สารวัตรใหญ่

“ใครจะกินก็กิน ผมไม่กิน” อเนกพูดเกือบตะโกนแล้วเดินเข้าไปในโรงพัก ทรัพย์อนันต์กับลูกน้องชักแถวตาม ใหญ่สะกดอารมณ์เต็มที่ภายใต้สีหน้าที่เรียบนิ่ง  ขณะที่พิทยาธรรู้สึกเห็นใจสารวัตรที่โดนเอ็ดตะโรไม่ไว้หน้า

เมื่อเข้าไปภายในซึ่งมีข้าวของเสียหายไม่น้อย อเนกกวาดตามองก่อนจะหันมาเล่นงานใหญ่อีกต่อหน้าตำรวจและนักข่าว

 “ตั้งแต่คุณย้ายมา...ที่นี่ก็มีแต่เรื่อง เรื่องไฟไหม้ยังไม่ทันจะเคลียร์เลย คนร้ายยังบุกมาปล้นโรงพักอีก”

“จุดประสงค์ของการบุกของคนร้ายเมื่อคืน ก็เพื่อที่จะมาชิงตัวผู้ต้องหาที่เราจับตัวมา ไม่ใช่การปล้นโรงพักครับผู้การ”

“คุณรู้ได้ยังไง มันบอกคุณหรือไง”

“คนร้ายไม่ได้บอกหรอกครับ แต่พวกมันบุกเข้าไปในห้องขังแล้วกราดยิง”

“แล้วตายมั้ย”

“ถ้าหมายถึงผู้ต้องหาที่ชื่อนายเชื่อมล่ะก็...ปลอดภัยดีครับ”

“ไหน...แล้วตอนนี้นายเชื่อมอยู่ไหน”

“ถ้าท่านผู้การต้องการพบผู้ต้องหาเดี๋ยวผมพาไปครับ”

“ผมถามว่าคุณเอาผู้ต้องหาไปซ่อนไว้ที่ไหน ตอบคำถามผมเดี๋ยวนี้” อเนกตวาดลั่น ตำรวจทุกคนเงียบงันกัน ไปทั้งโรงพัก นักข่าวก็นิ่งตัวลีบ ใหญ่ตั้งสติตอบคำถามนั้น

“ผมไม่สามารถเรียนท่านต่อหน้าคนอื่นได้ครับ ถ้าท่านต้องการทราบ เชิญในห้องดีกว่า”

“คนอื่นที่ไหน ในนี้ทุกคนเป็นตำรวจและมีสิทธิ์จะรู้ในสิ่งที่ผมรู้ แล้วผมก็เป็นผู้บังคับบัญชาของคุณ ผมขอสั่งให้คุณบอกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมจะถือว่าคุณขัดคำสั่ง”

“ผมไม่ได้ขัดคำสั่งครับ ผมยินดีจะเรียนให้ท่านทราบว่าผู้ต้องหาอยู่ที่ไหน เพียงแต่ขอเรียนเฉพาะตัวเพื่อความปลอดภัยของผู้ต้องหา และถ้าท่านต้องการพบผู้ต้องหา ผมยินดีนำท่านไปพบแบบส่วนตัว ไม่มีผู้ติดตาม”

“คุณกำลังดูถูกผม ผมจะกล่าวโทษคุณฐานขัดคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายของผู้บังคับบัญชา แล้วคุณคอยดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น” อเนกแผดเสียงพร้อมชี้หน้าใหญ่ก่อนเดินออกไปอย่างหงุดหงิดไม่พอใจ แล้วชนกับกอบเกียรติ ที่สวนเข้ามาจนเอกสารในมือเขาหล่นกระจาย “คุณเดินยังไง!!”

กอบเกียรติโดนอเนกตวาดจนหน้าเจื่อนรีบทำความเคารพ ขณะที่อเนกเมื่อเห็นว่าเป็นกอบเกียรติซึ่งเป็นพวกเดียวกันก็เลยหยุดพาลแล้วเดินออกไป

ทรัพย์อนันต์กับลูกน้องตามเป็นพรวน ตำรวจอื่นๆมองมาแล้วพากันซุบซิบว่างานนี้สารวัตรของเราคงมีหนาวแน่

 “แต่สารวัตรของเราไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ผู้กอง”

 “แต่มันไม่ถูกใจเจ้านาย เกิดเรื่องแบบนี้แล้ว คอยดูเหอะ อนาคตของสารวัตรเราจะเป็นยังไง”

 ใหญ่เดินไปได้ยินพอดี พูดกับบรรดาลูกน้องอย่างองอาจว่า “ไม่ว่าอนาคตผมจะเป็นยังไง ผมก็พร้อมยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ผมทำทุกอย่างเพื่อความถูกต้อง”

 กอบเกียรติแอบจ๋อย แต่พิทยาธรยิ่งศรัทธาในสิ่งที่ใหญ่ทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ประณตเองที่ไม่เคยชอบสารวัตรก็แอบชื่นชมในความกล้าชน แต่ปราการยังคงชิงชัง เช่นเดิม ส่วนมนัสนั้นทั้งชื่นชมและศรัทธาสารวัตรใหญ่