เสน่ห์รักนางซิน

หลังจากไล่ภควัตกับอินทัชกลับไปแล้ว ภูรีบอกข่าวดีให้พริมทราบว่ามิสเตอร์พีให้เขามาชวนเธอไปคุยด้วยเพราะท่านอยากชวนเธอไปเป็นดีไซเนอร์ให้ P.PAUL หลังจากเธอเรียนจบ เธอร้องไห้โฮด้วยความดีใจ...

พัชราไม่พอใจมากที่รู้จากนิสาว่าบารมีชื่นชมพริมให้มิสเตอร์พีฟัง แถมเอาตัวเองเป็นประกันให้พริมอีกต่างหาก ตามมาเล่นงานเขา ไหนรับปากจะไม่ยุ่งกับมันทำไมยังไปเชียร์มัน เขาแก้ตัวว่าไม่ได้เชียร์แต่พูดความจริง เธอโวยวายเสียงลั่นที่เขาช่วยมันเพราะเขารักมัน รักลูกตัวเองที่เกิดจากพาพรมากกว่าลูกที่เกิดกับเธอ

พลันมีเสียงวิกกี้ดังขึ้นจากด้านหลัง “หมายความว่ายังไงคะคุณแม่ ทำไมคุณแม่ถึงพูดว่าพริมเป็นลูกคุณพ่อ คุณแม่พูดอะไรผิดไปใช่ไหมคะ พริมไม่ได้เป็นลูกคุณพ่อใช่ไหมคะ คุณแม่บอกวิกกี้สิคะ”

บารมีขอร้องพัชราอย่าเพิ่งบอกอะไรวิกกี้กับพงศกร เธอกลับไม่สนใจในเมื่อเขารักมันนักก็น่าจะบอกความจริงให้ทั้งคู่รู้ จะได้ดีใจที่มีนังพริมเป็นพี่สาว แล้วหันไปบอกลูกทั้งสองคนที่รอฟังอย่างใจจดจ่อว่า

พริมเป็นลูกของพ่อที่เกิดจากนังพาพร ช่างทำรองเท้าชั้นต่ำ วิกกี้รับไม่ได้กรีดร้องราวกับคนบ้า แล้ววิ่งออกไป บารมีวิ่งตามจนทันขอร้องให้ฟังท่านก่อน เธอต้องรับความจริงให้ได้ว่าพริมเป็นพี่สาว

“ไม่ วิกกี้ไม่เอา วิกกี้เกลียดมันๆๆ”

พัชราเดินนำพงศกรเข้ามาผลักบารมีออกห่าง สั่งห้ามแตะต้องลูกสาวของตน แล้วด่าเขาว่าเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่อง สร้างแต่ความทุกข์ให้ลูกๆ บารมีขี้เกียจเถียงด้วยเดินหนี พัชราดึงลูกทั้งสองคนมากอดไว้ เสี้ยมให้เกลียดชังพริมและให้ช่วยท่านกันไม่ให้มันมาแย่งความรักของพ่อไปจากเรา วิกกี้จะต้องเอาชนะพริมให้ได้ อย่าให้มันเหนือกว่าเรา เธอรับปากจะสู้เพื่อแม่เพื่อครอบครัว วีรีแอบฟังอยู่มุมหนึ่งอย่างไม่สบายใจ...

ภควัตรู้ว่าบุสกรจำเป็นต้องใช้เงินจึงนำเงินค่าชดเชยที่ปิดบริษัทมาให้เธอที่บ้านเด็กกำพร้า เธอเอาเงินคืนเขาเพราะจะไม่ยอมให้เขาปิดบริษัท ถึงจะไม่มีเงินทุนแต่เรายังมีทีมงานคุณภาพที่พร้อมจะทำงานให้

“อย่าดีกว่าผมยังไม่พร้อมทำอะไรตอนนี้ คุณรับเงินของคุณไปเถอะผมกลับล่ะ ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง”

“ถ้านายยังเอาแต่พูดว่ายังไม่พร้อม ฉันจะผิดหวังในตัวนายมากขึ้นเรื่อยๆ” บุสกรถอนใจเซ็ง...

ทางฝ่ายวีรีรีบโทร.บอกพริมเรื่องที่ได้ยินพัชราสั่งให้ลูกๆทั้งสองคนเอาชนะเธอให้ได้

ooooooo

วิกกี้แวะมาหาพริมที่บ้านแต่เช้า บอกว่ารู้เรื่องที่เธอเป็นลูกอีกคนหนึ่งของพ่อแล้ว แต่ตนไม่มีวันรับเธอเป็นพี่สาว หากเธอจะให้ตนใจอ่อน เธอต้องเสียสละโดยบอกปัดไม่รับงานของมิสเตอร์พีและบอกท่านว่าตนเหมาะสมกับตำแหน่งดีไซเนอร์ของ P.PAUL มากกว่าเธอ

“ชีวิตเธอคงได้อะไรง่ายๆ มาจนเคยตัวสินะคิดอยากได้อะไรก็ไม่เคยคิดจะใช้ความพยายาม”

“ไม่ต้องพูดมาก ตกลงว่าจะไม่ช่วยใช่ไหม”