สารวัตรใหญ่
ตอนที่ 1
“ทำใจดีๆลูก หายใจลึกๆ ตอนนี้พ่อใหญ่ไม่เป็นอะไรแล้ว”
“แล้วตอนนี้คุณใหญ่อยู่ที่ไหนคะแม่”
“ที่โรงพยาบาลจ้ะ”
“หนูจะไปหาคุณใหญ่ค่ะแม่”
“จ้ะๆ ลำดวนเก็บให้หน่อย” บุญศรีเรียกสาวใช้มาเก็บเศษแจกันแล้วเดินตามคำแพงออกไปหน้าบ้านซึ่งมานะรออยู่อย่างกระวนกระวาย
“ขึ้นรถเลยลูก เดี๋ยวพ่อไปส่ง...พ่อโทร.ไปถามหมวดชาติแล้ว พ่อใหญ่เสียเลือดมากก็เลยช็อกสลบไป ตอนนี้พวก ตชด.กำลังแห่ไปบริจาคเลือดให้อยู่”
“รีบไปเถอะพ่อ ฟังแล้วใจคอไม่ดีเลย” บุญศรีเร่งสามี
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล สามคนพ่อแม่ลูกเร่งรีบไปทางห้องผ่าตัด พอดีหมอเปิดประตูสวนออกมา
“คุณเป็นญาติคนไข้เหรอครับ”
“ดิฉันเป็นภรรยาค่ะ แล้วนี่ก็พ่อกับแม่ของดิฉัน”
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมผ่าตัดเอากระสุนออกแล้ว คนไข้แข็งแรงดีมาก ตอนนี้กำลังให้เลือด ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง”
คำตอบของหมอทำให้ทั้งสามคนโล่งใจ โดยเฉพาะคนเป็นภรรยารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก
ooooooo
ใหญ่ถูกย้ายออกจากห้องผ่าตัดมาอยู่ห้องพักฟื้น ผ่านไปอีกคืนเขาถึงรู้สึกตัวหลังจากหลับไประหว่างผ่าตัด คำแรกที่เขาพูดกับภรรยาที่นั่งเฝ้าข้างเตียงคือ “ผมคิดถึงคุณมาก”
“ค่ะ คำแพงก็คิดถึงคุณ...เจ็บไหมคะ”
“โดนยิงไม่เจ็บเท่าไหร่ แต่มาเจ็บตอนผ่าตัดนี่แหละ พอยาชาหมดฤทธิ์ก็ยิ่งเจ็บ”
“เมื่อกี้ตอนคุณหลับหมอมาดูแผลบอกว่าไม่กี่วันคุณก็เดินได้แล้ว”
ใหญ่ยิ้มรับข่าวดีแล้วพนมมือไหว้พ่อแม่ของภรรยาที่เพิ่งเข้ามา
“เมื่อกี้พ่อคุยกับหมอ เห็นบอกว่ากระสุนเฉียดเส้นประสาทไปนิดเดียว ใหญ่โชคดีจริงๆ”
ใหญ่หยิบพระที่ห้อยคอมาพนมมือไหว้ “คงเป็น เพราะบารมีพระสมเด็จจิตรลดาที่ในหลวงรัชกาลที่ 9 พระราชทานให้น่ะครับ”
“พระท่านคุ้มครองคนดีน่ะลูก แต่ความจริงก็ดีเหมือนกันนะที่ใหญ่ได้นอนโรงพยาบาลแบบนี้”
“อ้าว...ลูกเขยโดนยิงจะบอกว่าเป็นเรื่องดีได้ยังไงกัน” มานะติงภรรยา
“ต้องดีสิ อย่างน้อยพ่อใหญ่กับคำแพงลูกสาวเราจะได้อยู่ใกล้กันบ้าง เพราะตั้งแต่แต่งงานกันมาพ่อใหญ่ก็เอาแต่เข้าป่าลาดตระเวน ปล่อยให้คำแพงนั่งเหงาอยู่ที่บ้านทุกวัน”
“อ้อ...แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าคิดบวก ฮ่ะๆๆ” มานะหัวเราะอารมณ์ดี คนอื่นๆพลอยยิ้มแย้มไปด้วย
ooooooo
ขณะที่ใหญ่พักฟื้นอยู่โรงพยาบาล คำแพงคอยช่วยเหลือให้เขาทำกายภาพตามหมอแนะนำอย่างเคร่งครัด
“ยังเจ็บแผลอยู่ไหมคะ”
“ไม่เจ็บ ตอนนี้เกือบเป็นปกติแล้ว จะมีก็แค่เสียวแปล๊บๆตอนขยับขาอยู่นิดหน่อย”
“เมื่อวานหมออนุญาตให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้วนะคะ”
“แสดงว่าวันนี้ผมกลับได้เลยใช่ไหม”
