สารวัตรใหญ่
ตอนที่ 7
ใหญ่ลุกขึ้นทำความเคารพผู้ว่าฯแล้วกลับออกไป เสี่ยน้อยหน้าชา เช่นเดียวกับพิเชษฐ์ที่รู้สึกโกรธไม่ต่างจากคนอื่นๆ
ooooooo
ขณะที่ใหญ่กำลังจะออกจากร้านอาหาร อรไทเดินตามมาดักเจอเขาตรงลานจอดรถเพราะรู้สึกถูกชะตาและชื่นชมในความเป็นสุภาพบุรุษของเขา
“ฉันแค่อยากจะมาขอบคุณที่สารวัตรไม่หัวเราะกับเรื่องของฉันเหมือนคนอื่นๆในห้อง”
“ผมไม่ค่อยชอบที่เห็นผู้หญิงถูกลามปามแบบนั้น”
“ก็สารวัตรไม่ใช่ผู้ชายประเภทเดียวกับพวก
ในห้องนี่คะ ฉันมองออกว่าการที่สารวัตรมาทานข้าวกับคนพวกนี้ก็เพราะมารยาท แต่ก็อดห่วงไม่ได้ที่สารวัตรขอตัวกลับก่อนแบบนี้”
“อย่าเป็นห่วงไปเลยครับ ชีวิตผมเสี่ยงอันตรายมาตลอดจนชินไปแล้ว”
“ค่ะ ตั้งแต่สารวัตรกล้ามีเรื่องกับกำนันเมื่อ
วันก่อน ฉันก็ตั้งตารอดูความเปลี่ยนแปลงของอำเภอนี้ ฉันเชื่อว่าที่นี่ต้องดีขึ้นแน่ถ้ามีคนอย่างสารวัตร”
“ขอบคุณมากคุณอรไท” ใหญ่ยิ้มให้แล้วเดินจากไป
อรไทพึงพอใจและเริ่มหลงเสน่ห์ผู้ชายกล้าหาญคนนี้...โดยไม่รู้ว่าในมุมหนึ่งลูกน้องกำนันฉลองโชคยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ
ภายในห้องอาหารวีไอพี ทุกคนนั่งหน้าเครียดเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่พอใจที่ใหญ่ไม่ยอมรับไมตรี ปากกล้าไม่เกรงใจใครแม้แต่ผู้ว่าฯ สงสัยว่าเป็นพวกตงฉินหรือแค่การแสดงที่เอาไว้เรียกค่าตัว แต่ถึงอย่างไรเสี่ยน้อยก็ยังเชื่อในอำนาจเงิน พูดทิ้งท้ายกับพรรคพวกว่า
“อย่าเพิ่งไปตัดสิน จนกว่าเราจะเอาเงินไปกองให้มันดูตรงหน้า ผมเชื่อว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง แต่ขอให้มันมากแบบที่มันคาดไม่ถึงก็แล้วกัน”
ooooooo
เย็นนั้นคำแพงสอนแอ๋วเมียจ่าบุญเชิดทำบัญชีครัวเรือนบันทึกรายรับรายจ่ายประจำเดือน ทำให้ทั้งคู่ต้องใช้เวลาคุยกันนานจนจ่าไม่พอใจต้องมาตาม
สภาพของจ่าบุญเชิดเมาแอ๋พูดจาไม่ดีกับแอ๋ว
คำแพงเกรงสองคนจะทะเลาะกันจึงลงจากบ้านเดินตามมาห่างๆอย่างห่วงๆ กลัวแอ๋วจะโดนทำร้าย
แล้วก็เป็นจริง บุญเชิดหึงหวงแอ๋วถึงขั้นลงมือ
ลงไม้ หาว่ามาติดพันสารวัตรคนใหม่จนบ้านช่องไม่กลับ คงอยากจะหาผัวใหม่ แอ๋วทั้งโกรธทั้งเบื่อเลยตอบโต้ออกไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
“เออสิวะ ก็ผัวคนเก่าน่ะมันวันๆกินแต่เหล้าจนหมดสภาพแล้วไง เจ้าข้าเอ๊ย...ไอ้จ่าบุญเชิดมันไม่มี...”
แอ๋วพูดไม่ทันจบ บุญเชิดตบฉาด แล้วสองผัวเมียก็ยื้อยุดกันไปมา แต่สุดท้ายแอ๋วก็โดนผลักล้มลง
คำแพงตัดสินใจจะเข้าไปห้ามแต่พิทยาธรมาดึงแขนไว้
“อย่าเข้าไปครับคุณคำแพง”
“แต่ว่าจ่า...”
