สารวัตรใหญ่

“ค่ะ อยู่ทางนี้คำแพงก็จะเตรียมหาเด็กทำงานบ้านมาช่วยดูแลพ่อกับแม่อีกสักคน เวลาคำแพงย้ายไปอยู่กับคุณที่พระลาน พ่อกับแม่จะได้มีคนดูแลแทน”

“ดีครับ ผมจะได้หมดห่วง ผมไปนะ” ใหญ่สวมกอดคำแพงแล้วลงจากรถไปขึ้นรถบัสโดยสาร จุดหมายปลายทาง คือ อำเภอพระลาน...

วันเดียวกันนี้ตำรวจโรงพักอำเภอพระลานนำโดยหมวดพิทยาธรพากันไปจับนักพนันนับสิบคนที่บ้าน

หลังหนึ่ง ซึ่งเล่นกันเป็นประจำอย่างไม่กลัวเกรงกฎหมาย เพราะไม่ว่าจะโดนจับสักกี่ครั้งพวกเขาก็รอดคุก เนื่องจากมีขาใหญ่หรือผู้ทรงอิทธิพลในจังหวัดคอยช่วยเหลือ

เรื่องนี้จ่าประณตกับจ่าบุญเชิด รวมทั้งตำรวจอีกหลายคนที่นี่รู้ดี แต่หมวดพิทยาธรที่มาใหม่ยังไม่รู้จึง

มุ่งมั่นปฏิบัติงานอย่างเต็มที่จนรวบนักพนันได้ทั้งหมดไปที่โรงพัก สองจ่าแอบบ่นกันว่าจะทันได้สอบสวนพวกมันหรือ พวกนี้มันเส้นใหญ่จะตาย

พูดขาดคำ ร.ต.อ.กอบเกียรติ รองผู้กำกับฝ่ายสืบสวนเดินเข้ามาเชิญหมวดพิทยาธรเข้าไปในห้องทำงาน จ่าประณตต้อนนักพนันเข้าห้องขังเสร็จก็เดินมาพูดกับจ่าบุญเชิดว่า

“คอยดูนะจ่าเชิด เดี๋ยวก็ปล่อย”

“นั่นสิ ออกแรงจับแทบตาย สุดท้ายก็เหลวเหมือนเดิม”

ภายในห้องทำงานของสารวัตรประจำสถานีตำรวจพระลาน พ.ต.ต.วาริชกำลังเก็บข้าวของเตรียมตัวย้ายไปประจำที่อื่น เมื่อกอบเกียรติเดินนำพิทยาธรเข้ามา วาริชมองหมวดหนุ่มรูปหล่อแล้วเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาจนหมวดแทบไม่เชื่อหู

“พวกที่หมวดเพิ่งควบคุมตัวมา ปล่อยได้ไหม”

“อะไรนะครับ”

“พอดีทางผู้ใหญ่ขอมา หวังว่าหมวดคงไม่ว่าอะไรนะ”

“ผู้ใหญ่ไหนครับ”

“ผู้ใหญ่ก็แล้วกัน หมวดไม่ต้องรู้อะไรมากนักหรอก เชื่อผมสิ”

“แต่ว่า...”

“หมวด...หมวดเพิ่งจบใหม่ยังไม่รู้อะไรเป็นอะไร ค่อยๆคิดค่อยๆทำไปดีกว่า อนาคตหมวดยังอีกยาวไกล ถึงผมกำลังจะย้ายไปรับตำแหน่งที่อื่น แต่ผมก็อยู่ที่นี่

มานานพอจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ถ้าหมวดคิดจะอยู่พระลาน หมวดต้องทำตามที่ผมบอก”

พิทยาธรรู้สึกอึดอัดเพราะนี่คือสิ่งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมายและไม่มีในหลักสูตรที่เขาเรียนมาจากโรงเรียนนายร้อยสามพราน

“งั้นก็แล้วแต่จะพิจารณาครับ ผมจับคนที่ทำผิดกฎหมายมาส่งให้ ก็ถือว่าหมดหน้าที่ของผมแล้ว”

“ขอบใจ”

พิทยาธรอารมณ์ไม่ค่อยดีกลับออกไป กอบเกียรติกำลังจะก้าวตามแต่โดนเรียกไว้

“รอง...รู้ไหมว่าใครจะย้ายมาแทนตำแหน่งผม”