สารวัตรใหญ่
ตอนที่ 10
“กระดาษที่แจกไป ยังไงพวกคุณช่วยกันหาเรื่องเขียนข้อความร้องเรียนไอ้สารวัตรใหญ่ เวโรจน์ กันคนละหนึ่งเรื่อง อะไรก็ได้ เอาแบบข้อหาหนักๆไปเลยก็ดี เขียนเสร็จแล้วเอามาส่งให้ผมอ่านก่อน”
“แต่สารวัตรแกเป็นคนดีนะครับ ผมยังคิดเรื่องร้องเรียนไม่ออกเลย”
นวคุณมองขวับไปที่เจ้าของเสียงนั้นก่อนจะเดินมาตบฉาดอย่างลุแก่โทสะ “คิดให้ออก ถ้าคิดไม่ออกมาถามลูกปืน”
นนท์ซึ่งเมื่อสักครู่มีปากเสียง พอโดนนวคุณตบแถมยังเอาปืนออกมาขู่ก็รีบยกมือไหว้ปลกๆ “ขอโทษครับ...ผมคิดออกแล้ว”
“มีใครคิดไม่ออกอีกมั้ย”
ทุกคนนิ่งเงียบ ก้มหน้าก้มตาเขียน เสี่ยน้อยยืนมองอยู่ห่างๆรู้สึกไม่พอใจพนักงานชื่อนนท์แต่ไม่ได้บุ่มบ่ามทำอะไรให้ทุกคนตกใจ
ผ่านไปสักครู่นวคุณก็นำจดหมายร้องเรียนเหล่านั้นกลับมาให้เสี่ยน้อย กำนันฉลองโชค และอเนกภายในห้องรับแขกของบริษัท
“จดหมายร้องเรียนเรียบร้อยแล้วครับ นี่ครับ”
อเนกหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านคร่าวๆอย่างพอใจ “โอเค...ใช้ได้ ความจริงก่อนหน้านี้เมียผมกับพรรคพวกก็เคยส่งจดหมายร้องเรียนไปส่วนหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่มีความคืบหน้า”
“ทำแบบนี้มันจะได้ผลหรือครับ” เสี่ยน้อยท่าทีไม่มั่นใจ แต่อเนกเชื่อว่าน้ำหยดบนหินยังไงหินก็ต้องกร่อนบ้างไม่มากก็น้อย ส่วนเรื่องนายเชื่อมเดี๋ยวตนจะลองให้คนสืบดู
คนที่อเนกพูดถึงก็คือกอบเกียรติ เมื่อเจ้าตัวได้รับการติดต่อจากอเนกก็รีบหามุมปลอดคนบนโรงพักรับสาย
“ผมมีเรื่องจะวานให้คุณกับหมู่ปราการทำ”
“เรื่องอะไรครับ”
“หาที่ซ่อนตัวไอ้เชื่อมให้ที”
“แต่ว่า...”
“อย่ามีแต่กับผม...คุณต้องทำให้ได้”
อเนกเสียงเข้มดุจนกอบเกียรติต้องรับคำโดยดี พอวางสายก็เรียกปราการมาหารือเพื่อร่วมมือกันทำตามคำสั่งของผู้การอเนก แต่แล้วสองคนต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นใหญ่ออกจากห้องมองมา ปราการร้อนตัวทำท่าจะเดินแต่โดนเรียกไว้
“เดี๋ยวหมู่ ช่วยเรียกทุกคนมาประชุมด้วย ได้เวลาประเมินผลงานกันแล้ว”
ปราการรับคำแล้วผละไป
ooooooo
หลังจากลูกน้องมากันพร้อมหน้า ใหญ่เปิดประชุมทันที
“ช่วงนี้มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับสถานีตำรวจของพวกเรา ผมจึงขอถือโอกาสนี้เรียกประชุมทุกคนเพื่ออยากจะชื่นชมที่พวกคุณช่วยกันดูแล ปกป้องไม่ให้เรื่องที่เกิดขึ้นลุกลามไปมากกว่านี้ ผมขอปรบมือให้กำลังใจทุกคนครับ”
ใหญ่ปรบมือนำ ทุกคนทำตามและนิ่งฟังกันต่อไป
“หลังจากชื่นชมกันแล้ว ผมก็ขอเข้าสู่วาระการประชุมใหญ่ที่เราจะจัดให้มีกันอย่างน้อยเดือนละครั้งเพื่อติดตามงานและประเมินผลงานของแต่ละฝ่าย โดยเรามีข้อตกลงกันว่าในการประเมินผลงานเราจะไม่ถือเรื่องยศหรือตำแหน่งเป็นสำคัญ ผมขอให้สิทธิ์ตำรวจชั้นผู้น้อยได้พูดอย่างตรงไปตรงมาในงานที่ได้รับมอบหมาย และมีสิทธิ์ที่จะประเมินงานของคนอื่นได้ด้วย ห้ามโกรธ ห้ามบาดหมาง เพราะสิ่งที่เราพูดในที่ประชุมมีจุดมุ่งหมายก็เพื่อปรับปรุงงานของเราให้ดีขึ้นกว่าที่ผ่านๆมา ใครจะพูดเป็นคนแรกครับ”
