ตอนที่ 10
กำนันฉลองโชคหาโอกาสคุยกับอรไทเรื่องอยากเลี้ยงดูเธอ แต่หญิงสาวปฏิเสธทุกประตูไม่ว่าเขาจะเสนอความช่วยเหลือเธอรวมไปถึงพ่อแม่ที่อยู่กรุงเทพฯด้วย
เสี่ยน้อยแอบฟังรู้สึกแปลกใจว่าทำไมกำนันถึงชอบอรไทนัก พอรู้ว่าเหตุผลว่าเพราะเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เอาแต่เรียกร้องไม่จบสิ้น เธอเป็นคนดี กำนันเคยเสนอทั้งบ้านและรถให้ก็ไม่เอา ยอมรับแค่เงินเดือนเท่านั้น เสี่ยน้อยจึงแนะนำกำนันให้เข้าทางพ่อแม่เผื่อจะได้แนวร่วมช่วยสนับสนุน แต่นวคุณกลับไม่เห็นด้วย บอกว่าจะเสียเวลากับผู้หญิงคนเดียวทำไม ถ้าเป็นตนคงปล้ำไปแล้ว
“มันเป็นกีฬาเอกซ์ตรีมของกำนันเขา แกไม่เข้าใจเรื่องนี้หรอก”
“เสี่ยครับ...แล้วเรื่องไอ้หวินล่ะ”
“ให้เวลาฉันคิดก่อน ยังไม่ต้องทำอะไร”
อีกมุมที่กอบเกียรติเตรียมตัวจะออกจากร้าน เขาเจออรไทกำลังจะกลับเหมือนกัน จึงอาสาไปส่งถ้าเป็นเส้นทางเดียวกัน
“อย่าลำบากเลยค่ะ ฉันไปกับเด็กในร้านได้ค่ะ”
“เรื่องที่ได้ยินในห้อง คุณคงไม่เอาไปพูดต่อใช่ไหม”
“ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”
“ดีแล้วครับ เรื่องสกปรกแบบนี้คุณไม่ควรจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว”
“ถ้าคิดว่าสกปรก แล้วคุณเข้ามายุ่งทำไม”
“คุณอรไท ผมอยากให้คุณเข้าใจว่าบางครั้ง
คนเราก็มีความจำเป็นต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ”
“เหรอคะ คุณกำลังจะบอกฉันว่าคุณไม่ได้อยากทำเรื่องไม่ดีพวกนี้ใช่ไหมคะ”
“ก็ทำนองนั้น”
“จะบอกอะไรให้นะคะ ทุกคนมีทางเลือก แม้ว่าบางครั้งทางเลือกของเราจะน้อยกว่าคนอื่น แต่มันก็ยังมีทางเลือกเสมอ คุณเองก็เหมือนกัน...ขอตัวนะคะ”
อรไทตัดบทแล้วซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของเด็กในร้านออกไปลงที่ตลาด แล้วเดินตรงมาที่ร้านน้ำเต้าหู้ซึ่งใหญ่นั่งอยู่ สองคนทักทายจำกันได้ เมื่ออรไทชื่นชมในความดีและกล้าหาญ ใหญ่ถ่อมตัวว่า
“ความจริงคนที่กล้าต่อสู้กับความไม่ถูกต้องมีอยู่ทั่วไปนะครับ เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาที่พวกเขาจะแสดงตัวออกมา”
“ตั้งแต่สารวัตรย้ายมา พระลานก็เปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ”
บุญค้ำพ่อค้าน้ำเต้าหู้ได้ยินรีบสนับสนุน “จริงเลยครับ เรื่องนี้ผมยืนยันอีกเสียงนึง บ่อนก็หาย ซ่องก็หาย พวกนักเลงอันธพาลก็หนีไปไหนไม่รู้ เสียอย่างเดียว ผมอยากจะเลี้ยงน้ำเต้าหู้สารวัตร แต่แกไม่ยอมให้เลี้ยงซักที”
ท้ายประโยคบุญค้ำปล่อยมุกจนใหญ่กับอรไทอดขำไม่ได้ พอถึงเวลาใหญ่จะกลับ อรไทขอติดรถเขาไปลงหน้าปากซอยหอพักเพราะมอเตอร์ไซค์วินหมดแล้ว ใหญ่ตอบรับด้วยความยินดี แต่เบี้ยวกับโจลูกน้องกำนันฉลองโชคเห็นอรไทขึ้นรถสารวัตรใหญ่ก็ซุบซิบกันอย่างไม่ชอบใจ
ooooooo










