ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

วิมานมนตรา

SHARE

ระหว่างที่เดือนดาราล้างแค้นป้ากับลุง แสงเจอพลอยโดยบังเอิญตอนไปซื้อขนมกินยามบ่าย

ความสงสารที่พลอยเพิ่งเสียพ่อทำให้แสงรู้สึกเอื้ออาทรอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก พลอยเองก็เก้ๆกังๆหวั่นไหวไปกับแววตาของเขาไม่น้อย แต่ก็ไม่กล้าเสวนาด้วยเพราะได้ยินว่าเขาแต่งงานแล้ว

แสงเห็นพลอยท่าทางอึดอัดเลยแกล้งถามถึงห่อขนมที่วางไว้ต่างหาก

“นั่นของใครหรือ”

“ใบตองที่ห่อมันไม่สวยเจ้าค่ะก็เลยเก็บไว้”

“ใบตองที่ห่อไม่สวย แต่ข้างในมันอร่อยก็

ไม่แตกต่าง ฉันขอซื้อนะ”

“เอ่อ...อิฉันให้เจ้าค่ะ เอาไปเถอะ ไม่รับอัฐเจ้าค่ะ”

พลอยหยิบห่อขนมยื่นให้มือไม้สั่น แสงต้องช่วยประคองมือแล้วกระซิบข้างหู

“เสียใจด้วยนะเรื่องพ่อของเธอ”

“ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ”

 แสงยิ้มบางๆให้แล้วขอตัวกลับไปทำงาน ทิ้งพลอยให้มองตามด้วยหัวใจที่สั่นไหว...แม้จะรู้ว่าเขาแต่งงานแล้วแต่ก็ห้ามหัวใจไม่ให้รู้สึกกับเขาไม่ได้

 เดือนดารายังไม่รู้เรื่องแสงแอบส่งสายตาให้สาวอื่น มัวสุขใจที่ล้างแค้นป้ากับลุงได้ จนต้องแวะไปเยี่ยมเด่นน้องชายคนเดียวที่สถานกักกัน

เพื่อดัดสันดาน

ความสวยผิดหูผิดตาของพี่สาวทำให้เด่นตะลึงมาก ร้องอุทานจนเดือนดาราอดเขินไม่ได้

“ไอ้เด่น แกจะเฮ้ยทำไม แกไม่ดีใจที่เห็นพี่มาหาเหรอ”

“ฉันกำลังงงเป็นไก่ตาแตก พี่สวยขึ้นมากจริงๆนะตอนนี้ พี่ไปเป็นเมียน้อยใครรึ”

“ไอ้บ้า! พี่ออกเรือนแล้วกับผู้ดีมีเงิน รวยมาก หล่อยังกับเทพบุตร นิสัยดีมาก รักพี่มาก รักพี่คนเดียว”

“เฮ้ย! นั่นมันเทวดามาเกิดไม่ใช่คนแล้วพี่”

“ใช่...เขาต้องใช่เทวดามาเกิดแน่นอน”

เดือนดาราเล่าทุกอย่างให้น้องชายฟังโดย

ไม่ปิดบัง ตั้งแต่ชีวิตรันทดถูกป้ากับลุงจับไปขายเป็นนางโลม กระทั่งโชคดีมีวาสนาได้เป็นเมียแสงเด่นเจ็บแค้นแทนพี่สาว กระนั้นก็ดีใจที่อีกฝ่ายได้ดิบได้ดี

“ฉันดีใจกับพี่ด้วยนะ พี่มีวาสนาเหมือนอย่างที่หลวงปู่รูปนั้นบอกจริงด้วย”

“พี่เจอหลวงปู่แล้วที่วัดแถวบ้านที่พี่อยู่...

ว่าแต่แกจะได้ออกไปเมื่อไหร่”

“อีกสองเดือน ฉันจะไปอยู่ที่ไหนทำมาหากินอะไรดี พี่จะช่วยฉันไหม”

“ช่วยสิ พี่มีแกคนเดียวในโลก นอกจากคุณแสง...คนอื่นมันต่อต้านพี่ รังเกียจพี่ หาว่าพี่เป็นนางโลมทั้งที่พี่ไม่ทันได้เป็น มันก็ไม่เชื่อ พี่เกลียดพวกมันทุกคน”

“ฉันก็รักพี่ที่สุด ฉันมีพี่คนเดียวในโลก ดีใจที่พี่มีวาสนา รักษามันให้ดีนะพี่”

“แน่นอน พี่จะรักษามันไว้เท่าชีวิต วันที่แกได้ออกไปพี่จะมารับ แล้วจะหาที่อยู่ให้แกในอำเภอใกล้กับบ้านของพี่ แต่แกต้องทำงาน แกจะมาเที่ยวสนุกสนานเป็นคนเสียสติสำมะเลเทเมาไม่ได้ ถ้าแกไม่รับปากพี่ก็ไม่ช่วยแก”

เด่นรับปาก เดือนดาราพอใจมากและขอตัวไปทำธุระต่อ...

ooooooo

ธุระต่อมาของเดือนดาราก็คือแวะรับพริ้งลูกสาวคนเดียวของกิมลั้งแม่เล้าใหญ่ประจำสำนักโคมเขียว...

พริ้งยังทำตัวไม่ถูก หอบเสื้อผ้าและข้าวของเก่าๆ จากบ้านเช่ามารอ เดือนดารานิ่วหน้า สั่งทิ้งของทั้งหมดและตนจะซื้อของใหม่ให้ใช้ พริ้งตื่นเต้นตาโต

“จริงหรือเจ้าคะ”

“ฉันไม่เคยหลอกใคร และไม่ชอบให้ใครมาหลอกฉัน”

“คุณกรุณาเลี้ยงดูพริ้งแทนแม่ อีพริ้งคนนี้สาบานจะไม่มีวันหลอกคุณ ตอนนี้พริ้งไม่มีญาติแม้แต่คนเดียว พริ้งขาดที่พึ่งจริงๆ บุญคุณครั้งนี้อีพริ้งจะรับใช้คุณผู้หญิงทุกสิ่งทุกอย่างโดยไม่มีทางเนรคุณคุณผู้หญิงแน่นอนเจ้าค่ะ”

พริ้งทำตามที่บอกจริงๆ ประกาศตัวเป็นคนสนิทและต้นห้องของเดือนดาราจนบรรดาบ่าวไพร่ โดยเฉพาะนางเอิบกับดาวเรืองเหม็นขี้หน้ามาก กลั่นแกล้งและกีดกันทุกทางแต่พริ้งก็ไม่หวั่นเพราะมีบารมีเดือนดาราคุ้มกะลาหัว

เดือนดารานั่งฟังพริ้งฟ้องเรื่องถูกนางเอิบกับดาวเรืองหาเรื่องด้วยท่าทางนิ่งสงบแต่แววตาแข็งกร้าว

“พวกมันเลวกว่าที่ฉันคาดไว้มากจริงๆ”

“ท่าทางนังดาวเรืองนั่นก็อยากจะเข้าหาคุณท่านเพื่อที่จะเป็นคุณนายเมียน้อย โดยมีนังแก่เอิบสนับสนุนเจ้าค่ะ”

“ให้มันฝันไปเถอะ”

“มันไม่ให้พริ้งกินข้าวกับพวกมันด้วยเจ้าค่ะ”

“แกก็ไม่ต้องไปกินกับพวกมัน แกกินของที่เหลือจากฉันกับคุณท่านนั่นไง สำรับแกยกไปกินซะ”

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ”

“อ้อ แกกินเสร็จแล้วยกสำรับไปให้พวกมันล้างนะ”

“อย่างนั้นเลยเหรอเจ้าคะ”

“อย่างนั้นแหละ ถ้าใครมาถามไถ่ต่อว่า แกก็ด่ากลับไปว่านี่คือคำสั่งของฉัน มันไม่มีใครกล้าขัดหรอก”

แม้นางเอิบกับดาวเรืองจะไม่กล้าขัดคำสั่งเดือนดาราตรงๆแต่ก็ฉวยโอกาสตอนแสงอยู่ลำพังที่เรือนใหญ่ถึงเนื้อถึงตัวเขาเสมอ พริ้งเห็นแล้วเป็นเดือดเป็นร้อนต้องแจ้นไปฟ้องเดือนดารา

“คุณผู้หญิงทนดูมันได้ยังไงกันเจ้าคะ”

“ฉันไม่สนใจดอก”

“พริ้งอยากเหาะข้ามเรือนไปตบมันแล้วกระชากมันออกมาจากคุณท่าน แล้วถีบมันให้ตกบันไดไปเลยเจ้าค่ะ”

เดือนดาราตาวาววับขึ้นมา “พูดอีกทีสิพริ้ง”

“พูดอีกทีเหรอเจ้าคะ พริ้งบอกว่าพริ้งอยากถีบมันตกบันไดเรือนเจ้าค่ะ”

“แกว่าถ้ามันตกบันไดเรือนมันจะเป็นยังไง”

“สูงนะเจ้าคะ อาจพิการหรือไม่ก็คอหักตายเจ้าค่ะ”

 คำพูดของพริ้งทำให้เดือนดาราคิดแผน

บางอย่างได้ แกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้กับท่าทางเหิมเกริมของดาวเรืองจนแสงแทบนั่งไม่ติดเพราะกลัวเมียรักหึงและไม่พอใจ


นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 13:50 น.