สารวัตรใหญ่

“มึงมาปกป้องชู้รักของมึงใช่มั้ย ไอ้สารวัตร”

“จ่า...นี่รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา”

“ทำไมกูจะไม่รู้ มึงคิดว่ากูเมาจนไม่รู้เรื่องอะไรเลยใช่มั้ย มึงเล่นชู้กับเมียกู กูตามหาเมียกูทีไรมันต้องไปโผล่บ้านมึงทุกที ไอ้เลว...”

“จ่ากำลังเข้าใจผิดนะคะ”

“คุณนายนั่นแหละที่โง่ โดนสวมเขาแล้วยังไม่รู้ตัว รู้ไว้ซะด้วยว่าผัวคุณนายน่ะมันมาเป็นชู้กับเมียผม”

ใหญ่ตบปากเปรี้ยง! บุญเชิดล้มกลิ้งเพราะเมาอยู่เป็นทุน

“จ่าเมามากจนครองสติไม่อยู่ นอนซะแล้วพรุ่งนี้ค่อยมาคุยกัน” แล้วใหญ่หันไปทางปราการกับประณตที่เดินเข้ามายืนดูเหตุการณ์อยู่อีกมุม “หมู่กับจ่า...ผมขอแรงช่วยดูแลจ่าบุญเชิดหน่อย ขังเอาไว้ในห้องอย่าให้หลุดออกมาอาละวาดใครอีก”

“ได้ครับ” ประณตรับคำ

“คืนนี้พี่แอ๋วคงจะต้องไปนอนที่บ้านเราก่อน

นะคะคุณใหญ่ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาปรับความเข้าใจกัน”

ใหญ่เห็นด้วยเดินนำคำแพงกับเปี๊ยกที่ช่วยกันประคองแอ๋วออกไป บุญเชิดมองตามใหญ่กับแอ๋วแล้วยิ่งเข้าใจผิด ส่วนไทยมุงด้านนอกพากันชะเง้อคอยาว พิทยาธรตรงมาถามสารวัตรว่าจ่าบุญเชิดเป็นยังไงบ้าง

“คงจะเมามาก ก็เลยคุมตัวเองไม่ได้”

“ดูพี่แอ๋วสิ ช้ำไปหมดแล้ว”

“วันนี้คงเป็นวันไม่ดีของแอ๋วค่ะ โดนตีทั้งวัน” พูดแล้วแอ๋วร้องไห้กระซิก คำแพงต้องช่วยปลอบโยนทั้งที่ตัวเองรู้สึกแย่ไม่ต่างกัน

ประณตกับปราการช่วยกันพยุงบุญเชิดกลับมาที่บ้านตามคำสั่งของใหญ่ แต่บุญเชิดยังโวยวายคับแค้นใจ

“มันต่อยกู!”

“ทำใจเหอะจ่าเชิด เรามันชั้นผู้น้อย แล้วอย่าคิดเอาปืนไปยิงสารวัตรแกนะ เดี๋ยวเรื่องจะไปกันใหญ่”

ปราการพูดดีแต่ความจริงจงใจชี้โพรงให้กระรอกเพื่อหวังผล ปรากฏว่าเป็นเรื่องทันทีเพราะบุญเชิดที่

ทั้งเมาและโมโหคว้าปืนวิ่งพรวดออกไปหมายจะยิงใหญ่ โชคดีที่ใหญ่แย่งปืนมาได้แล้วชกเปรี้ยงเดียวบุญเชิดถึงสลบ

แอ๋วรู้สึกแย่กับการกระทำของบุญเชิด ก้มกราบขอโทษใหญ่แต่เจ้าตัวรีบห้ามไม่ให้ทำแบบนี้

“แอ๋วเป็นต้นเหตุที่ทำให้สารวัตรจะถูกยิง แอ๋วขอโทษแทนจ่าแกด้วย”

“ใจเย็นๆค่ะพี่แอ๋ว อย่าเพิ่งโทษตัวเอง” คำแพงปลอบ

“ผมว่าคืนนี้เราแยกย้ายกันไปนอนได้แล้วครับ ไม่มีอะไรแล้ว ส่วนจ่าบุญเชิดผมคงต้องเอาขังไว้ที่โรงพักก่อน รอให้ฟื้นขึ้นมาค่อยมาสอบสวนกัน”