เสน่ห์รักนางซิน

“พงศ์ ขึ้นห้องไปก่อนเถอะนะพี่ขอร้อง ไปสิพงศ์” วิกกี้ดันหลังน้องชายออกไป พัชราตะโกนด่าไล่หลัง

“ถ้าแกยังทำตัวมีปัญหาอีก ฉันจะตัดขาดแก ปล่อยให้แกกลายเป็นหมาข้างถนนไปเลย”...

ขณะที่รอยร้าวระหว่างพัชรากับลูกชายคนเดียวเริ่มเกินเยียวยา ปริตากลับเข้าบ้านเจออินทัชนั่งอยู่กับแม่จัดแจงหันหลังเดินหนี เขาวิ่งตามเธอจนทัน ขอร้องอย่าหนีอีกเลย ถ้าเขาทำอะไรให้ไม่พอใจก็ขอให้บอกกันตรงๆ เขาพร้อมจะปรับปรุงตัวเอง ทีแรกเธอไม่ยอมพูดอะไร แต่สุดท้ายทนเสียงรบเร้าของเขาไม่ไหวยอมเปิดปากบอกถึงสาเหตุที่ต้องหลบหน้าเพราะแม่ของเขาไม่ชอบเธอ ท่านกลัวเธอจะจับเขา

“แต่ริตาไม่โกรธท่านนะคะ ริตาเข้าใจท่าน ต่อไปนี้เราต่างคนต่างอยู่เถอะนะคะ ริตาไม่อยากให้คุณ...”

พูดไม่ทันจบว่าไม่อยากให้เขามีปัญหากับแม่ อินทัชวิ่งปรู๊ดออกไปเสียก่อน...

ในเวลาต่อมาขณะที่ภูรีเดินคุยมากับภควัตเรื่องบริษัทออร์กาไนเซอร์ของฝ่ายหลังที่ทำให้ตัวเองเสียเครดิตจนบริษัทใหญ่ๆขยาด อินทัชก้าวฉับๆเข้ามา ภูรีร้องทักไหนภควัตบอกว่าเขาไปหาปริตา นึกว่าจะไม่กลับเข้ามาแล้ว เขาต้องกลับมาเคลียร์กับแม่ให้รู้เรื่อง แล้วตรงไปยังห้องทำงานของท่าน ทันทีที่เจอหน้าพ่อกับแม่ อินทัชปลดนาฬิกาหรูจากข้อมือ เอากุญแจรถวางบนโต๊ะ ตามด้วยกระเป๋าเงิน มือถือ สูท และเนกไท

“คุณแม่กลัวว่าคุณริตาจะมาจับผมเพราะผมรวยผมก็จะทำให้เห็นว่าต่อให้ผมเป็นแค่ไอ้ทัชคนธรรมดาที่ไม่ได้เป็นทายาทคนเดียวของตระกูลกิตติรัฐธนะโภคิน ผมกับคุณริตาก็จะยังรักกันได้อยู่ดี ของพวกนี้ผมจะไม่เอาติดตัวไปด้วย เดี๋ยวคุณแม่จะเข้าใจผิดคิดว่าผมเอาของไปขายเอาเงิน ผมจะไปแต่ตัวกับหัวใจเท่านั้น”

ภูรีคว้ามืออินทัชไว้ขอร้องอย่าทำแบบนี้ เขาจำได้ว่าภูรีเป็นคนบอกเขาเองว่าเขาต้องทำให้พ่อกับแม่เห็นว่าเขาโตพอแล้วที่จะรักใครก็ได้ ภูรีเตือนเขาว่าทำแบบนี้ไม่ใช่วิธีที่ถูกต้อง อินทัชปักใจเชื่อไปแล้วว่านี่เป็นวิธีเดียวที่จะพิสูจน์ตัวเอง ในเมื่อพูดกันไม่รู้เรื่องคุณณีไล่เขาไปให้พ้น แล้วอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีก

“เสื้อผ้าชุดนี้กับรองเท้าผมขอแล้วกัน คุณแม่คงจะไม่คิดว่าของแค่นี้ที่ผมเอาติดตัวไปจะทำให้คุณริตารวยขึ้นได้หรอกนะครับ” แดกดันจบอินทัชเดินออกจากห้อง ภูรีกับภควัตเดินตาม ขณะที่คุณณีร้องไห้โฮ

ภควัตกับภูรีตามมาดึงตัวอินทัชไว้ถามว่าจะไปไหน เขาจะไปหาปริตา ครู่ต่อมาภูรีกับภควัตพาอินทัชมาส่งให้ปริตาฝากเด็กไร้บ้านอย่างอินทัชไว้กับเธอด้วย เขาโผกอดปริตาไว้อย่างต้องการที่พึ่ง

ooooooo