลงไปหา

ooooooo

เช้าวันต่อมา ชลดาตื่นขึ้นมาพบตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้โดยมียอดรักนอนข้างๆ เธอตกใจมากรีบสำรวจเสื้อผ้าตัวเอง พบว่าอยู่ครบเป็นปกติก็ถอนใจโล่งอก ค่อยๆถอยลงจากเตียง

ยอดรักคว้าตัวชลดากลับมานอนอย่างเดิมเอาทั้งแขนและขากอดก่ายเธอไว้ละเมอว่าอย่าทิ้งเขาไป เธอบ่นอุบขืนยายของเขามาเห็นเธอกับเขาตอนนี้ได้ตายหมู่กันแน่ เขาไม่ยอมให้ไปกอดเธอแน่นขึ้น ก่อนจะเงียบเสียงไป ชลดาค่อยๆแกะมือเขาออก เก็บอ๋งขึ้นมากอดยืนมองยอดรักที่หลับพริ้ม

“ผู้กองอย่าว่าชลเลยนะ แต่ผู้กองน่ารักสุดๆตอนสมองเสื่อมอ่ะ” ชลดาเอาอ๋งให้ยอดรักกอดแทนเธอ แล้วดึงผ้ามาห่มให้ ระหว่างนั้นข้างห้องทำเสียงดัง ยอดรักละเมอออกมาอีกว่าแม่จะไปไหน ชลดาตอบเป็นภาษาอีสานว่าแม่เป็นหมอ แม่ต้องไปทำงานแล้ว จากนั้นหอมหน้าผากเขาอย่างรักสุดใจ ก่อนย่องออกไป ยอดรักกอดอ๋งละเมออีกว่าใช่แล้วแม่ของเขาเป็นหมอลำที่สวยที่สุด...

ทางฝ่ายผจญไม่ยอมให้ถูกกักตัวไว้ในห้องพักฟื้น จ้างบอดี้การ์ดฝรั่งร่างยักษ์สามคนให้มาพาตัวออกไป สมุทรกับลูกทีมปราดไปขวางไว้ไม่ยอมให้ไป อ้างเป็นคำสั่งนาวินห้ามเขาไปไหนทั้งนั้น ผจญท้าทายให้สมุทรลองดูว่าจะห้ามเขาได้ไหม ฝรั่งทั้งสามคนโชว์อาวุธที่เหน็บอยู่ให้ดู

“คนผมพร้อมนะหมวด แต่หมวดน่ะพร้อมไหมสำหรับผลที่จะตามมา ผมขอแนะนำให้หมวดโทร.หาท่านนายพลเดี๋ยวนี้ ก่อนที่เราทุกคนจะต้องเสียใจ”

สมุทรโทร.หานาวินทันที เมื่อท่านทราบเรื่อง สั่งให้เขาประเมินฝ่ายตรงข้ามให้ฟัง เขารายงานว่าพวกบอดี้การ์ดมีกันสามคน ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นมืออาชีพ นาวินไม่แปลกใจทำไมพวกมันถึงกล้าลองดีกับเขา

“ขอคำสั่งครับ ถ้าครูไฟเขียว ผมจัดหนัก พวกผมพักเต็มที่แล้วสดมาก”

“เฮ้ย ที่นั่นโรงพยาบาล ปล่อยเขาไปก่อน ผมว่านายผจญคนนี้ชักออกอาการแปลกๆให้เราเห็นแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงนะหมวด เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆผมจะคุยกับเจ้านายเขาเอง”

ผู้หมวดหนุ่มวางสาย ถอยหลังออกมาสองก้าว ลูกทีมของเขาเอานิ้วออกจากไกปืนถอยตาม การ์ดฝรั่งทำหน้ากวนโอ๊ยมากมองกราดพวกของสมุทรแล้วเดินล้อมหน้าล้อมหลังผจญออกไป ฝรั่งที่เดินปิดท้ายหันมาทำนิ้วเป็นปืนชี้มาที่หมึกซึ่งไม่พอใจฮึดฮัดจะตามไปเอาเรื่อง สมุทรต้องคว้าไหล่ไว้พลางส่ายหน้า

“เชื่อหมวดเถอะจ่าได้เจอกับไอ้ยักษ์ตัวนั้นอีกแน่”...

ด้านนาวินเดินออกจากห้องอาหารตะโกนบอกแช่มว่าพร้อมแล้วให้ออกรถได้ มีเสียงภคินีตะโกนมาจากบันไดว่าให้รอด้วยอย่าเพิ่งไป นาวินรีบมากมีธุระสำคัญต้องไปทำ เธออ้างว่าเธอเองก็มีธุระสำคัญเช่นกัน

“เรื่องอะไรอีกล่ะ”

“ก็เรื่องอีตาผู้กองนักรบไปทำงานดนตรีกล่อมวิญญาณฉันพังพินาศเมื่อวันก่อนน่ะสิ พวกเราเลยจะจัดอีกทีวันนี้ แล้วขอบอกจะมีนักข่าวมาถ่ายไปออกทีวีด้วยนะ”

“อยากดังว่างั้น”

“เรื่องของฉัน ว่าแต่คุณเถอะช่วยเอาโซ่ล่ามอีตาผู้กองคนนั้นด้วย อย่าปล่อยมาพังงานฉันอีก”

ooooooo

ในเวลาต่อมา ที่ห้องประชุมของหน่วยปฏิบัติ-การพิเศษ นาวินนั่งอยู่หัวโต๊ะ ผจญนั่งด้านซ้ายมีบอดี้การ์ดฝรั่งสามคนนั่งประกบ อีกด้านหนึ่งเป็นสมุทรกับลูกทีมฉลาม กำลังวิดีโอคอนเฟอเรนซ์อยู่กับหัวหน้าของผจญ

หัวหน้าผจญที่เป็นผู้อำนวยการซีไอเอ ประจำแปซิฟิกแสดงความเสียใจกับเรื่องผู้กองนักรบและจะทำทุกอย่างให้ความจริงปรากฏ ทุกเรื่องจะไม่ใช่แค่ชัดเจนแต่ต้องใสเหมือนคริสตัล ลูกทีมฉลามฟังสมุทรแปลคำพูดของหัวหน้าผจญจากอังกฤษเป็นไทยจบพากันด่าเขาว่าสตรอว์เบอร์รี หัวหน้าผจญทำหน้างงไม่เข้าใจ

นาวินหันไปจ้องหน้าลูกทีมเป็นการปราม ทุกคนพากันหลบสายตาแล้วกล่าวตอบเป็นภาษาอังกฤษว่าขอบคุณในความจริงใจของหัวหน้าผจญ แล้วขอสิ่งที่ทางเราต้องการ หัวหน้าผจญไม่ขัดข้อง ชวนมาดูเทปกันเลยว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกับผู้กองนักรบกันแน่ จากนั้นจอภาพปรากฏคลิปถ่ายจาก

โดรนเห็นเรือประมงลอยลำอยู่ ผจญวิ่งกระเซอะกระเซิงออกมาขว้างอะไรบางอย่างลงพื้นแล้วโดดลงทะเล อึดใจเรือลำนั้นก็ระเบิดตูม

ท่านนายพลมองผจญอย่างจ้องจับผิด “คุณผจญ ผมเชื่อว่าคุณคงจำเป็นต้องอธิบายแล้วล่ะ”

“ก็ได้ครับถ้าทุกคนอยากฟัง ทั้งๆที่บางครั้งความจริงมันอาจจะกลับมาทำร้ายเราเอง”