ยอดรักนักรบ

“ก็พี่ยอดรักให้กระถินรออยู่นี่แล้วจะให้กระถินไปไหนได้อย่างไร” กระถินว่าแล้วโผกอดเขาดีใจสุดๆ ยอดรักนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวาน ตอนที่เขาบอกให้เธอยืนรออยู่ตรงนี้กางแขนกางขากว้างๆไว้พ่อของเธอจะได้เห็นชัดๆ จะได้ไม่ขับรถทับเพราะคิดว่าเธอเป็นกิ้งก่า แล้วฝากเธอบอกพ่อให้ด้วยว่าเขารีบไปหาฤกษ์หายามเอาไว้ให้เขาแต่งงานกับเธอ

“แต่งงาน!! นี่พี่ยอดรักไม่ได้หลอก...” กระถินพูดไม่ทันจบ ยอดรักจูบเธอหนึ่งฟอดมัดจำไว้ก่อนเธอยืนตัวแข็งเหมือนต้องมนตร์สะกด เขาค่อยๆเดินไปที่รถซึ่งซิ่งเป็นพลขับ ไม่วายหันมากำชับ

“บอกพ่อแล้วรอพี่อยู่นี่นะ ถ้าพี่ได้ฤกษ์ได้ยามมาแล้วจะรีบกลับมา รออยู่นี่ห้ามกระดุกกระดิกไปไหนทั้งสิ้นนะ”...

คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมายอดรักอยากจะบ้าตาย

ที่กระถินดันทำตามคำสั่งไม่มีบิดพลิ้ว เธอทวงสัญญาในเมื่อเธอทำตามที่เขาสั่งเขาก็ต้องทำตามที่รับปากว่าจะแต่งงานกับเธอ พ่อของเธอทวงถามเรื่องฤกษ์ยามที่เขาไปดู

“โธ่คุณพ่อ รอวันอื่นได้ไหม แต่ตอนนี้ช่วยเปิดทางให้ผมก่อนเถอะครับ”

“อีกระถินมันอาจจะโง่แต่กูไม่ ขืนปล่อยมึงไปชาตินี้อีกระถินคงไม่มีวันได้เจอมึงอีก มามะ ขอกูยิงมึงสักนัดเถอะ” พ่อกระถินยังไม่ทันยกปืนเล็ง เหิมกับพวกขับรถตามมาทันขอตัวยอดรักคืน ทีแรกพ่อไม่ให้คิดว่าเหิมมาช่วย แต่พอรู้ว่าไม่ได้มาช่วยแต่จะเอาตัวเขาไปสั่งสอนให้หายแค้นก็เลยฝากเหิมจัดการเผื่อตนด้วย แล้วอย่าให้ตนเห็นหน้าเขาอีก เหิมรับรองว่าที่ที่เขาจะไปเลวร้ายยิ่งกว่าขุมนรกใดๆ

เหิมรอจนพ่อพากระถินไปแล้ว ก็ช่วยกันกับสมุนรุมยำยอดรักสะบักสะบอม ก่อนจะหมดสติเขาได้ยินเสียงหลวงพ่อดังขึ้นในหัว

“จำไว้นะยอดรัก คนเราต้องมีสัจจะ ไม่โกหกหลอกลวง พูดคำไหนคำนั้น เพราะคนที่ไม่รักษาสัจจะ คนที่โกหกหลอกลวง ผลกรรมนั้นหนักหนานัก”

ooooooo

ผ่านไปสามวันยอดรักถึงได้ฟื้นคืนสติ ต้องตกใจเมื่อเห็นตัวเองอยู่บนเรือประมงมองไปสุดสายตามีแต่ฟ้ากับน้ำทะเล ผู้คุมหน้าเหี้ยมเห็นเขาฟื้นตะโกนบอกคนอื่นว่านักร้องเสียงทองตื่นแล้ว

“พี่ครับ ที่นี่ที่ไหน แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ”

“แกจำอะไรไม่ได้เลยหรือวะ” ผู้คุมหัวเราะชอบใจ หันไปทางป๊อก “ไอ้ป๊อกสงสัยแกตีมันแรงเกินไปว่ะ”

นักร้องเสียงพิฆาตนารีหันไปเห็นป๊อกยืนยิ้มแสยะอยู่ก็ตกใจอีกรอบ ป๊อกบอกเขาว่าพี่เหิมให้ตนมาส่งเขาด้วยตัวเอง ยอดรักกลัวมากลุกขึ้นวิ่งหนีแต่ไปไม่รอดเพราะขาถูกล่ามโซ่ มองไปอีกมุมหนึ่งของเรือเห็นมนุษย์ทาสในสภาพเดียวกับเขาอีกหลายสิบคนกำลังง่วนกับการทำงาน ยอดรักขอร้องป๊อกให้ปล่อยเขากลับบ้าน มันเข้ามากระชากผมเขา เอามีดจี้คอหอย ผู้คุมอีกสองคนเข้ามาช่วยกันจับตัวล็อก

“เฮ้ยพวกเรา ข้าว่าทรงผมมันไม่เข้ากับสถานที่ว่ะ สงสัยต้องจัดทรงให้มันใหม่เว้ย ขอกรรไกรหน่อย”

“ไม่อยากตัด ช่วยฉันด้วย บักผีปอบจะหั่นผมฉันแล้ว” ยอดรักร้องลั่น...

ขณะที่ยอดรักกลายสภาพจากนักร้องอนาคตไกลมาเป็นทาสใช้แรงงานบนเรือประมงผิดกฎหมาย นักรบนั่งจ้องแหวนแต่งงานอยู่ในห้องทำงาน สมุทรเปิดประตูเข้ามาแจ้งว่าครูอยากพบ เขาเก็บกล่องใส่แหวนแต่งงานไว้ในกระเป๋ากางเกงแล้วลุกออกไป ไม่นานนัก นักรบมาอยู่ตรงหน้านาวินซึ่งยื่นรูปถ่ายชลดาที่อยู่ในกรอบรูปให้ดู บอกว่าเธอคือดวงใจของเขา นักรบมองตาก็เดาความคิดของอีกฝ่ายออก

“ถ้าท่านเคืองเรื่องเมื่อคืนผม...”

“ในฐานะผู้บังคับบัญชา ผู้กองนักรบ คุณคือยอดทหารกล้าของผม...ผมภูมิใจในตัวคุณ แต่ในฐานะพ่อของลูกสาวที่แสนดีอย่างยัยชล ผมอยากเตะคุณสุดใจขาดดิ้น”

“เชิญครับ” นักรบหันหลังให้นาวินเตะตามสบาย ท่านง้างเท้าทำท่าจะเตะแต่แล้วเปลี่ยนใจ

“ให้ตายเถอะ ผมอุตส่าห์เชียร์คุณ คนที่ถ้าผมมีลูกชายผมอยากให้มันออกมาเป็นตัวแล้วโตมาเป็นคุณ ผมอยากให้ยัยชลลองคบคุณเพราะคิดว่าไอ้คนบ้าระห่ำทำแต่งานอย่างคุณคงจะไม่มีปัญญาเจอผู้หญิงดีๆ ส่วนลูกสาวผมก็จะได้รับการปกป้องจากยอดฝีมืออย่างคุณ”

“ผมพูดไม่เก่งครับ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะพูดอะไรดี”

“ก็หุบปากสิโว้ย นี่ไอ้นายทหารห่ามระห่ำอย่างคุณแอบสนิทกับลูกสาวผมถึงขนาด เออ...ขนาดเมื่อคืนตอนไหนวะ มองหน้าผมแล้วตอบผมแบบลูกผู้ชายสิ”

นักรบยอมรับว่าสนิทกับชลดามาพักใหญ่แล้ว นาวินอยากรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ นักรบหยิบแหวนแต่งงานที่ใส่กล่องไว้อย่างดีขึ้นมาให้ดู ท่านขอคำมั่นสัญญาจากเขา หากจะขอลูกของท่านแต่งงานต้องให้แน่ใจก่อนว่าเธอรู้ว่างานของเขาคืออะไร ต้องเสี่ยงแค่ไหน นักรบฉีกยิ้มนี่หมายความว่าท่านอนุมัติให้เขาแต่งงานกับชลดาใช่ไหม นาวินยกหน้าที่นี้ให้เจ้าตัวเป็นคนตัดสินใจเอง

“แล้วถ้าผมทำใจยอมรับการตัดสินใจของลูกสาวคนเดียวที่ผมรักเขามากยิ่งกว่าชีวิตของผมได้ คุณผู้กองนักรบก็ต้องเป็นลูกผู้ชายพอที่จะยอมรับมันด้วย”

“ครับผม” นักรบดีใจสุดๆขอนุญาตกอดนาวินเพื่อแสดงความเคารพและซาบซึ้งจากหัวใจได้ไหม ท่านตวาดแว้ดอยากตายมากใช่ไหมถึงขอแบบนี้ แล้วไล่ตะเพิดไปให้พ้นๆหน้า นักรบพุ่งออกจากห้องทันที...