ยอดรักนักรบ

อีกมุมหนึ่งของโรงพยาบาล ชลดากำลังนึกถึงตอนที่นักรบคุกเข่าขอเธอแต่งงาน มีเสียงกรีดร้องของคนไข้ดังขึ้นปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์ รีบเดินไปทางต้นเสียงเห็นคนไข้กับญาติหนีตายเสียงร้องเพลงของนักรบมาตามทางเดิน นาวินเดินมาจากอีกทางเห็นลูกยืนอยู่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเองก็ไม่รู้

เหมือนกัน จังหวะนั้นผจญเดินมาพอดี นาวินก็เลยถามเขาว่าพวกนั้นหนีอะไรมา

“ผู้กองนักรบร้องเพลงครับ”

สองพ่อลูกมองหน้ากันด้วยความตกใจ ชลดาเร่งพ่อให้รีบไปห้ามนักรบเดี๋ยวนี้ นาวินไม่รอให้

พูดซ้ำวิ่งปรู๊ดไปบริเวณจัดงาน ผจญมองตามชลดาที่วิ่งตามนาวินด้วยความสนใจเพราะยิ่งดูก็ยิ่งสวย แผนชั่วผุดขึ้นมาในหัวทันที ก่อนจะวิ่งตามทั้งคู่ไปอีกทอดหนึ่ง ไม่นานนักสองพ่อลูกมาถึงบริเวณงานเห็นภคินีทรุดอยู่บนเก้าอี้รีบเข้าไปดูแล เธอบ่นว่าหมดกันผลงานที่เธอภูมิใจต้องมาวอดวายเพราะนักรบคนเดียว

“ชลดา...หัวใจแม่บอบช้ำเกินจะอยู่ต่อ” พูดจบภคินีทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง แต่แล้วก็เด้งตัวกลับ “ยัง แม่ยังไม่ตาย แต่ใกล้มากแล้ว นาวิน ถ้าในหัวใจคุณยังมีความรักฉันหลงเหลืออยู่บ้าง ยิงเขาเดี๋ยวนี้” พูดจบภคินีหมดสติ ชลดา

รีบเช็กอาการพบว่าท่านแค่เป็นลม นาวินถอนใจโล่งอก ผจญตามเข้ามาถามชลดาว่ามีอะไรให้ช่วยไหม จังหวะนั้นนักรบปรี่เข้าหาผจญอย่างเอาเรื่อง มันยกมือห้ามไว้

“เดี๋ยว ก่อนที่คุณจะโกรธผม ขอเตือนความจำนิดหนึ่ง เท่าที่จำได้คุณเองเป็นคนร้องเพลงนี่ครับ”

“นอกจากตลบตะแลง คุณทำอย่างอื่นเป็นบ้างไหม” นักรบเกรี้ยวกราด ผจญมองหน้าเขา

“มันขึ้นอยู่ที่ว่าคุณอยากรู้แค่ไหน”

สองหนุ่มมองหน้ากันก่อนพากันเดินออกไป เมื่อมาถึงมุมลับตาคนทั้งคู่เปิดศึกกำปั้นกัน ผจญเก่งด้านเทควันโด ขณะที่นักรบใช้แม่ไม้มวยไทย สองคนผลัดกันรุกผลัดกันรับไม่มีใครยอมใคร

ooooooo

นาวินมัวแต่เป็นห่วงภคินี เพิ่งเห็นว่านักรบหายตัวไป ถามชลดาว่าเห็นเขาไหม เธอเห็นเขาออกไปกับผู้ชายอีกคนที่พ่อรู้จัก นาวินรู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องรีบวิ่งออกไป ชลดาฝากแม่ไว้กับพยาบาลแล้วตามพ่อไป

สองพ่อลูกช่วยกันหาจนเจอนักรบกับผจญ

มาเปิดศึกกำปั้นกันที่มุมปลอดคน นาวินสั่งให้ทั้งคู่หยุดต่อสู้กันได้แล้ว สองหนุ่มแยกออกห่างจากกันเห็นเลือดเปรอะหน้า ผจญหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลือด นักรบไม่มีผ้าเช็ดหน้าใช้หลังมือปาดเลือดทิ้ง ชลดาสงสารหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองยื่นให้

“เดี๋ยวผ้าเช็ดหน้าชลเปื้อนครับ”

จังหวะนั้นมือถือของผจญมีข้อความเข้า เขากดดูเป็นภาพเรือประมงจอดเรียงรายที่เกาะร้าง

แห่งหนึ่ง เมื่อขยายภาพจะเห็นแถวคนเดินลงจากเรือ มีผู้คุมถือปืนอยู่ด้านหลัง เขาแจ้งกับนาวินว่าหลักฐานที่ท่านต้องการได้มาแล้ว นาวินเห็นภาพก็สั่งให้สองหนุ่ม

จับมือกันตรงนี้ต่อหน้าท่าน ทั้งคู่ทำตามสั่ง

“ผู้กอง บอกทีมของคุณให้เตรียมพร้อม ส่วนคุณผจญตามผมมา” นาวินเดินนำผจญออกไป

“ชลว่าสงครามคงจะตามผู้กองไปทุกที่” พูดจบชลดาเดินแยกไปอีกทาง นักรบรีบตามจนทันทวงถาม เรื่องที่เขาขอแต่งงาน เธอกลัวเขาตายเพราะความบ้าระห่ำจากการปฏิบัติหน้าที่ จึงตั้งข้อแม้ให้เขาลาออกจากหน่วยพิเศษของพ่อเธอแล้วเราจะแต่งงานกันเดี๋ยวนี้เลยก็ได้

“โอ๊ยชล...ชลตลกอ่ะ ผมมีนาย มีน้องในหน่วยที่เขาต้องการผม ผมทิ้งให้เขาต้องออกรบโดยไม่มีผมไม่ได้ พวกเขาเหงาตายเลยอ่ะ พวกเขาต้องการผมนะชล”

“แล้วชลล่ะ ถ้าตอบชลเดี๋ยวนี้ไม่ได้ ผู้กอง

เอาแหวนของผู้กองคืนไปเถอะ” ชลดาหยิบแหวนแต่งงานคืนให้ นักรบมองเธองงนี่หมายความว่าอย่างไร เธอตอบเสียงหนักแน่นหมายความว่าเธอจะไม่แต่งงานกับเขา นักรบตัดพ้อนี่เธอไม่รักเขาแล้วหรือ เธอรักเขา รักมากจนทนไม่ได้ถ้าเห็นเขาตาย ถ้าเขา

รักเธอก็ให้ไปยื่นใบลาออกจะได้อยู่กับเธอตลอดไป กอดแขนเขาวิงวอนให้ทำเพื่อเรา เขายังไม่ทันจะพูดอะไร มีเสียงมือถือดังขึ้นเสียก่อน

“หมวด...ว่ามา”

“อัลฟ่าทีมพร้อมแล้วครับผู้กอง”

นักรบมองมือถือแล้วมองชลดา “ขอโทษนะหมวด...ที่ผมช้า ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

ชลดาผิดหวังปล่อยมือจากเขาร้องไห้โฮ นักรบตัดใจหันหลังเดินจากไป เธออยากเรียกเขาให้กลับมาหาแต่เปลี่ยนใจเดินแยกไปยังทิศทางตรงข้าม

เดินได้แค่ห้าก้าวก็ทนไม่ได้หันกลับไปดูว่าเขาจะหันมองเธอหรือเปล่าแต่เขายังคงเดินจากไปช้าๆ เธอหันกลับเดินต่อไป เป็นจังหวะเดียวกับนักรบหันมอง จึงเห็นเพียงด้านหลังของเธอ โดยไม่รู้เลยว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่เจอกัน

ooooooo

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารบ้านครูสมัยเต็มไปด้วยความหม่นหมอง ชบากับส้มจี๊ดนั่งเหม่อใจลอยสีหน้าเศร้าสร้อยข้าวปลาไม่แตะ ครูสมัยทนไม่ไหวโวยวายว่าเป็นอะไรกันถึงได้ทำหน้าเหมือนมีใครตาย

ชบาสะดุ้งรีบยัดข้าวเหนียวที่ปั้นแล้วปั้นอีกจนเปลี่ยนสีใส่ปาก แต่งเรื่องว่าที่ใจลอยเพราะมัวแต่นึกถึงเนื้อเพลงใหม่ที่เขาแต่งให้เธอร้องซึ่งเพราะมากเธอก็เลยลืมกินข้าว ครูสมัยอารมณ์ดีขึ้นทันที

Powered by Froala Editor