สารวัตรใหญ่
ตอนที่ 10
พจนารถยกมือเป็นคนแรก “สารวัตรครับ ผมจะขอพูดเรื่องเอกสารที่โดนไฟไหม้ครับ คือว่าพอดีผมทำงานเกี่ยวกับเอกสารพวกนี้มาตลอด ก็เลยรู้สึกเสียดาย คือในส่วนของผมนะครับ นอกจากจะมีต้นฉบับเป็นแฟ้มเอกสารแล้ว ผมยังพิมพ์สำเนาเก็บไว้ในระบบคลาวด์ ถึงแม้ไฟจะไหม้ต้นฉบับ แต่ผมก็มีสำรองเก็บไว้แล้วในอินเตอร์เน็ต ซึ่งเป็นของฟรีไม่เสียเงิน ผมเลยอยากแนะนำฝ่ายอื่นๆให้ทำด้วยครับ”
“สุดยอดเลยจ่า แล้วผู้กองกอบเกียรติล่ะครับ เอกสารที่โดนไฟไหม้ของผู้กองมีสำเนาเก็บไว้บ้างหรือเปล่า”
กอบเกียรติหน้าเสียตอบเสียงแผ่ว “ไม่มีครับ”
“โห...ผู้กอง ผมนึกว่าเรื่องนี้ผู้กองจะรู้มากกว่าจ่าพจนารถนะเนี่ย” จ่าเฉยแทรกขึ้นมา ปราการไม่พอใจออกตัวแทนกอบเกียรติว่า
“จ่าก็พูดเกินไป ผู้กองแกงานเยอะจะตาย จะมีเวลาที่ไหนมาเล่นอินเตอร์เน็ตเหมือนจ่าพจนารถ”
“เอ้าหมู่...แบบนี้เขาไม่ได้เรียกว่าเล่นเน็ต แต่เขาเรียกใช้อินเตอร์เน็ตให้เป็นประโยชน์เลยนะ”
“ข้อเสนอของจ่าพจนารถผมถือว่าเป็นเรื่องที่ดี อยากให้ทุกฝ่ายนำไปปฏิบัติกัน โดยเฉพาะผู้กอง ผมรู้ว่างานของผู้กองมีมาก แต่ผมเชื่อว่ามันก็ไม่ได้มากจนทำอะไรไม่ได้นะครับ” ใหญ่พูดกับกอบเกียรติ ทำให้ประณตนึกได้ยกมือขออนุญาต
“ขอนอกเรื่องแป๊บ กลัวลืมครับ...ผู้กองครับ ผู้ใหญ่สำราญแกฝากมาบอกว่าหลักฐานทางนิติเวชคดีผัวป้าสำอางยังอยู่ที่แก ถ้าผู้กองจะไปเอาก็ไปได้เลย”
กอบเกียรติหน้าเจื่อนที่ประณตพูดเรื่องคดีนี้ต่อหน้าสารวัตรใหญ่ ส่งผลให้โดนใหญ่สำทับอีกครั้ง
“เร่งมือหน่อยนะ อย่าลืมที่เรานัดกันไว้”
“ครับสารวัตร”
ดาบศรียกมือขึ้นก่อนพูด “เรื่องต่อไป ผมขอแสดงความคิดเห็นเรื่องฝ่ายจราจรครับ”
“ว่ามาได้เต็มที่เลยดาบศรี”
พอดีในอินเตอร์เน็ตมีคนถ่ายรูปจ่าหมึกขี่มอเตอร์ไซค์ไม่ใส่หมวกกันน็อก มอเตอร์ไซค์ก็ไม่มีเลขทะเบียนด้วย แต่ยังไม่มีการลงโทษเลยครับ”
“อ้าว...นี่ดาบเป็นตำรวจหรือเปล่าเนี่ย ทำไมมาฟันพวกเดียวกันเองแบบนี้ล่ะ” จ่าหมึกโวย
““ก็เพราะผมเป็นตำรวจ ไม่ใช่โจรไง ผมเลยต้องลงโทษคนทำผิด ยิ่งเป็นตำรวจแล้วทำผิดซะเองแบบนี้ จะมีหน้าไปจับคนอื่นเขาได้ยังไง”
โดนดาบศรียอกย้อนมาแบบนั้นทำให้จ่าหมึกยิ่งไม่พอใจกำหมัดแน่น ใหญ่จับสังเกตทุกคนก่อนตัดสิน
“เรื่องจ่าหมึก ผมอยากให้ฝ่ายจราจรไปลงโทษปรับตามกฎหมายในแต่ละข้อหา อย่าละเว้น เพื่อเป็นตัวอย่างให้ตำรวจคนอื่นๆได้ตระหนักในเรื่องนี้ให้มาก จ่าหมึกเป็นตำรวจจราจรจะปล่อยให้ทำผิดกฎจราจรเองไม่ได้ ผมไม่ยอม ประชาชนก็คงไม่ยอมเหมือนกัน”
