เสน่ห์รักนางซิน
ตอนที่ 10
ภูรีวางสายจากบารมีแล้วหันมองพริมที่นั่งเหม่อลอยไปยังผืนน้ำเบื้องหน้า รู้สึกว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลบารมีถึงได้เปลี่ยนไปแบบนั้น น่าจะเกี่ยวกับพัชรา พริมไม่สนใจอะไรท่านอีกแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็เป็นเรื่องของท่าน เธอไม่อยากพูดถึงท่านอีกแล้ว เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอก็เลยไม่พูดอะไรอีก
ooooooo
เนื่องจากค่าซ่อมโรงเรือนของบ้านเด็กกำพร้าที่ถูกไฟไหม้ราคาสูงถึงหนึ่งแสนบาท บุสกรต้องการเงินมาจ่ายค่าซ่อมก็เลยนึกถึงภควัตขึ้นมาได้แวะมาหา เขาที่ห้องพักเพื่อจะให้เขารับงาน เขากลับทำท่าง่วงเหงา หาวนอน เธอผิดหวังมากที่เขาไม่กระตือรือร้น คว้าหมอนอิงฟาดไม่ยั้ง ปากก็ด่าทำไมถึงเป็นคนแบบนี้
“เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์ไว้ใจนาย ยอมทิ้งงานทุกอย่างเพื่อมาช่วยนายทำงาน แต่นายกลับเอาความฝันของฉันกับน้องๆมาทำลาย ไอ้คนไม่มีหัวใจ”
“หยุด แล้วพูดกันดีๆได้ไหม” ภควัตจับมือบุสกรที่ยังฟาดหมอนใส่ไว้ได้ ดึงหมอนไปโยนทิ้ง เธอยังแค้นไม่หายต่อยหน้าเขาด้วยมืออีกข้าง เขารู้ทันคว้ามือไว้ได้อีก เธอฤทธิ์เยอะจะขึ้นเข่า เขารู้ทันอีกหลบได้ทันก่อนจะรวบตัวเธอไว้ล้มลงบนโซฟาด้วยกัน โดยเขาทับอยู่ข้างบน เธอพยายามดิ้นหนีแต่เขาล็อกตัวไว้แน่นจะปล่อยก็ต่อเมื่อเราคุยกันเสร็จแล้ว เธอมีอะไรก็ให้พูดมาได้เลย บุสกรอยากรู้ว่าเขาจะเอาอย่างไรกับบริษัท
“ฉันจำเป็นต้องใช้เงิน ถ้านายไม่ทำแล้ว ฉันจะได้ไปหางานทำที่อื่น”
“ยังไม่รู้ ขอคิดดูก่อน” คำพูดไม่รับผิดชอบของภควัตทำให้บุสกรของขึ้นเอาหน้าผากโขกหน้าผากเขาจนร้องลั่น ทำให้เขาคลายมือที่ล็อกเธอออก เธอผลักเขาออกห่างแต่เขารวบตัวเธอไว้เหมือนเดิม บุสกรอัดอั้นตันใจมากร้องไห้ออกมา เขารู้สึกผิดปล่อยเธอเป็นอิสระ บุสกรลุกขึ้นได้คว้ากระเป๋าสะพายไปที่ประตู ภควัตตามมาขวางไว้ ยังคุยกันไม่รู้เรื่องจะกลับได้อย่างไร
“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนายอีกแล้ว ฉันได้คำตอบแล้วว่าฉันไม่ควรฝากความหวังไว้กับคนที่ดีแต่รวยเงินทอง แต่ยากจนความรับผิดชอบ...ใช่ ฉันโง่เองที่ดันลืมว่าขนาดพ่อแม่นายยังฝากความหวังไว้ที่นายไม่ได้ นับประสาอะไรกับฉัน แต่นายไม่ต้องห่วง ถึงไม่มีนาย ฉันก็ไม่เดือดร้อน ฉันจะสร้างสิ่งที่ฉันต้องการด้วยมือของฉันเอง เพราะฉันไม่ได้เป็นแบบนาย ไอ้คนกระจอก” บุสกรผลักภควัตพ้นทางแล้วออกจากห้อง...
ภควัตนำเรื่องที่ถูกบุสกรด่าไปเล่าให้ภูรีฟังหวังจะให้เห็นใจ กลับถูกเขาสมน้ำหน้า ตั้งบริษัทขึ้นมาได้ทั้งทีแทนที่จะทำงานกลับลอยไปลอยมาไปวันๆ ภควัตทำงานแล้วเหนื่อยก็เลยไม่อยากทำ ภูรียุให้ฮึดสู้ เพราะทุกคนต่างก็ต้องสู้เพื่ออะไรสักอย่าง ถ้าภควัตไม่มีก็ให้หาใครสักคนมาเป็นกำลังใจให้แล้วให้สู้เพื่อคนคนนั้น ภาพบุสกรผุดขึ้นมาในหัวภควัตทันที เขาสะบัดหัวไล่เธอออกไปจากความคิดแต่ไม่สำเร็จ ภูรีงงว่าเพื่อนเป็นอะไร
“ภาพยัยบุสเมื่อคืนตามมาหลอกหลอนว่ะ”
“เธออาจจะไม่ได้ตามมาหลอก แต่เธอตามเข้ามาอยู่ในใจแกแล้วต่างหาก จงเชื่อสิ่งที่หัวใจบอก”
ooooooo
